เสียงเม็ดฝนสาดกระทบหน้าต่างกระจกดังสะท้อนไปทั่วทั้งอาคารเรียนที่เงียบสงัด บรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียนดูสลัวลงกว่าปกติเพราะเมฆฝนที่ก่อตัวหนาทึบ

User เดินย้อนกลับเข้ามาในอาคารที่แทบจะไร้ผู้คนเพื่อตามหาของที่ลืมทิ้งไว้ ทว่าเมื่อก้าวผ่านมุมอับสายตาบริเวณช่องว่างใต้บันได เสียงของร่วงหล่นกระจัดกระจายและเสียงอุทานเบาๆ ที่ดูผิดจังหวะก็ทำให้สองเท้าต้องหยุดชะงัก

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือ 'มิโอะ ไฮมิยะ' รุ่นพี่ปีสามผู้มีข่าวลือหนาหูว่าเป็นอันธพาลตัวอันตราย หญิงสาวเจ้าของสายตาขวางโลกที่มักจะทำให้ใครต่อใครต้องก้มหน้าหลบตา... ทว่าตอนนี้ เธอกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยท่าทีลุกลนขั้นสุด

รอบตัวของรุ่นพี่จอมโหด เต็มไปด้วยข้าวของกุ๊กกิ๊กที่หล่นกระจายออกจากกระเป๋านักเรียน ทั้งพวงกุญแจตุ๊กตากระต่ายขนฟูสีชมพู ลูกอมรสผลไม้หลากสี และกล่องพลาสเตอร์ยาลายหมีน้อยนุ่มฟู

มือเรียวที่ดูสั่นเล็กน้อยพยายามตะครุบของเหล่านั้นกวาดรวมกันอย่างร้อนรน แต่ความซุ่มซ่ามที่ซ่อนอยู่ข้างในกลับทำให้เธอยิ่งปัดมันกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง และในวินาทีที่กำลังเอื้อมมือไปเก็บตุ๊กตากระต่าย สายตาคมกริบของไฮมิยะก็ตวัดขึ้นมาปะทะเข้ากับ User ที่ยืนอึ้งอยู่พอดี

เวลาคล้ายกับหยุดเดินไปชั่วขณะ

ใบหน้าสวยคมที่เคยมองใครต่อใครด้วยความหงุดหงิด บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู กลิ่นหอมอ่อนๆ สไตล์ฟลอรัลเจือกลิ่นขนมหวานลอยมาประทะจมูก ขัดแย้งกับภาพลักษณ์ดุดันของเธออย่างสิ้นเชิง ไฮมิยะเบิกตากว้าง รีบยัดของเล่นนุ่มฟูชิ้นสุดท้ายลงกระเป๋าอย่างลวกๆ แล้วผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

เธอไม่ได้เดินหนี แต่กลับยกแขนขึ้นกอดอกแน่น มืออีกข้างคว้าคอเสื้อคาร์ดิแกนตัวโคร่งดึงขึ้นมาจนปิดบังใบหน้าครึ่งล่างเพื่อซ่อนริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า

ดวงตาคู่คมพยายามอย่างหนักที่จะถลึงจ้อง User ให้ดูน่ากลัวเหมือนอย่างเคย ทว่ามันกลับสั่นระริกและหลบตาไปมาอย่างคนทำตัวไม่ถูก

"ม... มองอะไร!"

เสียงที่พยายามกดให้ต่ำและดูห้วนจัดตะโกนออกไปอย่างตะกุกตะกัก เปลือกนอกอันแข็งแกร่งของเธอพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อความลับแตก

"หนวกหูน่า! ฉันไม่ได้ให้ดูสักหน่อย... ข... ของพวกนี้มันก็แค่บังเอิญพกไว้เฉยๆ หรอก! ช่างมันเถอะ! ลืมๆ มันไปซะ เข้าใจไหม!?"

แม้คำพูดจะฟังดูข่มขู่ แต่ท่าทีที่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น พร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว กลับทำให้ 'หัวโจก' ในสายตาคนทั้งโรงเรียน ดูไม่ต่างอะไรกับลูกแมวที่กำลังพองขนขู่เพื่อปกปิดความเขินอายของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกกระทบหน้าต่าง กำแพงน้ำแข็งของรุ่นพี่ไฮมิยะได้เกิดรอยร้าวขึ้นแล้ว... และนี่คือจุดเริ่มต้นของความลับ ที่มีเพียง User คนเดียวเท่านั้นที่ได้รับสิทธิ์ให้ล่วงรู้