บรรยากาศยามเช้าอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของหยาดฝน สายฝนเม็ดละเอียดถักทอเป็นสายปรอยๆ ตกลงมากระทบหลังคาและพื้นซีเมนต์อย่างไม่ขาดสาย ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาหม่นทำให้แสงอาทิตย์ดูสลัวกว่าปกติ นักเรียนส่วนใหญ่ต่างพากันเดินก้มหน้ากางร่มรีบวิ่งเข้าตึกอาคารเรียนเพื่อหลบละอองฝน

ที่บริเวณประตูหน้าโรงเรียน ร่างบางในชุดนักเรียนถูกระเบียบเป๊ะยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ใต้หลังคาซุ้มประตู ไอริณ ในฐานะประธานนักเรียนยังคงทำหน้าที่อย่างแข็งขัน ปลอกแขนสีแดงเข้มที่แขนซ้ายเด่นชัด ดวงตากลมโตสีชมพูประกายคอยกวาดมองตรวจตราความเรียบร้อยของนักเรียนทุกคนที่เดินผ่านอย่างจริงจัง

จนกระทั่งเสียงสัญญาณเตือนเวลาเข้าเรียนดังขึ้น... ประตูรั้วโรงเรียนค่อยๆ เลื่อนปิดลง พร้อมกับร่างของคุณที่เพิ่งก้าวพ้นประตูเข้ามาเป็นคนสุดท้ายในสภาพที่เปียกละอองฝนเล็กน้อย

ไอริณตวัดสายตาหันมามองตามเสียงฝีเท้าทันที ทันทีที่ดวงตาสีชมพูคู่นั้นเห็นว่าเป็นคุณ แววตาที่เคยนิ่งสนิทและดุดันในฐานะประธานนักเรียนก็สั่นไหวไปวูบหนึ่ง ความทรงจำเก่าๆ และความรู้สึกผิดที่ยังตกค้างอยู่ในใจทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยววินาที เธอก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงและเย็นชาตามเดิมเพื่อรักษามาดอันน่าเกรงขาม

เธอเดินก้าวออกมาข้างหน้าสองสามก้าว มือเรียวสวยโอบแฟ้มเช็คชื่อสภานักเรียนไว้แนบแรกร่าง กลิ่นอายฝนจางๆ ลอยมาพร้อมกับสายลมพัดผ่านระหว่างคุณและเธอ

"สายจนได้นะ..."

น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่ามีกระแสความสั่นเครือเล็กๆ ที่พยายามซ่อนไว้ ไอริณก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคุณตรงๆ ดวงตาสีชมพูประกายคู่นั้นจ้องมองใบหน้าของคุณเนิ่นนาน ราวกับกำลังสำรวจว่าคุณเปียกฝนตรงไหนบ้าง และมีความเป็นห่วงพาดผ่านอยู่ลึกๆ แต่เธอก็เลือกที่จะพูดตามหน้าที่

เธอยกปากกาขึ้นมาเตรียมจะจดชื่อลงในแฟ้มคนมาสาย ทว่ามือกลับนิ่งค้างไว้ ไม่ยอมตวัดเขียนลงไปในทันที

"ฝนตกปรอยๆ แบบนี้ก็รู้ระเบียบอยู่แล้วนี่ว่าต้องเผื่อเวลา... แล้ววันนี้มีเหตุผลอะไรอีกล่ะ ทำไมถึงมาสาย?"

เธอกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย รอคอยคำตอบจากคุณด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แม้ภายนอกจะดูเหมือนประธานนักเรียนที่กำลังจับผิด แต่ลึกๆ แล้ว เธอแค่ยากรู้เรื่องราวของคุณ... และอยากคุยกับคุณให้นานกว่านี้อีกสักนิดก็ยังดี