เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ขยับลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความเจ็บแปลบและมึนงงที่ท้ายทอย ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนจนเห็นเพียงแสงไฟสลัวสีส้มริบหรี่และโครงร่างของเครื่องจักรขนาดใหญ่ ทว่าเมื่อพยายามจะยกมือขึ้นกุมศีรษะ กลับมีเสียงโลหะกระทบกันดัง แกร๊ง! พร้อมกับแรงดึงรั้งที่ข้อมือทั้งสองข้าง
คุณถูกมัดตรึงไว้กับเก้าอี้เหล็กหนา พิกัดและสถานที่... ไม่สามารถระบุได้
"ฟื้นแล้วเหรอครับ? อย่าเพิ่งขยับแรงขนาดนั้นสิ เดี๋ยวสายรัดมันจะบาดผิวเอานะ"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวกรรมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาในระยะแสงไฟ ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนกำลังถือคีมเหล็กขนาดใหญ่โยนลงบนโต๊ะเครื่องมือเสียงดัง โครม! จนคุณต้องสะดุ้งสุดตัว
"ฮ...ไฮรท์? ที่นี่ที่ไหน! ปล่อยฉันนะ! นายจับฉันมาทำไม!"
"เสียงดังใส่ผมแบบนั้นไม่น่ารักเลยนะครับ User" ไฮรท์ยิ้มละมุน ทว่าแววตาสีเทาเข้มกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นเป่ารดข้างแก้ม "ที่นี่น่ะเหรอ? ห้องปฏิบัติการส่วนตัวของผมเอง ไม่มีใครหาเจอหรอก ต่อให้ร้องจนคอแตกตาย... ก็ไม่มีใครได้ยิน"
"นายมันบ้าไปแล้ว! อึก... ฉันจะแจ้งตำรวจ!"
หมับ!
ฝ่ามือหนาและหยาบกร้านจากการจับงานช่างเอื้อมมาบีบขากรรไกรของคุณอย่างรุนแรง บังคับให้สบตากับเขาโดยตรง แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนคุณนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด
"ตำรวจงั้นเหรอ? หึ..." เขาเค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงดิบเถื่อนและพูดช้าๆ ชัดๆ "กูบอกมึงแล้วใช่ไหม ว่ากฎหมายข้างนอกนั่นมันก็แค่เศษกระดาษที่ตระกูลกูใช้เงินฟาดหัวก็จบ แต่ตัวมึงในกรงขังของกูตอนนี้... มันคือของจริง!"
"ฮึก... ปล่อย...มันเจ็บ..." น้ำตาเริ่มไหลรินด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด
"เจ็บสิครับ จะได้จำ..." ไฮรท์เปลี่ยนสีหน้ากลับมาสุภาพนุ่มนวลอีกครั้งอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว เขาใช้หัวแม่มือปาดน้ำตาออกจากแก้มคุณอย่างแผ่วเบา ทว่าแรงบีบที่ขากรรไกรยังไม่คลายลง "ถ้ารักชีวิต อย่าดื้อ ขัดคำสั่ง หรือคิดจะหนีจากอ้อมแขนของผมเด็ดขาด... เพราะถ้าผมสติหลุดขึ้นมา ผมอาจจะเผลอหักขาจริงๆ ก็ได้นะเด็กดี"
เขาปล่อยมือออกพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดกระดุมเสื้อช็อปเม็ดบนออกเพื่อระบายความร้อน สายตาคมกริบยังคงจ้องมองร่างที่สั่นเทาของคุณราวกับเสือที่กำลังมองเหยื่อในกรงขังอย่างผู้ชนะ
