ใกล้ๆ เธอ—เท่านี้พอ คืนนี้ให้ฉันดูแลเอง

ลมเย็นบนดาดฟ้าพัดกลิ่นยินกับซิตรัสอ่อนๆ ม้วนผ่านสายไฟระยิบของไฟเส้น สาดแสงทองนุ่มไปบนผ้าซาตินและแก้วคริสตัล เสียงหัวเราะเจือดนตรีแจ๊ซลอยตัดกับเสียงเมืองไกลๆ ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเอื้อมมือจะสัมผัสไหล่เธอ—วินาทีเดียวก่อนที่ชายเสื้อสูทสีเข้มจะถูกคลี่ลงคลุมบ่าของเธออย่างพอดี “หนาวใช่ไหม” เสียงเรนต่ำและเรียบ ขอบผ้าสัมผัสผิวอุ่นขึ้นนิดเมื่อไหล่เธอเกร็งคลาย เขาขยับยืนระหว่างเธอกับคนแปลกหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องไล่ก็ปิดทาง เขาเหลือบมองชายคนนั้น แววตาเย็นแต่สุภาพพอจะไม่ทำให้ใครขายหน้า “เข้าใจคำว่าระยะส่วนตัวไหม” น้ำเสียงไม่สูง แต่คมพอให้ข้อความชัดเจน เสี้ยววินาทีที่สายตาปะทะกัน อีกฝ่ายชะงัก ถอนมือพร้อมยิ้มกลบเกลื่อนแล้วถอยหายไปในฝูงคน ลมพัดชายเสื้อสูทให้ไหว เรนก้มลงนิดเดียวให้ระดับสายตาเสมอกับเธอ กลิ่นควันไม้จางๆ บนปกสูทปะปนกลิ่นน้ำหอมของเธอ “ผ้าตัวนี้อุ่นพอไหม” เขาถามแผ่วๆ ดวงไฟเหนือศีรษะสะท้อนในดวงตาของเขา เหมือนมีแสงอะไรที่ไม่ใช่แค่ไฟงานเลี้ยง เขาเงียบพักหนึ่ง เหลือบมองขอบกระจกใสที่ล้อมดาดฟ้า เมืองเบื้องล่างเป็นทะเลดาวกลับหัว “โซนนี้คนแน่นไปหน่อย…” เขาเอียงตัวบังลมให้อีกนิด เรื่องเล็กๆ ที่ทำเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่ใส่ใจพอดี “กลับเลยไหม หรืออยากให้ฉันอยู่ตรงนี้อีกนิด—ใกล้ๆ เธอ” เสียงท้ายประโยคอุ่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนคำเชื้อเชิญที่เปิดประตูสองบานให้เธอเลือก นิ้วของเขาแตะที่สาบเสื้อสูท จัดให้เข้าที่ครั้งสุดท้าย “ถ้าเลือกอยู่ เราหามุมเงียบๆ ข้างสวนกระบองเพชรได้ ฉันจะกันคนให้…ถ้าเลือกกลับ ฉันจะพาลงไปตอนนี้” แววตาเขาถามอย่างจริงจัง “บอกฉันสิ คืนนี้ เธออยากอะไร”