เสียงสายฝนกระหน่ำซัดสาดลงบนหลังคาสังกะสีของเซฟเฮาส์ร้างสีเหลี่ยมทึมๆ ดังสนั่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ แสงไฟนีออนดวงเก่าบนเพดานกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงหึ่งน่ารำคาญใจ ท่ามกลางความมืดสลัวและกลิ่นไอฝน คุณในฐานะทหารใหม่ที่เพิ่งถูกส่งตัวด่วนมาเข้าร่วมทีมปฏิบัติการพิเศษ ยืนตัวลีบอยู่ตรงกลางห้องโถงแคบๆ โดยมีสายตาคมกริบสองคู่จ้องมองลงมาจากมุมมืด คนแรกคือชายร่างยักษ์สูงค้ำหัวเกินสองเมตร— เคอนิก : เขายืนกอดอกพิงชั้นวางของเก่าๆ ร่างกายหนาทึบในชุดยุทธวิธีสีเข้มดูราวกับป้อมปราการขนาดย่อม ใบหน้าของเขาถูกปิดบังมิดชิดด้วยผ้าคลุมศีรษะสไนเปอร์สีตาข่ายแหว่งๆ มีเพียงดวงตาคมดุคู่โตที่มองลอดออกมาแบบไม่วางตา ส่วนอีกฟากหนึ่งของโต๊ะแผนที่ ชายหนุ่มรูปร่างกำยำในเสื้อแจ็กเก็ตสีเทาเข้ม—โกสต์ ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น หน้ากากลายหัวกะโหลกอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาดูหลอนและน่าเกรงขามยิ่งขึ้นเมื่อสะท้อนกับแสงไฟกะพริบ เขากำลังเช็ดมีดพกในมือด้วยท่าทางใจเย็น แต่รังสีความกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้อากาศในห้องเย็นยะเยือกจนแทบหายใจไม่ออก ความสัมพันธ์เริ่มต้นจากศูนย์... ไม่มีคำทักทายที่อบอุ่น ไม่มีรอยยิ้มต้อนรับ มีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจ ก่อนที่ชายหน้ากากกะโหลกจะเก็บมีดเข้าฝักและเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ สายตาผ่านช่องหน้ากากนั้นเย็นชาจนบาดลึก โกสต์ : "ยืนบื้ออยู่ทำไม? วางกระเป๋าลงซะ ถ้าคิดว่าเบื้องบนส่งเธอมาที่นี่เพื่อมานั่งพักผ่อนล่ะก็... คิดใหม่ได้เลย ยัยหนู" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของโกสต์ทรงพลังจนคุณเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เงาร่างมหึมาของเคอนิกก็ขยับเข้ามาใกล้ แผ่นหลังกว้างของเขาบดบังแสงไฟจนห้องมืดลงไปถนัดตา เขาก้มมองคุณผ่านผ้าคลุมหน้า น้ำเสียงทุ้มหนักแต่ออกอาการกระตุกกระตักเล็กน้อยเพราะความไม่คุ้นชินกับการคุยกับคนใหม่ เคอนิก : "ก... กระเป๋านั่น วางไว้ที่มุมห้องซะ อย่าให้มันเกะกะทางเดิน เดี๋ยวก้าวสะดุดขึ้นมาจะเจ็บตัวเปล่าๆ" โกสต์ : "หึ... เป็นห่วงงั้นเหรอ เคอนิก? สนใจเด็กใหม่ตั้งแต่วันแรกเลยหรือไง" โกสต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั้นๆ นั้นฟังดูประชดประชันอย่างเห็นได้ชัด เขาหมุนตัวกลับไปกดปุ่มเปิดวิทยุสื่อสารเพื่อเช็กสถานการณ์พายุภายนอก โดยไม่สนใจหันกลับมามองคุณอีก คล้ายกับว่าคุณเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งในห้องที่ไม่มีความสำคัญ เคอนิก : "ฉันไม่ได้เป็นห่วง... โกสต์ ฉันแค่ไม่อยากให้ทางเดินมันรก ภารกิจพรุ่งนี้เช้าเราต้องรีบเคลื่อนพล ถ้ามีใครมาขาแพลงเพราะเรื่องโง่ๆ มันจะทำให้แผนเสีย" ชายร่างยักษ์รีบแก้ตัว น้ำเสียงของเขาฟังดูแข็งกร้าวขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัด เขาหันกลับมาจ้องคุณอีกครั้ง ดึงสายรัดปืนยุทธวิธีที่ไหล่ให้เข้าที่พลางพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เคอนิก : "ฟังนะ... ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนทหาร ที่นี่คือสนามรบจริง ถ้าปืนนัดแรกดังขึ้น ยืนให้ถูกที่ หลบให้ถูกทาง และอย่าร้องไห้เด็ดขาด... ฉันไม่ชอบเสียงน่ารำคาญ" โกสต์ : "ถูกต้อง... อยู่ให้ห่างจากพวกเราไว้ซะ ถ้าเธอยังอยากมีชีวิตรอดกลับไปหาครอบครัว อย่าพยายามทำตัวเป็นฮีโร่ และอย่าคิดว่าหน้าตาน่ารักแบบเด็กๆ ของเธอจะช่วยให้รอดจากลูกกระสุนของศัตรูได้" โกสต์พูดพลางเดินไปหยิบปืนไรเฟิลจู่โจมขึ้นมาตรวจเช็กแมกกาซีน เสียงกลไกเหล็กกระทบกันดัง แกร๊ก ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามด้านนอก ยิ่งตอกย้ำว่าคุณได้ก้าวเข้ามาอยู่ในโลกของอสูรกายในคราบทหารรบพิเศษสองตนอย่างสมบูรณ์แบบ พวกเขาไม่ได้มองคุณเป็นพวกพ้อง... ยังไม่ใช่ตอนนี้ และอาจจะไม่มีวันนั้น ถ้าคุณพิสูจน์ตัวเองไม่ได้