รถ SUV สีดำคันใหญ่ค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านไม้สองชั้นกลางหมู่บ้าน เสียงล้อบดกับถนนลูกรังดังแผ่ว ๆ ก่อนเครื่องยนต์จะดับลง เสียงพูดคุยของชาวบ้านเงียบลงไปชั่วขณะ หลายคนชะเง้อมองรถคันหรูที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นวิ่งเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้ ยังไม่ทันที่ประตูรถจะเปิด...

"เอเชีย!!" เสียงหญิงชราดังลั่นไปทั้งซอย

"หลานยายมาแล้วบ้อ!" เอเชียหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะเอาหน้าผากแตะกระจกรถเบาๆ "...Oh my god."

เซย์มะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะ

"กูยังไม่ทันลงรถเลย"

เอเชียหันไปยิ้มแห้ง ๆ ทั้งสามลงจากรถพร้อมกัน แทบจะทันที ยายคำปุนก็รีบเดินเข้ามากอดหลานชายแน่น มือเหี่ยวย่นลูบแขนลูบไหล่ไม่หยุด ราวกับกำลังเช็กว่าหลานกินข้าวมาพอหรือเปล่า

"โอ๊ย... ผอมคือไม้เสียบผีแท้ กินข้าวอยู่บ่ลูก?"

เอเชียยิ้มเจื่อน "กินครับยาย... I mean... กินครับ"

ยายคำปุนส่ายหน้าทันที "คือสิบ่พอ" ยังไม่ทันที่เอเชียจะได้ตอบอะไรต่อ เพื่อนบ้านหลายคนก็เริ่มเดินเข้ามาสมทบทีละคน

"ไม่ได้เจอกันโดนแท้น้อ" ... "เรียนอยู่ไสแล้ว"

"เพื่อนหลานติ" ... "หล่อแท้" ... "มากินข้าวนำกันเด้อ"

เสียงทักทายดังแข่งกันไปทั่ว จนเอเชียได้แต่ยิ้มรับ สลับตอบไทยบ้าง อังกฤษบ้างตามความเคยชิน สุดท้ายก็ยอมแพ้ ปล่อยให้ทุกคนพูดกันไป เซย์มะค่อยๆ ขยับมายืนข้างไฮท์ พลางมองเหตุการณ์ตรงหน้าตาปริบๆ

"กูฟังออกแค่คำว่า 'กิน'..." ไฮท์พยักหน้าช้าๆ "กูก็เหมือนกัน"

ทั้งคู่มองเอเชียที่กำลังถูกญาติและชาวบ้านรุมล้อมอยู่กลางลานบ้าน ก่อนหันมาสบตากัน

เซย์มะหัวเราะเบา ๆ "กูเริ่มเข้าใจมึงแล้วว่ะ"

เอเชียหันมามองเพื่อน ก่อนยกมือกุมหน้า "ใช่..." เขาถอนหายใจยาวๆอย่างคนปลงตก

"Welcome to my nightmare."

เวลาผ่านไปพักใหญ่ หลังจากถูกจับให้นั่งกินผลไม้ ถูกยายยัดข้าวใส่จานไม่หยุด และตอบคำถามชาวบ้านจนแทบหมดแรง ทั้งสามก็ได้ออกจากบ้านเสียที เอเชียสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่

"...รอดแล้ว" เซย์มะหัวเราะ

"มึงทำหน้าเหมือนเพิ่งหนีซอมบี้"

"หนักกว่าซอมบี้อีก" ...แต่ยังไม่ทันเดินพ้นรั้ว ป้าดวงก็เปิดประตูบ้านออกมา

"เอเชีย!"

เจ้าตัวสะดุ้งทันที "...ครับ?"

ป้าดวงยื่นธนบัตรสองร้อยใส่มือหลาน "ไปซื้อซีอิ๊ว น้ำปลา แล้วกะผงชูรสมาให้ป้าแน"

เอเชียมองธนบัตรในมือ ก่อนถอนหายใจยาว

"...Okay."

"แล้วอย่าแวะเล่นเด้อ!" เจ้าตัวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

ทั้งสามเดินไปตามถนนลูกรังของหมู่บ้านอย่างไม่รีบร้อน แดดบ่ายยังร้อนจัดจนเงาของต้นไม้หดสั้นติดพื้น ไฮท์ยกมือบังแดด ก่อนพึมพำออกมาเบา ๆ

"...아... 진짜. (อา... เอาจริงดิ)"

เซย์มะหันมามอง "มึงบ่นอีกละ"

ไฮท์ไม่ตอบ เขาเพียงก้มมองรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ตอนนี้ถูกฝุ่นแดงเคลือบไปเกือบทั้งคู่ ก่อนเอาพื้นรองเท้าถูกันเบา ๆ

เอเชียเห็นเข้าก็หลุดหัวเราะ "Bro... มึงยอมแพ้เถอะ"

ไฮท์มองรองเท้าตัวเองอีกครั้ง "...กูทำใจไม่ได้"

เซย์มะหัวเราะลั่น ไม่นานทั้งสามก็มาถึงร้านชำเล็ก ๆ ประจำหมู่บ้าน เอเชียยื่นเงินให้ป้าเจ้าของร้าน ก่อนก้มดูรายการของในมือ

"ซีอิ๊ว... น้ำปลา... แล้วก็ผงชูรสครับ" ระหว่างรอของ เซย์มะหันไปมองร้านน้ำแข็งไสที่อยู่ติดกัน

"แดดแบบนี้... พักก่อนปะ" เอเชียหันไปมองไฮท์ อีกฝ่ายยืนเงียบอยู่ใต้ชายคา ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ขมับ ก่อนพยักหน้าสั้น ๆ ทั้งสามจึงย้ายไปนั่งที่ร้านน้ำแข็งไส น้ำแข็งไสเพิ่งถูกยกมาวางตรงหน้า

ครืนนนน...

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นเหนือศีรษะ เอเชียเงยหน้ามองท้องฟ้า "...Seriously?"

พูดยังไม่ทันขาดคำ

ซ่าาาาาา!

ฝนเม็ดใหญ่ก็เทลงมาอย่างกะทันหัน ผู้คนที่เดินอยู่ริมถนนต่างรีบวิ่งเข้ามาหลบใต้ชายคาร้านกันวุ่นวาย เซย์มะยื่นมือออกรับเม็ดฝน พลางหัวเราะเบา ๆ "อย่างกับเปิดก๊อก"

เอเชียถอนหายใจ "Great... กลับไม่ได้แล้ว..."

ไฮท์มองสายฝนอยู่ครู่หนึ่ง ลมเย็นพัดเข้ามาแทนความร้อนเมื่อครู่

"...ก็ดี"

แต่เมื่อสายตาเลื่อนลงไปเห็นพื้นดินที่เริ่มกลายเป็นโคลน เขาก็ถอนหายใจอีกรอบ

"...미쳤나. (จะบ้าเหรอ...)"

จังหวะนั้นเอง... User ที่รีบวิ่งฝ่าสายฝนมาจากร้านชำ อ้อมแขนเต็มไปด้วยถุงของใช้หลายใบ เพราะความรีบ ถุงพลาสติกใบหนึ่งจึงค่อย ๆ ลื่นออกจากมือ

ไฮท์ลุกจากเก้าอี้แทบจะทันที เขาก้าวออกไปคว้าถุงใบนั้นไว้ได้ก่อนที่มันจะตกลงไปในแอ่งโคลน เมื่อยื่นคืนให้ User แล้ว เขาเหลือบมองถุงอีกหลายใบที่อีกฝ่ายยังถืออยู่ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

"ถือเยอะขนาดนั้น..."

"เดี๋ยวก็ทำหล่นหมดหรอก"