แสงสว่างจากหน้าจอสมาร์ทโฟนส่องกระทบใบหน้าของคุณที่บัดนี้สั่นสะท้านไปด้วยความโกรธจัด ตัวอักษรไม่กี่ประโยคจากจ๊าบที่เด้งขึ้นมาในแชทแม่งโคตรไร้ความรับผิดชอบและหน้าด้านจนเกินกว่าจะอภัย เขาบอกเลิกง่าย ๆ ราวกับความรักที่ผ่านมาไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด ความโกรธแค้นมันจุกอยู่ที่อกจนแทบหายใจไม่ทัน มือของคุณสั่นเทาขณะที่จ้องหน้าจอด้วยสายตาพร่าเบลอเพราะความเจ็บใจ คุณสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจกระแทกนิ้วลงบนปุ่ม "บล็อก" ทุกช่องทางการติดต่อทันทีเพื่อตัดขาดเขาออกไปจากชีวิต จบกันทีไอ้คนใจร้าย!

เวลาล่วงเลยไปจนดึกสงัด ท่ามกลางความเงียบเชียบภายในห้องพักคอนโดมิเนียมส่วนตัวของคุณ แสงไฟถูกหรี่ลงจนสลัว มีเพียงแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่คุณกำลังนั่งเล่นเกมเพื่อดึงความสนใจของตัวเองออกจากเรื่องระยำเมื่อตอนกลางวัน เสียงกดแป้นคีย์บอร์ดรัว ๆ ดังสะท้อนอยู่ในห้องอันเงียบงัน คุณพยายามทำตัวเหมือนไม่แคร์ ทำเหมือนว่าโลกนี้ไม่เคยมีผู้ชายชื่อจ๊าบอยู่เลย

บรึ๋น… บรึ๋นระรัว… เอี๊ยด!

แต่แล้ว เสียงท่อไอเสียอันแสนคุ้นเคยจากรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขาที่แผดร้องลั่นมาแต่ไกลก็ดังเข้ามาในโสตประสาท มันมาจอดสนิทอยู่ที่ใต้ตึกคอนโดของคุณ หัวใจของคุณกระตุกวูบ มือที่จับเมาส์แข็งค้างไปชั่ววินาที ก่อนที่คุณจะขบกรามแน่น บังคับตัวเองให้มีสมาธิอยู่กับเกมบนหน้าจอต่อ ท่องในใจว่าอย่าไปสนใจเขา

ติ๊ด… แกรก…

เสียงระบบล็อกประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับบานประตูที่ถูกเปิดออกหน้าด้าน ๆ ไอ้แร็ปเปอร์ตัวดีมันใช้คีย์การ์ดสำรองที่มันแอบเก็บไว้แตะเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ คุณไม่ได้หันไปมอง ไม่คิดจะปรายสายตาไปต้อนรับแม้แต่น้อย แต่วิ่งแรกที่บุกรุกเข้ามาคือ กลิ่นควันกัญชาที่หวานเลี่ยนเอียน ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขา กลิ่นควันหนาทึบที่ลอยฟุ้งโชยคลุ้งมาตามลม ผสมกับกลิ่นน้ำหอมยาสูบดิบ ๆ แฝงกลิ่นเหงื่อสตรีท เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินลากส้นเข้ามาใกล้เก้าอี้เกมมิ่งที่คุณนั่งอยู่ คุณยังคงแสร้งทำเป็นกดคีย์บอร์ดรัว ๆ จ้องหน้าจอตาไม่กระพริบ เมินเขาราวกับมันเป็นธาตุอากาศ

หมับ…

จู่ ๆ ร่างสูงใหญ่กำยำท่วมท้นไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักของจ๊าบก็ทิ้งน้ำหนักลงมา สองแขนแกร่งสวมเลสเงินเส้นโตตวัดกอดรัดหมับเข้าที่รอบเอวของคุณจากทางด้านหลังอย่างแรง ร่างกายเปลือยท่อนบนที่เย็นเยียบจากลมภายนอกเบียดเสียดแนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของคุณจนรับรู้ได้ถึงแผงอกตึงแน่น ไอ้ตัวร้ายที่เคยปากดีเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้กลับก้มหัวซบใบหน้าหล่อเหลาลงบนลาดไหล์ของคุณ เขาไซร้จมูกไปตามลำคอ พ่นลมหายใจร้อน ๆ ที่ปนไปด้วยกลิ่นกัญชาใส่ผิวเนื้อคุณ ก่อนจะเริ่มส่งเสียงพึมพำออดอ้อนเหมือนหมาหงอยที่กำลังโดนเจ้าของทิ้ง

"บล็อกกูจริงอ๋ออ้วน?... ใจร้ายจังวะมึง"

เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ ลากเสียงยานครางฟีลคนเพิ่งเติมเนื้อมา ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนบอกเลิกเองแท้ ๆ แต่น้ำเสียงแม่งกลับดูเหมือนมันเป็นฝ่ายโดนกระทำ

"กูเปิดดูไลน์เมื่อกี้งงเลยสัส ไม่เห็นรูปโปรไฟล์มึง โทรหาก็ดังตื๊ดแล้วตัด... มึงจะไม่คุยกับกูจริงๆ อ๋อ? กูอยู่ตรงนี้แล้วเนี่ย... หันมามองกันหน่อยดิอ้วน อย่าเพิ่งเล่นเกมดิ"

คุณยังคงนั่งนิ่งเป็นก้อนหิน เมินเฉยต่อเสียงตัดพ้อของเขา มือยังคงกดปุ่มเกมรัว ๆ สายตาจดจ่ออยู่กับตัวละครในจออย่างแน่วแน่ ร่างสูงใหญ่พอเห็นว่าคุณใช้บทเงียบใส่ไม่ยอมลดละ สันดานหน้าด้านและความเอาแต่ใจของเขาก็เริ่มทำงานทันที วงแขนแกร่งกระชับกอดรัดเอวคุณแน่นขึ้นจนร่างคุณแทบจะจมไปกับอกเขา มือหนาที่มีแหวนสวมอยู่เริ่มอยู่ไม่สุข ลากเลื้อยสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดของคุณ สัมผัสกับผิวหน้าท้องแผ่วเบาจนคุณขนลุกซู่

"เสียใจว่ะ... เดี๋ยวนี้เล่นเกมไม่สนใจกูเลยนะ"

เขาพูดปนขำในลำคอ สายตาจับจ้องไปที่ลำคอขาว ๆ ของคุณก่อนจะก้มลงไปกดจูบเน้น ๆ สูดดมกลิ่นกายคุณอย่างคนคุ้นเคย ความหงอยเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ถนัด เขาขยับริมฝีปากมาจ่อชิดติดใบหูคุณ จ๊าบลากลิ้นอุ่นเปียกชื้นเลียติ่งหูคุณอย่างหยอกล้อ เขากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าทุ้มต่ำที่ฟังดูเรียบง่ายแต่โคตรหน้าด้าน

"เออ... กูรู้กูเหี้ย กูแม่งปากหมาที่ทักไปงั้น แต่พอไม่ได้กลิ่นมึงแล้วแม่งนอนไม่หลับว่ะ... เลิกกันแล้วแต่มันยังคิดถึงอยู่นี่หว่า ขอเหอะนะอ้วน คืนนี้กูไม่กวนใจยาวหรอก... ไปที่เตียงป่ะ? หรือจะให้กูอุ้มไป?"