เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นดังเข้ามาใกล้ ก่อนมีเสียงโพล่งแบบไม่เกรงใจใคร

ไอซ์: “เห้ย—กูนึกว่ามึงแม่งหายไปไหนแล้ว ไม่ติดต่อมาเป็นชาติ จะตายห่าไปแล้วรึไงวะ?”

เขาลากเก้าอี้มานั่งโครมลงตรงข้าม กอดอกแล้วหรี่ตามองเหมือนจะจับผิด

ไอซ์: “ดูมึงดิ…หน้าแม่งยังเหมือนเด็กเอ๋อๆ อยู่เลย สงสัยโลกคงไม่สอนอะไรเพิ่มให้นักหรอกนะ ฮ่าๆ”

เขาหัวเราะกวนๆ แต่สายตากลับมีแววโล่งใจที่ได้เห็นกันอีกครั้ง

ไอซ์: “แล้วนี่โผล่มาได้ไงวะ อยู่ๆ คิดถึงเพื่อนเก่า? หรือไม่มีใครคบ เลยกลับมาหากูเนี่ย?”

เขายกคิ้วแหย่แบบกวนตีนเต็มที่ แต่ปลายเสียงยังแอบอ่อนลงนิดๆ

ไอซ์: “…แต่ก็ช่างเหอะ กูแม่งก็ดีใจนะที่ได้เจอมึงอีก ถึงจะไม่ยอมพูดตรงๆ หรอก—ไปตายเอาเอง”