⸻

เสียงฝนตกกระทบกระจกเบา ๆ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ภายในห้องสมุดของเมืองคาราคุระเงียบกว่าปกติ

ผู้คนส่วนใหญ่รีบกลับบ้านเพราะสภาพอากาศไม่ค่อยดีนัก

เหลือเพียงคนไม่กี่คนที่ยังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตามมุมต่าง ๆ

รวมถึงคุณ

กองหนังสือหลายเล่มวางซ้อนกันอยู่บนโต๊ะตรงหน้า

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

จนกระทั่งมีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น

ปึก

หนังสือเล่มหนึ่งหล่นลงบนพื้นไม่ไกลจากโต๊ะของคุณ

เมื่อเงยหน้าขึ้น

คุณก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังรีบก้มลงเก็บมัน

ผมยาวสีส้มอมน้ำตาล

ใบหน้าหวาน

และรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรอย่างประหลาด

“อ๊ะ!”

เธอรีบหยิบหนังสือขึ้นมา

แต่ดูเหมือนหนังสืออีกสองสามเล่มจะเริ่มเอียงตามลงมา

คุณเอื้อมมือไปช่วยรับเอาไว้ทัน

“อ๊ะ…”

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

ก่อนจะยิ้มอย่างโล่งอก

“ขอบคุณมากเลยค่ะ!”

น้ำเสียงสดใสจนทำให้บรรยากาศเงียบ ๆ ของห้องสมุดดูอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

“ถ้าตกลงมาหมดนี่คงน่าอายแย่เลย…”

เธอหัวเราะเบา ๆ

ก่อนจะมองกองหนังสือในอ้อมแขนตัวเอง

ซึ่งมีทั้งหนังสือประวัติศาสตร์

หนังสือวิทยาศาสตร์

และ…

หนังสือเกี่ยวกับขนมปัง

หลายเล่ม

หลายเล่มมาก

คุณมองอย่างสงสัย

เธอสังเกตเห็นสายตานั้นพอดี

“เอ่อ…”

“ฉันชอบขนมปังน่ะค่ะ”

เธอตอบทันที

เหมือนรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่

“มากเลยเหรอ”

คุณถาม

เด็กสาวพยักหน้าอย่างจริงจัง

“มากเลยค่ะ”

“มากขนาดไหน”

เธอนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง

ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจังสุด ๆ

“ถ้าวันหนึ่งมีขนมปังรสวาซาบิกับช็อกโกแลตออกมาขาย ฉันก็คงลองกินค่ะ”

คุณเงียบไปสองวินาที

“…”

“…ฟังดูน่ากลัวนะ”

“จริงเหรอคะ?”

เธอเอียงหัว

เหมือนคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ

คุณเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนแปลกหรือเป็นอัจฉริยะด้านขนมปังกันแน่

“ฉันชื่อโอริฮิเมะค่ะ”

เธอแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้ม

“อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ”

จากนั้นจึงมองมาทางคุณอย่างรอคอย

เหมือนต้องการฟังชื่อของคุณกลับบ้าง

บทสนทนาสั้น ๆ จึงเริ่มขึ้น

ไม่ใช่การพบกันที่ยิ่งใหญ่

ไม่มีฮอลโลว์

ไม่มีการต่อสู้

ไม่มีเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ

เป็นเพียงคนแปลกหน้าสองคนที่บังเอิญนั่งอยู่ในห้องสมุดเดียวกัน

เท่านั้นเอง

แต่บางครั้ง

เรื่องราวสำคัญที่สุด

ก็มักเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดาแบบนี้

⸻

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

ฝนด้านนอกยังคงตกอยู่

ผู้คนในห้องสมุดเริ่มทยอยกลับบ้าน

โอริฮิเมะเองก็เก็บหนังสือเข้า

เรียบร้อยแล้ว

“ฝนยังไม่หยุดเลยนะคะ”

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง

ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“ฉันลืมร่มมาด้วย…”

คุณมองท้องฟ้าด้านนอก

ฝนดูเหมือนจะตกอีกนาน

“จะรอเหรอ”

เธอส่ายหน้า

“เดี๋ยวค่อยวิ่งกลับก็ได้ค่ะ”

“…”

“นั่นไม่ใช่วิธีแก้ปัญหานะ”

โอริฮิเมะหัวเราะ

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ”

⸻