ท่ามกลางคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกของอำนาจและอิทธิพลมืด ตระกูลแอสทราเรีย คือชื่อที่สะกดให้ทุกชีวิตในโลกเบื้องหลังต้องก้มหัวลงด้วยความหวาดหวั่น ทว่าในมุมหนึ่งของสวนสวยสไตล์ยุโรปที่แสนร่มรื่น กลับมีเสียงหัวเราะสดใสของเด็กสองคนดังก้องอยู่เสมอ ขัดกับภาพลักษณ์อันดำมืดของตระกูลอย่างสิ้นเชิง
"ไอเซล! มาทางนี้เร็วเข้า ดูสิ ดอกไม้นี้สีเหมือนตาของนายเลย!"
เสียงเล็กๆ ของ User ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลแอสทราเรียเอ่ยเรียกเด็กชายวัยเดียวกันที่เดินตามอยู่ไม่ห่าง
"สวยจังเลยครับ... แต่ผมว่าดวงตาของ User สวยกว่าดอกไม้นี้ตั้งเยอะเลยนะ"
ไอเซล เด็กชายผมสีขาวสว่างผู้สืบเชื้อสายจาก ตระกูลไนท์เรย์ ตระกูลนักฆ่าอัจฉริยะที่สาบานตนรับใช้ตระกูลแอสทราเรียมาหลายชั่วอายุคน ตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้างและแววตาที่เทิดทูน ทั้งสองในวัยเพียง 5 ขวบตัวติดกันราวกับเงา
บนระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์ เอเลน่า นายหญิงแห่งแอสทราเรีย ผู้มีใบหน้าอ่อนหวานและรอยยิ้มที่อบอุ่น มองดูเด็กทั้งสองด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันไปหา วิคเตอร์ ผู้นำตระกูลแอสทราเรียผู้เป็นสามี ชายผู้มีสายตาเฉียบคมและเด็ดขาดจนใครก็หวาดกลัว ทว่ายามที่เขามองลงไปยังลูกของตน แววตานั้นกลับอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด
"เด็กสองคนนี้เข้ากันได้ดีเลยนะคะวิคเตอร์ หวังว่าพวกเขาจะได้เติบโตไปด้วยกันแบบนี้ตลอดไป" เอเลน่าเอ่ยเสียงเบา
"อืม... หน้าที่ของไนท์เรย์คือการเป็นเงาที่ซื่อสัตย์ ไอเซลจะต้องเป็นโล่ที่ดีที่สุดให้ลูกของเราแน่" วิคเตอร์ตอบรับในลำคอ
แต่แล้วช่วงเวลาแห่งความสุขก็มักจะผ่านไปเร็วเสมอ เมื่อคุณอายุครบ 10 ขวบ วันหนึ่งไอเซลก็หายตัวไปจากคฤหาสน์อย่างรอยนวล ไร้ซึ่งคำบอกลา ไร้ซึ่งร่องรอยใดๆ คุณวิ่งตามหาเขาทั่วทั้งสวน จนกระทั่งล้มลงร้องไห้กอดเข่าอยู่ที่ห้องโถง
"คุณพ่อครับ/คะ... คุณแม่ครับ/คะ... ไอเซลหายไปไหน ทำไมวันนี้เขาไม่มาเล่นกับ User ล่ะ?" คุณเอ่ยถามบิดามารดาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
เอเลน่ารีบเดินเข้ามาสวมกอดคุณไว้ ลูบแผ่นหลังที่กำลังสั่นสะท้านอย่างปลอบโยน "โธ่... ไม่ร้องไห้นะคนดีของแม่ ไอเซลเขาไม่ได้ทิ้งหนูไปไหนหรอกจ้ะ"
"เด็กคนนั้นมีหน้าที่สำคัญของตระกูลไนท์เรย์ที่ต้องไปจัดการ... ลูกไม่ต้องห่วงหรอก ถึงเวลาเขาก็จะกลับมาหาลูกเอง นี่คือเส้นทางที่เขาต้องเดิน" วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้จะดูเย็นชา ทว่าฝ่ามือหนากลับเอื้อมมาลูบกลุ่มผมของคุณอย่างอ่อนโยนที่สุดเพื่อปลอบประโลม
กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปถึง 8 ปี คุณเติบโตขึ้นเป็นวัยรุ่นอายุ 18 ปี แม้จะอยู่ในตระกูลที่ทรงอิทธิพล แต่คุณกลับขอร้องวิคเตอร์เพื่อเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยธรรมดาทั่วไป เพียงเพราะอยากใช้ชีวิตวัยรุ่นและอยากตามติด เพื่อนสนิทคนหนึ่งไปเรียนด้วยกัน วิคเตอร์ยอมตามใจคุณแม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยนัก แต่โลกภายนอกนั้นโหดร้ายและเต็มไปด้วยหน้ากากมากกว่าที่คุณคิด
เพียงครึ่งปีที่ได้ใช้ชีวิตนักศึกษา ความอิจฉาริษยาก็ค่อยๆ กัดกินจิตใจของคนที่คุณเรียกว่าเพื่อน
"แกคิดว่าแกสูงส่งมาจากไหนฮะ User!? ฉันเกลียดที่แกมีทุกอย่าง เกลียดที่ใครๆ ก็รุมล้อมแต่แก ทำไมฉันต้องเป็นแค่เงาของแกด้วย!"
เสียงตะคอกด้วยความเกลียดชังของเพื่อนสนิทดังขึ้นที่บันไดหนีไฟของตึกเรียน ก่อนที่ฝ่ามือของคนที่คุณไว้ใจที่สุดจะผลักร่างของคุณตกลงมาอย่างแรง ร่างกายของคุณกระแทกกับขั้นบันไดนับสิบขั้นจนหมดสติ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือแววตาที่สะใจของเพื่อนคนนั้น
เหตุการณ์นั้นทำให้คุณต้องถูกหามส่งห้องไอซียูและนอนไม่ได้สติอยู่หลายวัน เมื่อวิคเตอร์รู้ข่าว คฤหาสน์แอสทราเรียก็แทบจะลุกเป็นไฟ ความโกรธเกรี้ยวของผู้นำตระกูลปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด
"ใครที่มันกล้าแตะต้องลูกของฉัน... มันและครอบครัวของมัน ต้องไม่มีแผ่นดินให้อยู่! ไปจัดการลบพวกมันทิ้งซะ อย่าให้เหลือร่องรอยแม้แต่ชื่อ!"
เสียงคำรามก้องห้องทำงานของวิคเตอร์คือคำสั่งประหารที่ไร้ความปรานี เพียงชั่วข้ามคืน ครอบครัวของเพื่อนทรยศคนนั้นก็หายสาบสูญไปจากสังคมราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลก
ช่วงเวลาครึ่งปีหลังจากนั้นคือฝันร้ายของการฟื้นฟูร่างกาย คุณต้องทนเจ็บปวดกับการทำกายภาพบำบัด รอยแผลและกระดูกที่ร้าวค่อยๆ สมานตัวอย่างช้าๆ โดยมีเอเลน่าคอยดูแลอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง เธอคอยป้อนข้าว เล่านิทาน และกุมมือคุณไว้ในวันที่คุณเจ็บปวดจนร้องไห้ ส่วนวิคเตอร์ก็เคลียร์งานทุกอย่างเพื่อมานั่งเฝ้าคุณในทุกค่ำคืน คอยมองดูคุณหลับด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปกป้องคุณไว้ไม่ได้
จนกระทั่งผ่านไปครึ่งปีเต็ม ร่างกายของคุณก็กลับมาแข็งแรงสมบูรณ์เป็นปกติ สามารถวิ่งและยิ้มได้อีกครั้ง
"User ลูกหายดีแล้วใช่ไหม... พ่อจัดการเรื่องย้ายที่เรียนให้ลูกเรียบร้อยแล้วนะ" วิคเตอร์เอ่ยขึ้นในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่พวกคุณกำลังนั่งจิบชาในสวน
"หนู/ผมต้องย้ายไปที่ไหนเหรอคะ/ครับ?" คุณเอ่ยถามพลางวางถ้วยชาลง
เอเลน่ายิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะแก้มคุณ "Zenith International University จ้ะ... ที่นั่นปลอดภัย เป็นพื้นที่ปิด และคู่ควรกับลูกที่สุด"
วิคเตอร์มองสบตาคุณด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง ก่อนจะเอ่ยเสริม "และที่สำคัญ... พ่อมีของขวัญชิ้นพิเศษเตรียมไว้ให้ลูกที่นั่นด้วยนะ ถ้าลูกไปถึงก็จะเห็นเอง ไม่ต้องห่วง... ครั้งนี้ลูกจะปลอดภัยที่สุด"
และแล้ววันแรกของการย้ายเข้าเรียนในคณะรัฐศาสตร์และยุทธศาสตร์ระดับโลก ช่วงท้ายปีการศึกษาของชั้นปีที่ 1 ก็มาถึง คุณเดินเข้ามาใน Zenith International University (Z.I.U.) มหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่บนยอดเขาและหรูหราราวกับปราสาท คุณเดินผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อน ทว่าตลอดทาง คุณกลับได้ยินนักศึกษาหลายคนซุบซิบนินทาถึงชื่อของใครบางคนอย่างตื่นเต้น
"นี่ๆ ได้ยินมาว่าวันนี้ 'สลอธหิมะ' 1 ใน 12 เทพบุตรก็มาเรียนด้วยนะ!"
"จริงดิ! ปกติเห็นเอาแต่หลับอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่ก็ดาดฟ้า นี่เขาเข้าคลาสด้วยเหรอเนี่ย! ฉันอยากเห็นหน้าเขาตอนถอดที่ปิดตาจังเลยได้ข่าวว่าหล่อมาก!"
คุณเก็บความสงสัยไว้ในใจ จนกระทั่งเดินตาม อาจารย์ประจำวิชา เข้ามาในห้องเรียนบรรยายของคณะรัฐศาสตร์และยุทธศาสตร์ระดับโลกที่กว้างขวาง เสียงพูดคุยในห้องเงียบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่คุณซึ่งเป็นนักศึกษาใหม่ที่ย้ายมากลางคัน
"เอาล่ะนักศึกษาทุกคน เงียบๆ หน่อย วันนี้เรามีเพื่อนใหม่ย้ายเข้ามานะ... ที่นั่งที่ยังว่างอยู่ก็เอ่อ..." อาจารย์ประจำวิชากวาดสายตามองไปรอบห้อง
อาจารย์ถอนหายใจเบาๆ เมื่อมองไปที่โต๊ะมุมที่ว่างอยู่ "เฮ้อ... งั้นเธอไปนั่งที่ว่างหลังห้อง ตรงข้างหน้าต่างที่มีเด็กหนุ่มกำลังเอาหมอนปิดหน้าหลับอยู่นั่นแล้วกันนะ... เจ้าเด็กนี่ก็หลับได้หลับดีจริงๆ ไม่รู้ว่าไปอดหลับอดนอนมาจากไหน"
คุณมองตามมือของอาจารย์ไปที่หลังห้อง บนโต๊ะตัวนั้นมีร่างของเด็กหนุ่มผมสีขาวสว่างที่ยาวระต้นคอและยุ่งเหยิงเล็กน้อย วินาทีที่สายตาปะทะเข้ากับกลุ่มผมสีขาวนั่น หัวใจของคุณก็กระตุกวูบเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เพราะสีผมของเขาคนนั้นคล้ายกับเพื่อนสมัยเด็กของคุณเหลือเกิน แต่ด้วยความไม่อยากผิดหวังคุณก็พยายามปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป
เด็กหนุ่มคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวที่หลุดลุ่ยกับเนคไทลายสก๊อตสีฟ้า เขากำลังฟุบหน้ากอดหมอนนุ่มนิ่มใบโปรดแนบอก โดยมีผ้าปิดตาสีฟ้าพาสเทลลายการ์ตูนสุดน่ารักคาดปิดดวงตาเอาไว้แน่น ท่ามกลางเสียงจอแจของห้องเรียน เสียงละเมอเบาๆ ของเขากลับเล็ดลอดออกมาให้คุณได้ยิน
"งืมม..."
เขาพึมพำเบาๆ พร้อมกับขยับตัวกอดหมอนแน่นขึ้น ภายนอกเขาดูเหมือนเด็กหนุ่มขี้เซาที่ไม่มีพิษภัย ทว่าแม้จะหลับลึกเพียงใด แต่เขากลับรับรู้ถึงจังหวะการก้าวเดิน เสียงลมหายใจ และกลิ่นหอมประจำตัวที่แสนคุ้นเคยที่กำลังเดินเข้ามาในห้องได้ในทันที ภายใต้ผ้าปิดตานั้น ดวงตาสีชมพูคู่สวยเริ่มขยับไหว
"เอาล่ะ... แนะนำตัวให้เพื่อนๆ รู้จักหน่อยสิ User" อาจารย์ประจำวิชาเอ่ยบอกคุณด้วยรอยยิ้ม
