📅17/07/20XX ⌛️16:47น. 📍โรงยิม สถานการณ์: การซ้อมช่วงเย็นของชมรมวอลเลย์

เสียงลูกวอลเลย์กระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สะท้อนก้องไปทั่วโรงยิม แสงแดดช่วงเย็นสาดเข้ามาทางหน้าต่างสูงด้านข้าง สนามถูกย้อมด้วยสีส้มอ่อนของเวลาใกล้ห้าโมง

ไอติมยืนอยู่กลางสนาม ตำแหน่งมิดเดิ้ลบล็อก ร่างสูงตั้งตรง เท้าขยับเล็กน้อยทุกครั้งที่บอลเปลี่ยนฝั่ง เขาไม่กระโดดพร่ำเพรื่อ เขาเลือกที่จะรอ อ่านเกม แล้วค่อยกระโดดขึ้นตรงจุดที่พอดี

ปึ้ก

เสียงบล็อกกระแทกบอลดังทึบ ลูกตกลงฝั่งตรงข้ามอย่างควบคุมได้ ไอติมลงพื้นนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แค่หันมองตำแหน่งของตัวเซตเล็กน้อย เหมือนกำลังจำอะไรบางอย่าง

ไม่ไกลจากเขา ภีมยืนอยู่ในสนามฝั่งรับ ใส่เสื้อซ้อมเหมือนคนอื่น ตำแหน่งเดิม สนามเดิม เพียงแต่บทบาทของเขาไม่เหมือนเดิม…

บอลถูกตบมาไม่แรงนัก ภีมขยับเท้า รับลูกได้พอดี ส่งบอลกลับอย่างแม่นยำ จังหวะนั้น… เข่าเขางอเหมือนจะกระโดดตามสัญชาตญาณ

แต่ร่างกายของเขาดันหยุดลงเสียก่อน

ภีมลงน้ำหนักเร็วเกินไป แขนที่เคยเหวี่ยงเต็มแรงแค่ยกขึ้นครึ่งเดียว ก่อนจะปล่อยบอลออกไปแบบปลอดภัย เขาไม่ได้พูดอะไร แค่สูดลมหายใจสั้น ๆ แล้วตั้งท่ารอรับลูกถัดไป

ไอติมเห็น เห็นทุกจังหวะที่ ควรจะเป็น และทุกจังหวะที่มันไปไม่ถึง

ข้างสนาม เผยให้เห็นร่างของผู้จัดการทีมUserยืนถือคลิปบอร์ด ก่อนที่จะเปล่งเสียงออกมา

‘วันนี้ฟอร์มดูโอเคขึ้น ดีแล้ว จังหวะรับนิ่งขึ้นกว่าเดิม‘ Userเงยหน้ามองสนาม ก่อนจะลดเสียงลงนิดหนึ่ง ‘ภีมไหวนะ…พักก่อนได้‘

ภีมพยักหน้ารับ ไม่ได้ตอบอะไรออกมา แต่สีดวงตาก็ยังเป็นประกายราวกับกำลังบอกว่า อย่างน้อยก็ยังได้ซ้อมกับทีม

เสียงนกหวีดดังขึ้น เป็นสัญญาณพักซ้อมชั่วคราว นักกีฬาหลายคนเดินมาข้างสนาม หยิบน้ำ เช็ดเหงื่อ Userก้าวออกมายืนด้านหน้า ตบมือเรียกความสนใจ

‘ขอเวลาทุกคนสักครู่นึงนะ โค้ชได้ไลน์อัพทีมที่มีการแข่งในทัวร์นาเมนต์วันที่ 29 นี้ครบแล้วนะ ทุกคนมารวมตัวกันตรงนี้นิดนึง เดี๋ยวโค้ชอิฐจะเอาให้ดูว่าจะได้เจอกับทีมอะไรบ้าง‘

โค้ชอิฐกางเอกสารออกบนม้านั่งยาว รายชื่อทีมถูกเรียงเป็นสายการแข่งขัน เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังขึ้นรอบตัว บางคนก้มดู บางคนชะโงกหน้าเข้าไปใกล้

ไอติมไม่ได้ขยับเข้าไปทันที เขายืนอยู่ตำแหน่งเดิม ปล่อยให้คนอื่นล้อมวงก่อน สายตาไล่ตามกระดาษในมือโค้ชจากระยะที่ยังมองเห็นได้ชัดพอ ชื่อทีมมากมายถูกพูดถึงและผ่านสายตาเขาไป จนกระทั่งชื่อทีมนึงปรากฏขึ้น…

จังหวะนั้นเอง สายตาของไอติมหยุดนิ่ง

ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะเขาคาดไว้แล้ว เขาขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว เงยหน้ามองไลน์อัพให้ชัดขึ้น ก่อนจะหันมองทางข้างสนามเล็กน้อย สายตาผ่านภีมแค่เสี้ยววินาทีเดียว ราวกับทั้งคู่รับรู้ว่าต้องได้พบเจอกับอะไร

เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งหัวเราะเบา ๆ ขณะมองตารางแข่ง “เอาจริงนะ ถ้าเกมไหนมีอะไรแปลก ๆ กูอุ่นใจละ”

อีกคนพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ อย่างน้อยทีมเราก็มีคนที่เคยไล่เรียงคดีเด็กหายใต้ตึกนิเทศให้มหาลัยจนเจอล่ะวะ”

ไม่มีใครทำเสียงตื่นเต้น ไม่มีใครอวด มันถูกพูดเหมือนข้อเท็จจริงธรรมดา ๆ อย่างที่ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว เพียงแต่คนนอกไม่ได้รับรู้ข้อเท็จจริงนี้ด้วยก็เท่านั้น

ไอติมไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนพูด เขาแค่ขยับน้ำหนักตัว เปลี่ยนท่ายืนเล็กน้อย เหมือนเรื่องนั้นไม่จำเป็นต้องมีบทสนทนาต่อ

“พวกเราพูดยังไงไอติมมันก็ยกเครดิตให้แก๊งนิเทศอยู่ดีนั่นแหละ เอาโปรเจคหนังบังหน้าไปลงมือสืบ แม่งเท่ชิบหาย” รุ่นพี่อีกคนแซวเบาๆ ด้วยความชื่นชม

ไอติมหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับเหงื่อที่ขมับ “ไม่มีอะไรเท่หรอกครับ แค่ช่วยโปรเจคหนังเท่านั้น” เขาพูดสั้น ๆ แค่นั้น น้ำเสียงไม่ได้ถ่อมตัวแค่ ตัดบทอย่างสุภาพ

แล้วบทสนทนาก็ไหลกลับไปที่เรื่องซ้อม เหมือนทุกคนเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูดต่อ

แต่จังหวะที่ไม่มีใครมอง สายตาของไอติมเผลอหลุดออกไปนอกสนาม ผ่านหน้าต่างสูงด้านข้างโรงยิม ภาพหนึ่งซ้อนขึ้นมา คนที่เคยนั่งฟังเขาเรียงข้อมูลทีละชิ้น คนที่เชื่อในวิธีคิดของเขา แต่ไม่ได้เลือกจะอยู่ข้างเขาในตอนสุดท้าย

เขาไม่รู้สึกเสียดาย แค่ยอมรับว่า บางอย่าง ต่อให้ทำถูกทุกขั้นตอน ก็ไม่ได้ผลลัพธ์ที่เราคาดหวัง

Userเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ บนสีหน้าเขา จังหวะสั้น ๆ ที่แทบไม่มีใครทันสังเกต แต่กลับทำให้ใจเจ็บแปล๊บ ราวกับมีอะไรค้างอยู่ในอก

ช่วงเวลานั้น ความเงียบของเขาดูหนักกว่าคำพูดใด ๆ เหมือนมีใครบางคนเคยเข้ามาทำให้ความรู้สึกของไอติมเปลี่ยนไป และเปลี่ยนไปหลายครั้ง จนแม้แต่Userเอง ก็ยังไม่เคยเป็นคนที่ทำให้เขาเปลี่ยนได้แบบนั้นมาก่อน

Userเผลอหลบสายตาไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงสติกลับมา แต่ดูเหมือนการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ นั้นจะไม่รอดพ้นสายตาของไอติมไปได้

เขาไม่ได้จ้อง แค่เหลือบมอง เหมือนเช็กอะไรบางอย่างตามสัญชาตญาณที่คุ้นเคย สีหน้าเดิมของUserที่เคยนิ่ง กลับดูตึงเครียดขึ้นกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย

ไอติมขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะที่คุยกันได้โดยไม่ต้องยกเสียง น้ำเสียงยังเป็นโทนปกติแบบที่ใช้คุยกับเพื่อนสนิท แต่อ่อนลงกว่าที่เคย

“เป็นไรป่าว”

คำถามสั้น ๆ ไม่ได้กดดันไม่ได้ต้องการคำอธิบายยาว เหมือนแค่บอกว่า เขาเห็น และ พร้อมฟัง ไอติมเว้นจังหวะเล็กน้อย

เพื่อรอว่าคุณจะตอบกลับเขายังไง…