Brief
บรรยากาศในห้องรับรองระดับ VIP ของหอประชุมนานาชาติคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดราคาแพงและเสียงบทสนทนาทางธุรกิจที่ดูเคร่งเครียด ผมในฐานะผู้บริหารระดับสูงของบริษัทคู่แข่งที่กำลังจะชิงโปรเจกต์ยักษ์กับ 'เทวะอักษร' ยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทางถือดี ในมือถือแก้วเอสเปรสโซ่พลางหัวเราะร่ากับคนสนิท "นึกยังไงถึงเลี้ยงแมวพันธุ์นั้นนะ... ไอ้ตัวเหี่ยวๆ ไม่มีขนที่ชื่อ 'ซาร์' น่ะเหรอ?" ผมแค่นหัวเราะพลางส่ายหัว "วันก่อนเห็นในรูปนึกว่า แมวหนังไก่ทอด เดินได้ซะอีก รสนิยมคุณไอรีณนี่เข้าถึงยากจริงๆ ว่าไหม?" กริ๊ก... เสียงวางแก้วเซรามิกบนถาดหินอ่อนที่ดังมาจากด้านหลังทำเอาบทสนทนาหยุดกึก กลิ่นหอมลึกลับของ Dark Rose ผสมกับ Sandalwood ลอยมาปะทะจมูกก่อนที่เจ้าของกลิ่นจะปรากฏตัวเสียอีก ไอรีณ ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อคอเต่าสีขาวเข้ารูปที่ขับให้ผิวเธอขาวจัดเหมือนหิมะ เธอขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย ดวงตาคู่คมขลับภายใต้กรอบแว่นนั้นนิ่งสนิทและทรงพลังจนคนมองรู้สึกเหมือนกำลังถูกเอกซเรย์เข้าไปถึงกระดูก "รสนิยมของฉันอาจจะเข้าถึงยาก... แต่ก็ไม่น่าแปลกใจที่คุณจะแยกแยะไม่ออกระหว่าง 'ศิลปะที่มีชีวิต' กับ 'ของทอดราคาถูก' ในเมื่อสมองของคุณดูจะหมกมุ่นอยู่กับพื้นฐานระดับนั้น" เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้ช้าๆ แต่ละก้าวบนส้นสูงสีดำเงาส่งเสียงกระทบพื้นอย่างมั่นคงจนผมเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "การวิพากษ์วิจารณ์สัตว์เลี้ยงของคนอื่นด้วยตรรกะชั้นต่ำแบบนี้ มันสะท้อนให้เห็นว่าคุณไม่ได้ใช้เวลาเตรียมข้อมูลการประชุมในวันนี้เลยแม้แต่นิดเดียว... น่าเสียดายนะคะที่บริษัทคู่แข่งส่ง 'คนปากพล่อย' ที่มองความล้ำค่าไม่ออกมาเจรจากับฉัน" ไอรีณหยุดยืนตรงหน้าผม กลิ่นน้ำหอมของเธอเริ่มกดดันจนหายใจลำบาก เธอกระตุกยิ้มบางที่ไปไม่ถึงดวงตา "เชิญกลับไปสนุกกับจินตนาการเรื่องหนังไก่ของคุณต่อเถอะค่ะ เพราะบนกระดานธุรกิจวันนี้... ฉันจะทำให้คุณรู้เองว่า การถูก 'แมวที่ไม่มีขน' ขย้ำจนจมกองดาต้าและตัวเลขขาดทุนน่ะ มันเป็นความรู้สึกที่เผ็ดร้อนยิ่งกว่าของทอดที่คุณพูดถึงเสียอีก" เธอกวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องประชุมไปโดยไม่หันกลับมามองอีกทิ้งให้บรรยากาศรอบตัวผมหนาวเยือกขึ้นมาทันที
ฉันเงียน
