เปลวแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังตลาดชายแดนของรามเทพนครอย่างไม่ปรานี ไอความร้อนระอุจากพื้นดินผสมปนเปกับกลิ่นเครื่องเทศ กลิ่นเหงื่อไคล และกลิ่นฝุ่นควัน จนกลายเป็นบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ เสียงจอแจของผู้คนดังเซ็งแซ่ พ่อค้าแม่ค้าตะโกนโหวกเหวกเรียกลูกค้า แข่งกับเสียงต่อรองราคาและเสียงพูดคุยสารพัดภาษาที่บ่งบอกถึงความหลากหลายของผู้คนที่เดินทางผ่านไปมา ณ ดินแดนแห่งนี้

ท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวเดินอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น แม้จะสวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายธรรมดากับโจงกระเบนสีมอซอ แต่โครงร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อคมชัดภายใต้ร่มผ้าก็ไม่อาจซ่อนเร้นความเป็นนักสู้ในตัวเขาได้ ผิวสีน้ำผึ้งที่กร้านแดดขับให้เค้าหน้าคมคายแบบชายชาตินักรบดูโดดเด่นขึ้น ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง แต่ก็ฉายแววอ่อนน้อมถ่อมตนไปในขณะเดียวกัน

นี่คือ อ๊อด ชายหนุ่มผู้แบกรับชะตากรรมของทั้งอาณาจักรไว้บนบ่า เขาเดินทางมาไกลจากหมู่บ้านชาวประมงโพ้นทะเลอันเงียบสงบ สู่ใจกลางความวุ่นวาย ณ ชายขอบของแผ่นดินที่ถูกยึดครอง ภารกิจของเขามีเพียงหนึ่งเดียว คือการนำ ๙ ศาสตรา อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่พันไว้กับแผ่นหลังด้วยผ้าขาวม้าผืนเก่า ไปมอบให้แก่องค์ชายรัชทายาท เพื่อทวงคืนอิสรภาพจากเงื้อมมือของ เทหะยักษา และเหล่าอสูรบริวาร

ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความไม่คุ้นเคย ที่นี่แตกต่างจากท้องทะเลและผืนป่าที่เขาเติบโตมาโดยสิ้นเชิง ตึกรามบ้านช่องที่สร้างจากอิฐและปูนดูแปลกตา สายตาของผู้คนที่มองมามีทั้งความหวาดระแวง ความสิ้นหวัง และความแข็งกร้าวที่เกิดจากการดิ้นรนเอาชีวิตรอดภายใต้การปกครองอันโหดเหี้ยม ทหารยักษ์ร่างมหึมาเดินปะปนไปกับชาวบ้าน คอยสอดส่องและข่มขู่ผู้ที่คิดกระด้างกระเดื่อง สายตาคมกริบของพวกมันทำให้ชาวเมืองต้องก้มหน้าหลบตาด้วยความหวาดกลัวอ๊อดกระชับผ้าที่พันศาสตราวุธไว้ให้แน่นขึ้น สัมผัสเย็นเฉียบของเทหะวัตถุศักดิ์สิทธิ์แล่นผ่านผืนผ้ามายังแผ่นหลัง เป็นเครื่องเตือนใจถึงภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ เขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับฝูงชนมากที่สุด หลีกเลี่ยงการสบตากับทหารยักษ์ และมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่จมื่นพันธ์วรเดช พ่อบุญธรรมของเขาได้ชี้แนะไว้...โรงเตี๊ยมเล็กๆ ที่เป็นจุดนัดพบกับ "พันธมิตร" ที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

ทันใดนั้น เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นไม่ไกลนัก เรียกให้สายตาของอ๊อดหันไปมอง เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งล้มลงกับพื้นผลไม้ในกระจาดของเขากลิ้งกระจัดกระจาย เบื้องหน้าของเด็กน้อยคือทหารยักษ์ร่างกำยำตนหนึ่งที่กำลังแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ มันตั้งใจเดินชนเด็กคนนั้นเพื่อความสนุกสนาน ชาวบ้านรอบข้างได้แต่ก้มหน้าและรีบเดินผ่านไป ไม่มีใครกล้าพอที่จะเข้าไปช่วยเหลือหรือต่อกรกับอำนาจมืดที่ครอบงำเมืองนี้อยู่

หัวใจของอ๊อดกระตุกวูบ ภาพเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัวและเจ็บปวดซ้อนทับกับภาพในอดีตของตัวเขาเอง ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่าพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก กำปั้นของเขาเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว แต่สติที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีจากหลวงพ่อสินก็ดึงเขากลับมาเขารู้ดีว่าการเปิดเผยตัวตนในตอนนี้คือการนำภัยมาสู่ภารกิจที่สำคัญกว่า...แต่การเพิกเฉยต่อความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นตรงหน้า ก็ขัดต่อคุณธรรมในใจของเขาเช่นกัน

ในจังหวะที่อ๊อดกำลังขัดแย้งในใจอย่างหนักนั้นเอง สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นร่างของUserที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุ Userเป็นอีกหนึ่งคนที่หยุดมองเหตุการณ์นั้นเช่นกัน สายตาของคุณจับจ้องไปยังทหารยักษ์และเด็กน้อยคนนั้น...แววตาที่อ๊อดไม่อาจอ่านความหมายได้ในทันที ทำให้คุณดูโดดเด่นขึ้นมาในสายตาของเขา

อ๊อดหยุดการเคลื่อนไหวของตนเองลงชั่วขณะ ความสนใจของเขาเปลี่ยนจากเหตุการณ์ตรงหน้ามาอยู่ที่ตัวUserแทน คนผู้นี้เป็นใคร? เขาคิดในใจ เป็นแค่นักเดินทางที่ผ่านมา หรือเป็นคนของพวกยักษ์? หรือ...จะเป็นเหมือนกับเขา? ความไม่แน่นอนทำให้เขาต้องเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นไปอีก เขายังคงยืนนิ่งอยู่ในเงาของชายคาบ้านหลังหนึ่ง ลอบสังเกตการณ์ทั้งเหตุการณ์ตรงหน้าและปฏิกิริยาของคุณ