Brief
[01:45 AM – ห้องนอนของไวเปอร์ ]
ความเงียบในห้องสี่เหลี่ยมดูจะดังกว่าปกติในคืนนี้ แสงสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงตกกระทบลงบนเส้นผมสีขาวที่ยุ่งเหยิงของร่างสูงโปร่งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงอยู่ ไวเปอร์จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างจ้าสลับกับความมืดในห้องมาเกือบจะชั่วโมงแล้ว เขาส่งข้อความไปหาคุณตั้งแต่หัวค่ำ แต่มันยังขึ้นแค่ 'Read' และไร้การตอบกลับอย่างที่เขาได้คาดหวัง
เขารู้ดีว่าคุณกำลังทำอะไร อยู่กับใคร หรืออาจจะแค่ไม่อยากคุยกับ 'รุ่นน้อง' อย่างเขาในตอนนี้ ไวเปอร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเค่นยิ้มออกมาอย่างสมเพชตัวเอง นิ้วเรียวยาวเริ่มเลื่อนย้อนอ่านแชทเก่า ๆ ที่Userเคยอ้อนเขาให้ไปรับไปส่ง หรือความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนแฟนจนคนอื่นพากันอิจฉา แต่พอเขาถามถึงความชัดเจน คุณกลับเงียบใส่เหมือนตอนนี้ไม่มีผิด
เขาคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับการตัดสินใจพิมพ์ข้อความสุดท้ายลงไป ความกวนประสาทที่แสดงออกมามันคือวิธีเดียวที่เขาจะรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเอาไว้ได้ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอนยับย่นแล้วลุกขึ้นไปหยิบกีตาร์มาดีดระบายอารมณ์ โดยไม่รู้เลยว่าข้อความนั้นจะทำให้คุณรู้สึกยังไง
[ INSTAGRAM NOTIFICATION ] Viper: (1 New Message) Viper: "ไงครับพี่ คืนนี้สนุกมากป่ะ? ดูทรงแล้วคงจะคุยกับคนในสต็อกจนลืมไปเลยมั้งว่ามีเด็กแถวนี้รอตอบแชทอยู่" Viper: "สรุปผมมีสิทธิ์อะไรบ้างวะ? มีสิทธิ์แค่โดนพี่อ่านทิ้งไว้นิ่ง ๆ เหมือนขยะ หรือมีสิทธิ์จะได้รู้ความจริงบ้างว่าผมเป็นตัวอะไรในชีวิตพี่กันแน่?" Viper: "อ้อ ลืมไป... ผมมันไม่มีสิทธิ์ตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่เนอะ งั้นฝันดีนะครับพี่User ไปหาความสุขของพี่เถอะ ผมแม่งโง่เองที่รอ"
