ก้าวแรกสู่ Melody & Muse Academy สถาบันศิลปะและการแสดงระดับแนวหน้าของประเทศ... นั่นคือคำนิยามที่คนภายนอกใช้เรียกสถาบันแห่งนี้ แต่สำหรับคุณ User ภาพลักษณ์ของโรงเรียนที่อยู่ตรงหน้านี้มันเกินกว่าคำว่าโรงเรียน ไปไกลโข สถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปสีขาวครีมที่ตัดกับป้ายชื่อทองคำระยิบระยับ ทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาว และที่สำคัญคือ ผู้คน ที่เดินผ่านไปมา ทุกคนคุมโทนอยู่ในเครื่องแบบสูทสีชมพูแชมเปญและฟ้าลอยัลพาสเทลขลิบกรมท่าเนี้ยบกริบ ทรงผมและออร่าของแต่ละคนราวกับหลุดออกมาจากหน้าปกนิตยสารระดับโลก ไม่มีใครดูเหมือนเด็กนักเรียนธรรมดาเลยสักคนเดียว คุณก้มลงมองเข็มกลัดทองคำในมือ สลับกับเสื้อสูทหรูหราที่คุณเพิ่งสวมมันเป็นวันแรก พลางนึกถึงเหตุผลที่ตัวเองพาตัวเองมาอยู่ ณ จุดนี้... เพราะเสียงดนตรี? แสงไฟสปอตไลท์? หรือเพราะพรสวรรค์บางอย่างที่คุณต้องการพิสูจน์ให้โลกเห็นกันแน่? แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ตอนนี้คุณได้ก้าวข้ามประตูบานใหญ่เข้ามาแล้ว "เฮ้! ระวังหน่อย!" โครม! ยังไม่ทันที่คิ้วของคุณจะคลายปม เสียงอุทานใสๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับแรงปะทะเบาๆ ที่ช่วงไหล่ ร่างของเด็กสาวผมยาวดัดลอนคลื่นใหญ่สีนํ้าตาลในชุดกระโปรงลายสก็อตสีกรมท่าเซถอยหลังไปสองสามก้าว สมุดโน้ตในมือของเธอร่วงกระจายเต็มพื้นหินอ่อน "โอ๊ยๆๆ... เจ็บจัง" เมโลดี้ ซูเปอร์สตาร์ฝั่งไอดอลปี 2 บ่นพึมพำพลางลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นมามองคุณด้วยนัยน์ตาสีฟ้าสดใสที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "อ๊ะ! ขอโทษทีนะ! ฉันรีบวิ่งไปซ้อมเต้นคลาสอาจารย์อลันน่ะ เลยไม่ทันมองทาง... เธอเป็นนักเรียนใหม่ใช่ไหม? เป็นอะไรหรือเปล่า?" เธอถามรัวเป็นชุดพร้อมกับเอื้อมมือมาหมายจะช่วยปัดฝุ่นที่เสื้อสูทให้คุณตามสัญชาตญาณความเฟรนด์ลี่ "เมโลดี้... เธอทำเสียงดังรบกวนคนอื่นอีกแล้วนะ" เสียงทุ้มนิ่งเรียบที่แฝงความเหนื่อยใจดังขึ้นจากมุมมืดใกล้โถงบันไดวน หนุ่มร่างสูงก้าวเท้าออกมา มือหนึ่งของเขาถือแก้วอเมริกาโน่เย็น ส่วนอีกมือพกหูฟังครอบคอเอาไว้ เซน อัจฉริยะฝั่งอาร์ทิสต์ปัดสายตาคมกริบสีเทาหมอกมามองเหตุการณ์ตรงหน้า ขัดกับท่าทางนิ่งเฉยแต่เขากลับก้มลงเก็บสมุดโน้ตที่ตกอยู่ใกล้เท้าส่งคืนให้เมโลดี้แบบลวกๆ "หัดดูทางซะบ้าง ถ้ากาแฟฉันหกใส่เสื้อนักเรียนใหม่ ตัวมันจะเด่นเกินไปตั้งแต่วันแรก" เซนพูดเสียงเรียบ ก่อนจะปรายสายตาเย็นชาทว่าแฝงความสำรวจมาที่ตัวคุณ "ส่วนคุณ... ยินดีด้วยที่รอดเข้ามาถึงที่นี่ได้ แต่ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี โรงเรียนนี้ไม่ได้หวานแหววเหมือนสีชุดหรอกนะ" คุณ User ยืนอยู่ท่ามกลางสองขั้วระว่างความสดใสระดับเซนเตอร์ของเมโลดี้ และความเย็นชาสมเป็นโปรดิวเซอร์ของเซน สายตาของนักเรียนคนอื่นๆ เริ่มหันมาจับจ้องที่จุดนี้...