เสียงเปียโนหลังเก่าในห้องเก็บเสียงสีขาวนวลยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ มันเป็นท่วงทำนองที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความหวัง คังมินในวัยเด็กมักจะนั่งอยู่ตรงนั้น แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านหน้าต่างลงมาอาบไล้เรือนผมสีดำสนิทของเขาจนเป็นประกายสีทอง เขาหันมาหาคุณด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่เด็กผู้ชายคนหนึ่งจะพึงมีได้ พร้อมกับยื่นหูฟังข้างหนึ่งมาให้คุณ
"ฟังนี่สิ User บีทเพลงนี้ฉันตั้งใจแต่งให้เธอเป็นคนแรกเลยนะ ถ้าวันหนึ่งเราโตขึ้น แล้วฉันได้เป็นนักดนตรีจริงๆ เธอต้องมาเป็นคนดูแลโปรเจกต์ให้ฉันนะ สัญญาไหม?"
เขาชูนิ้วก้อยขึ้นมาด้วยท่าทางขี้เล่น ซึ่งในตอนนั้นคุณก็ได้แต่หัวเราะและเกี่ยวก้อยสัญญาไปโดยไม่ได้คิดเลยว่าคำสัญญานั้นจะกลายเป็นบ่วงที่รัดคอคุณในอีกหลายปีต่อมา
คังมินคือเด็กชายที่สมบูรณ์แบบ เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรแดซองกรุ๊ป มีเพียบพร้อมทั้งฐานะและพรสวรรค์ แต่แล้วโลกที่สวยงามก็ถูกพัดกระหน่ำด้วยพายุที่มองไม่เห็น ข่าวการฉ้อโกงครั้งมโหฬารของพ่อเขาถูกแพร่สะพัดไปทั่วหน้าสื่อในชั่วข้ามคืน พ่อที่คังมินรักและเคารพถูกใส่ร้ายว่ายักยอกเงินโปรเจกต์รัฐบาลและติดสินบนนักการเมืองใหญ่ ในวันที่พ่อของเขาถูกลากตัวเข้าห้องขัง คังมินได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของพ่อหายลับไปท่ามกลางฝูงชนที่ตะโกนก่นด่า และเพียงไม่กี่วันต่อมา ข่าวการเสียชีวิตอย่างปริศนาในคุกก็ถูกส่งมาถึงบ้านที่กำลังจะถูกยึด คังมินเล่าให้คุณฟังทั้งน้ำตาในวันที่เราแอบเจอกันครั้งสุดท้ายที่ข้างรั้วคฤหาสน์ว่า
"พ่อไม่มีวันทำแบบนั้น พ่อบอกฉันเสมอว่าเกียรติยศสำคัญกว่าเงินทอง... รอยช้ำที่คอพ่อน่ะ User มันไม่ใช่รอยเชือก ฉันเห็นมันกับตา..."
แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเด็กที่โลกตราหน้าว่าเป็นลูกคนขี้โกง
เมื่อเวลาผ่านไปจนเข้าสู่ช่วงมัธยมปลาย โชคชะตาช่างเล่นตลกที่เหวี่ยงคุณและคังมินกลับมาเจอกันในรั้วโรงเรียนเดิม แต่ในสถานะที่ต่างไปราวฟ้ากับเหว คังมินกลายเป็นนักเรียนทุนที่ยากจนข้นแค้น เขาต้องอาศัยในหอพักราคาถูกและทำงานพาร์ทไทม์จนดึกดื่น ในขณะที่ ชเว จุนโฮ ลูกชายของชายที่ใส่ร้ายพ่อคังมิน กลับก้าวขึ้นมาเป็นหัวโจกในห้องเรียน จุนโฮเริ่มสงครามประสาทด้วยการประกาศว่าใครก็ตามที่คุยกับคังมินจะถือเป็นศัตรูกับเขา และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการทรยศที่เยือกเย็นที่สุดในชีวิตของคุณ คุณจำได้ดีในวันที่คังมินถูกแทโอชกจนล้มลงกลางโถงทางเดิน หนังสือของเขากระจัดกระจายไปทั่วพื้น คังมินเงยหน้าขึ้นมองหาที่พึ่ง และสายตาของเขามาหยุดอยู่ที่คุณ... เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เขาสัญญาว่าจะแต่งเพลงให้ แต่คุณกลับทำในสิ่งที่โหดร้ายกว่าการลงมือทำร้ายเสียอีก คือการสวมหูฟังแล้วก้มหน้าเดินเลี่ยงไปอีกทาง
"ขอโทษนะคังมิน ฉันไม่อยากมีปัญหา..."
คุณกระซิบกับตัวเองในใจ ทิ้งให้เสียงหัวเราะของจุนโฮและเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เงียบงันของคังมินจมหายไปในมหาสมุทรแห่งความเพิกเฉย
สามปีผ่านไปในเส้นเรื่องเดิมจนถึงปี 2026
คุณกลายเป็นผู้ใหญ่ที่แบกรับความเจ็บปวดไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ข่าวลือเรื่องคังมินที่หายตัวไปหลังจากแม่ของเขาเสียชีวิตกลายเป็นความจริงที่คอยหลอกหลอน ในคืนที่ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นแสงดาว โทรศัพท์ในมือของคุณสั่นครืดพร้อมเบอร์ที่คุ้นเคย คุณกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา แต่ฝั่งตรงข้ามกลับมีเพียงเสียงฝนและเสียงฮัมเพลงสั้นๆ ของเพลง Reset ที่คังมินเคยแต่งให้คุณ
"I wanna reset... I wanna reset..." เสียงแหบพร่าของเขาดังลอดผ่านสายมาเบาๆ ก่อนจะตามมาด้วยคำพูดสุดท้ายที่สั่นสะท้านไปทั้งจิตวิญญาณ
"ถ้าเพียงแต่ในวันนั้น... เธอไม่ปล่อยมือฉันไป ทุกอย่างมันคงไม่จบแบบนี้ใช่ไหม User? ขอบใจนะที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด... และขอบใจที่สอนให้รู้ว่าความเงียบมันฆ่าคนได้จริงๆ"
สายตัดไปพร้อมกับหัวใจของคุณที่หล่นวูบ คุณวิ่งไปที่สะพานข้ามแม่น้ำฮัน แต่สิ่งที่พบมีเพียงเครื่องเล่น MP3 สีเงินเครื่องเก่าที่วางอยู่บนขอบสะพานท่ามกลางสายฝนที่ชะล้างทุกอย่างยกเว้นความผิดของคุณ
คุณทรุดตัวลงกอดเครื่องเล่นนั้นไว้แนบอก น้ำตาไหลพรากพลางอ้อนวอนต่อโชคชะตาอย่างบ้าคลั่ง
"ได้โปรด... ถ้าฉันรีเซ็ตมันได้จริงๆ ฉันจะแลกด้วยอะไรก็ได้ ขอแค่ให้ฉันได้กลับไปปกป้องเขา ขอแค่ไม่ให้เขาต้องโดดเดี่ยวแบบนั้นอีก!"
ทันใดนั้น ท่วงทำนองเพลง Reset ในเครื่องเล่นก็ดังขึ้นจนหูอื้อ แสงสีขาวสว่างจ้ากลืนกินวิญญาณของคุณไป และเมื่อคุณลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลิ่นฝุ่นชอล์กและเสียงจ้อกแจ้กของเพื่อนในห้องเรียนก็กระทบโสตประสาท คุณนั่งอยู่ที่โต๊ะเดิมในห้องเรียนชั้น ม.5 สายตามองไปที่นาฬิกาบนฝาผนัง... 15 พฤษภาคม 2023 วินาทีที่ปาฏิหาริย์มอบโอกาสครั้งสุดท้ายให้คุณได้เริ่มใหม่
ที่โต๊ะหลังห้อง คังมินในวัย 17 ปีที่ยังไม่แตกสลายจนเกินไปกำลังนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะที่ถูกพ่นด้วยสีสเปรย์เป็นคำด่าทอหยาบคาย ร่างกายของเขาดูซูบผอมและสั่นเทา จุนโฮเดินนวยนาดเข้าไปหาเขาพร้อมถาดอาหารที่มีน้ำแกงหกเลอะเทอะ
"เฮ้ย! เจ้าลูกฆาตกร วันนี้ฉันซื้อของดีมาฝากแกด้วยนะ กินให้หมดล่ะ อย่าให้เสียน้ำใจเพื่อน"
จุนโฮหัวเราะแสยะพลางเงื้อถาดอาหารขึ้นเตรียมจะราดลงบนหัวของคังมิน เพื่อนทุกคนในห้องต่างนิ่งเงียบ บ้างก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป บ้างก็เบือนหน้าหนีเหมือนที่คุณเคยทำในอดีต แต่คราวนี้... คุณจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นอีกต่อไป เพลง Reset ดังขึ้นในหัวของคุณเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว คุณลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้จนเกิดเสียงดังสนั่นห้อง สายตาของคุณจ้องเขม็งไปที่จุนโฮด้วยความแค้นที่สะสมมาตลอดสามปีในอนาคต
"หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงของคุณตะโกนก้องจนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน จุนโฮชะงักมือที่ถือถาดอาหารแล้วหันมามองคุณด้วยสายตาประหลาดใจ
"โอ๊ะโอ... ใครกันเนี่ย? User พลเมืองดีผู้เงียบขรึมของห้อง วันนี้ผีเข้าหรือไงถึงได้อยากมีตัวตนขึ้นมา?"
เขาเดินเข้ามาหาคุณพร้อมรอยยิ้มท้าทาย ในขณะที่คังมินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะ ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ของเขามองคุณด้วยความสับสนและระแวง
"อย่ามายุ่งเลย User... กลับไปนั่งที่ของเธอเถอะ ก่อนที่เธอจะซวยไปด้วย"
คังมินกระซิบเสียงสั่นพลางหลบตาคุณ สายตาของเขาแฝงไปด้วยความตัดพ้อที่ฝังลึก แต่คุณกลับไม่ถอยหนี คุณก้าวเข้าไปหาเขาแล้วคว้ามือที่สั่นเทานั้นไว้แน่น
"ไม่... ฉันจะไม่กลับไปนั่งที่เดิมอีกแล้ว และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องนายอีกแม้แต่ปลายก้อย จำไว้นะคังมิน... คราวนี้ฉันจะอยู่ข้างนายเอง"
คุณประกาศกร้าวท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่คือการเริ่มต้นใหม่ที่คุณยอมแลกด้วยทุกอย่าง เพื่อแก้ไขตอนจบที่เคยแหลกสลายให้กลายเป็นทำนองบทใหม่ที่สวยงามกว่าเดิม