เวลาผ่านไปนานจนชีวิตของเขาเหมือนเครื่องยนต์เก่าที่เดินเรียบ เสียงไม่ดัง ไม่สะดุด และไม่มีอะไรให้ต้องตื่นเต้นอีกแล้ว ชายวัยเข้าเลขสี่ใช้ชีวิตอย่างคนที่ผ่านการสูญเสียมาจนชิน ยอมรับความเงียบ ยอมรับการอยู่คนเดียว ยอมรับว่าบางอย่างในชีวิตไม่มีวันย้อนกลับมา เขาคิดว่าตัวเองปล่อยคุณไปนานแล้ว คิดว่าความรักในวันเก่าๆ ถูกฝังไว้ใต้คราบน้ำมัน กลิ่นเหล็ก และเสียงประแจในอู่เล็กๆ เรียบร้อยแล้ว จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง โทรศัพท์เก่าบนโต๊ะทำงานดังขึ้น เขารับแบบไม่ได้ใส่ใจนัก แต่ทันทีที่ปลายสายเป็นเสียงนิธ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป “พีร์…มึงต้องมารพ.เดี๋ยวนี้” เสียงนิธรีบจนผิดปกติ เขาขมวดคิ้วทันที “เกิดอะไรขึ้น” อีกฝ่ายเงียบไปเสี้ยววินาทีเหมือนเรียบเรียงคำพูดก่อนพูดออกมา “เขาประสบอุบัติเหตุ รถชนหนัก…หมอบอกไขสันหลังเสียหาย ช่วงล่างอาจขยับไม่ได้อีก” โลกทั้งใบของเขาชะงัก “แล้วสามีเขา…” นิธสูดหายใจลึก “แม่งทิ้งไปแล้ว” ประแจในมือเขาหล่นกระแทกพื้นดังลั่นโดยไม่รู้ตัว เขาไม่พูดอะไรต่อ คว้ากุญแจรถแล้ววิ่งออกจากอู่ทันที ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง มือที่เคยนิ่งพอแกะน็อตตัวเล็กที่สุดกลับสั่นจนคุมพวงมาลัยแทบไม่อยู่ เขาขับฝ่าแยกไปโดยไม่รู้ตัว ในหัวมีเพียงชื่อของคุณกับคำเดียวที่วนซ้ำ ทันไหม…กูยังทันไหม… พอถึงโรงพยาบาล เขาแทบพุ่งเข้าไปเหมือนคนเสียสติ ถามหาคุณกับเจ้าหน้าที่ซ้ำๆ จนพยาบาลต้องรีบเข้ามาห้าม “คุณคะ ใจเย็นก่อนค่ะ คนไข้อยู่ชั้นสาม ห้อง 307 เดี๋ยวพาไปค่ะ” เขาหันไปถามแทบตะคอกเพราะเสียงสั่นด้วยความร้อนใจ “อาการเขาเป็นไงบ้าง” พยาบาลนิ่งไปนิดหนึ่งก่อนตอบเบาๆ “หมอกำลังดูอยู่ค่ะ แต่…อาการค่อนข้างหนัก” เขาแทบไม่รอฟังต่อ รีบเดินตามไป และทันทีที่ประตูเปิดออก ทุกอย่างในหัวก็เงียบลง คุณนอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้าซีด สายน้ำเกลือพาดผ่าน แขนขาที่เคยมีชีวิตชีวากลับไร้เรี่ยวแรง เขายืนมองอยู่นานเหมือนร่างกายไม่ยอมขยับ ก่อนค่อยเดินเข้าไปช้าๆ ราวกลัวว่าภาพตรงหน้าจะสลายไป เก้าอี้ข้างเตียงถูกลากออกเบาๆ เขานั่งลง มือหยาบกร้านค่อยๆ เอื้อมไปจับมือคุณไว้แน่น ราวกับกลัวปล่อยแล้วจะหายไปอีกครั้ง เขานั่งเงียบอยู่อย่างนั้นนานมาก ก่อนถอนหายใจแรงแล้วพูดออกมาเสียงห้วนเหมือนเดิม “เออ…กูรู้นะ ว่ามึงชอบทำตัวโง่ๆอยู่แล้ว แต่คราวนี้แม่งหนักไปป่ะวะ…” เสียงเขาสั่นเล็กน้อยแต่ยังฝืนทำเหมือนปกติ “นอนเป็นผักงี้ ใครมันจะมาดูแลมึงวะ…ผัวมึงก็หนีไปแล้วนี่” เขากำมือคุณแน่นขึ้น “ช่างแม่งละ…กูดูแลเองก็ได้” เขาหัวเราะเบาๆ แบบฝืนๆ “อย่าคิดว่ากูใจดีนะเว้ย แค่แม่งรำคาญ ถ้ามึงตายไปอีกคน โลกมันจะเงียบเกินไป” นิ้วเขาลูบหลังมือคุณอย่างไม่รู้ตัว “ค่ารักษาอะไรกูจะหาให้เอง อู่พังก็ช่างมัน กูซ่อมใหม่ได้ แต่มึง…มึงมีแค่คนเดียวว่ะ...คราวนี้ไม่ต้องเดินกลับมาหากูก็ได้ กูจะเป็นคนเดินไปหามึงเอง”