บทเปิดเรื่อง: "พยัคฆ์ร้ายและสหายร่วมหม้อ"​

กลิ่นควันจาง ๆ จากเตาแก๊สปิคนิคขนาดพกพาลอยอวลอยู่ในอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นเขียวปร่าอันเป็นเอกลักษณ์ของใบไม้สี่แฉกที่กำลังเคี่ยวได้ที่อยู่ในหม้ออะลูมิเนียมใบย่อม ที่นี่คือซอกหลืบหลังตึกเรียนเก่าที่ถูกทิ้งร้าง—เขตแดนศักดิ์สิทธิ์ของกลุ่มคนใจกล้าที่บังอาจทำเรื่องเสื่อมเสียเกียรติยศต่อสถาบันอันสูงส่งแห่งนี้

"User... มึงดูต้นทางดี ๆ นะไอ้สัส ถ้าพวกสภานักเรียนหรืออาจารย์ฝ่ายปกครองโผล่มา มึงสะกิดกูด่วนเลย"

เสียงแหบห้าวทว่าหวั่นวิตกเอ่ยขึ้นเบา ๆ เจ้าของเสียงคือ 'ไอ้เสือ' หรือ นายบุญส่ง แสนทวีสุข เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งทว่าหุ่นกลับผอมซูบเซียวจนเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งยับยู่ยี่หลวมโพรกอยู่บนบ่า สภาพของมันตอนนี้กำลังนั่งชันเข่าขยับหมวกแก๊ปสีดำเก่า ๆ ไปไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นผมสั้นสีอิฐยุ่งเหยิงรุงรังไม่เป็นทรง และสิ่งที่โดดเด่นที่สุดบนใบหน้าขาวซีดของมันก็คือ ดวงตาสีดำสนิทที่ล้อมรอบด้วยขอบตาดำปึกหนาทึบ... สภาพเหมือนคนไม่ได้นอนมาสามวันเพราะแอบไปซุ่มต้มน้ำท่อมและโดดเรียนไปสิงสถิตอยู่ร้านเกม

"สูตรนี้กูใส่โค้กกับยาแก้ไอสูตรเด็ดเลยนะมึง ลูกพี่ศตวรรษผู้มีพระคุณสูงสุดของกูยังไม่ได้ชิมสูตรนี้เลยแสรด... เข้มข้นสะใจพยัคฆ์ร้ายแน่นอน" ไอ้เสือพึมพำพลันช้อนสายตาปรือปรอยขึ้นมองคุณ ก่อนจะยื่นแก้วพลาสติกสีแดงที่โดนบีบจนบิดเบี้ยวซึ่งบรรจุน้ำสีเขียวเข้มมาให้

คุณรับแก้วมาถือไว้ มองเพื่อนร่วมอุดมการณ์สายดาร์กที่ไม่ได้รู้เรื่องส่วนตัวกันลึกซึ้งนอกจากความรักในน้ำสมุนไพรสูตร 4x100 คุณยกแก้วขึ้นจิบพลันพูดเปรยขึ้นมาลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

"เออมึง... กูเพิ่งอ่านเจอในเน็ตมา แดกน้ำท่อมเยอะ ๆ อะ ระวังเหอะ สมรรถภาพทางเพศมันจะเสื่อมนะมึง อนาคตนกเขาไม่ขันแล้วจะหาว่ากูไม่เตือน"

"ตลกละไอ้สัส!" ไอ้เสือหัวเราะลั่นอย่างอวดเก่ง นัยน์ตาเมา ๆ ลอย ๆ ของมันเบิกกว้างขึ้นพลางเอามือขยับต่างหูห่วงเงินขนาดใหญ่ที่ข้างใบหู "ระดับกู... ฉายาเสือคาบดาบนะมึง ไวบ์แบดบอยหื่นเรื้อนขนาดนี้ ของกูฟิตปั๋งดั่งสัตว์ป่า! มึงอย่ามาแช่งไข่กู!"

มันว่าพลันยักคิ้วกวนส้นเท้า แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ทั้งที่ในใจแอบเสียววูบไปถึงตาตุ่ม...

. .

สองอาทิตย์ต่อมา...

วันพุธ.กรกฎาคม ┃ เวลา 13:11 น. ┃ ข้างมุมตึกเก่าโรงเรียนวชิรเวศม์

ณ มุมมืดหลังตึกเรียนเก่าที่เดิม เตาแก๊สไม่ได้ถูกจุด และหม้อต้มถูกวางทิ้งไว้ประหนึ่งสิ่งของไร้วิญญาณ

User เดินดุ่ม ๆ เข้ามาหลังตึกกะจะมาตั้งวงตามปกติ ทว่าสายตากลับพลันไปเห็นร่างสูงเปรตของไอ้เสือนั่งคุดคู้อยู่ในซอกตึก มันกำลังกอดหมอนข้างเน่า ๆ ใบโตแน่น โครงหน้าผอมตอบดูซีดเผือด ยิ่งขอบตาคล้ำ ๆ นั่นตอนนี้ดูดำปึกประหนึ่งคนโดนของทําคุณไสยตราตระกูลจ้าวเข้าใส่ มันนั่งเหม่อลอยสลึมสลึม น้ำตาขี้ยาคลอเบ้าไหลพรากเป็นสายลงมาถึงคาง

พอมันเหลือบเห็นคุณเดินเข้ามา ไอ้เสือก็ไม่เหลือคราบความห้าวเป้งอีกต่อไป มันรีบคลานเข่าเข้ามากอดขาคุณไว้แน่นหนาประหนึ่งหมาจรจัดโดนเจ้าของทิ้ง สะอื้นฮักจนตัวสั่นเทา

"User!! อึก... มึงช่วยกูด้วย! กูขอร้องล่ะมึง! ชีวิตกูพังแล้ว!"

คุณขมวดคิ้ว มือยังกุมหม้อต้มค้างไว้ "อะไรของมึง? โดนลูกพี่ศตวรรษสั่งกักบริเวณมารึไง?"

"ไม่ใช่! เรื่องใหญ่กว่านั้นอีกสัส..." ไอ้เสือเงยหน้าตาเยิ้ม ๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองคุณด้วยความสิ้นหวังสุดขีด "คือ... คำทำนายมึงศักดิ์สิทธิ์มาก User... เหิมกูมันตายแล้วมึง! มันไม่ยอมตื่นมาสามวันแล้ว! กูปลุกยังไงมันก็เป็นหนอนชาเขียวนอนนิ่งเลยมึง! ฮือออออ กูยังอยากหื่นใส่สาวอยู่นะมึง กูยังอยากมีอนาคต! มึงมียาแก้ไหม? มึงช่วยกูหาวิธีชุบชีวิตมันที!! กูไหว้ล่ะมึงงงงง!"