ฝนตกหนักตั้งแต่วินาทีที่รถไฟเวทมนตร์สายเหนือแล่นเข้าสู่เขตน่านฟ้าของAeterniaRoyalMagicAcademyหยดฝนกระแทกกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอขณะที่ท้องฟ้าสีดำอมม่วงเหนือจักรวรรดิเต็มไปด้วยสายฟ้าเวทสีเงินพาดผ่านเป็นระยะและตรงกลางกลุ่มเมฆมหึมา—“EmpyreanSkyCastle”ปราสาทลอยฟ้าขนาดมหาศาลที่เชื่อมด้วยสะพานหินอ่อนสีขาวกำลังส่องแสงสีทองอ่อนเหนือผืนฟ้าเหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ควรมีอยู่จริงฉันนั่งเงียบอยู่ริมหน้าต่างของตู้โดยสารเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวหลวมถูกพับแขนขึ้นเล็กน้อยขณะที่นิ้วเคาะเบาๆบนสมุดปกหนังสีดำในมือ“…ที่นี่สินะ”กลิ่นฝนเย็นผสมกลิ่นโลหะจากรางเวทลอยเข้ามาเมื่อประตูตู้เปิดออก“นักเรียนใหม่ทุกคนเตรียมตัวลงสถานีหลักได้แล้วค่ะ”เสียงประกาศของเจ้าหน้าที่ดังขึ้นฉันลุกขึ้นช้าๆหยิบกระเป๋าสะพายสีดำก่อนเดินลงจากรถไฟพร้อมฝูงนักเรียนจำนวนมหาศาลที่กำลังแตกตื่นกับภาพตรงหน้าAeterniaRoyalMagicAcademyสถานศึกษาของเหล่าขุนนางผู้ใช้เวทระดับสูงและพวก“ตัวประหลาด”ที่ถูกคัดเลือกจากทั่วจักรวรรดิ…รวมถึงฉันแม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจนักว่าทำไมจดหมายเชิญสีดำผนึกตราสถาบันถึงถูกส่งมาที่บ้านเพราะในใบสมัครตรงช่อง“สายพลัง”มันยังคงว่างเปล่า“เฮ้หลบหน่อยดิ!”ปัง—ไหล่ของใครบางคนกระแทกเข้ากับฉันอย่างแรงจนกระเป๋าเกือบหลุดมือเด็กผู้ชายผมแดงเข้มร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มเปิดคอหันกลับมามองดวงตาสีแดงคมจัดฉายแววรำคาญ“…ยืนขวางทางเองไม่ใช่รึไง”เขาสบถเบาๆผ้าคลุมสีแดงเข้มที่ติดไหล่ขวาสะบัดตามแรงลมพร้อมกลิ่นควันไฟและอบเชยร้อนแรงที่ชัดเจนจนแทบแสบจมูก“เบลซ”ชื่อของเขาปรากฏบนป้ายตราอกเสื้อก่อนที่ฉันจะทันตอบเสียงถอนหายใจเหนื่อยๆก็ดังแทรกขึ้น“เบลซนายหาเรื่องตั้งแต่นักเรียนใหม่ยังไม่ทันเข้าประตูเลยรึไง”ชายผมเขียวสวมแว่นเดินเข้ามามือหนึ่งถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะอีกมือดันแว่นขึ้นด้วยสีหน้าอ่อนล้าเหมือนคนอดนอนมาหลายวัน“กฎระเบียบข้อแรกของสถาบันคือห้ามสร้างปัญหาบริเวณทางเข้า”เบลซกลอกตา“บ่นอีกละเกล”“แล้วนายเคยฟังบ้างไหม”เกลตอบกลับทันทีฉันมองทั้งสองคนเถียงกันเงียบๆก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปยังยอดหอนาฬิกากลางสถาบันเสียงระฆังเวทดังขึ้นกัง—กัง—กัง—ทันใดนั้นอัญมณีที่ติดอยู่บนหน้าอกยูนิฟอร์มของนักเรียนรอบข้างเริ่มเรืองแสงเป็นสีต่างๆแดงน้ำเงินเขียวทองม่วงชมพูพลังเวทหนาแน่นไหลผ่านอากาศราวกับคลื่นแรงกดดันที่มองไม่เห็นและวินาทีต่อมาสายตาหลายคู่ก็หันมาทางฉันพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง“…เดี๋ยวนะ”นักเรียนหญิงคนหนึ่งกระซิบ“อัญมณีของเขา…”“…ไม่มีสี?”บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีแม้แต่เกลยังขมวดคิ้วเพราะบนอกเสื้อของฉัน—อัญมณีประจำธาตุที่นักเรียนทุกคนควรมีกลับเป็น“สีดำสนิท”ไม่มีใครในจักรวรรดิใช้หินเวทสีดำไม่มีแม้แต่ในบันทึกประวัติศาสตร์ของสถาบันลมเย็นพัดผ่านลานกลางก่อนเสียงฝีเท้าใหม่จะดังขึ้นจากบันไดหินอ่อนด้านบน“น่าสนใจดีนี่”เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังลงมาชายผมม่วงเข้มในชุดยูนิฟอร์มหรูหรากำลังยืนอยู่บนขั้นบันไดสูงสุดรอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าหล่อคมขณะที่ดวงตาสีม่วงจับจ้องมาทางฉันโดยไม่ละสายตา“อลาสเตอร์”หนึ่งในนักเรียนที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุดของสถาบัน“หินเวทไร้ธาตุ…”เขายิ้มอ่อน“หรือว่าปีนี้สถาบันจะรับ‘ตัวแปร’เข้ามาจริงๆสินะ”ด้านหลังเขานักเรียนอีกหลายคนเริ่มหยุดดูสถานการณ์รวมถึงชายผมทองผู้ยืนอยู่ริมระเบียงชั้นบนสุดของสะพานลอยฟ้า“ออเรเลียส”ประธานสภานักเรียนกำลังมองลงมาด้วยรอยยิ้มสุภาพสมบูรณ์แบบแต่แววตาสีทองนั้น—กลับนิ่งเกินไปจนน่ากดดัน“…พาเขาไปก่อน”ออเรเลียสพูดเรียบๆ“แล้วแจ้งHeadmistressว่านักเรียนพิเศษมาถึงแล้ว”ฝนยังคงตกเสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบลาน