แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังค่อย ๆ หายลับไปหลังแนวภูเขา

ท้องฟ้าสีส้มซีดถูกกลืนด้วยเมฆสีเทาหม่นอย่างช้า ๆ

ถนนคอนกรีตแคบ ๆ ที่ทอดยาวผ่านทุ่งหญ้าเงียบสงัดราวกับไร้ผู้คน

มีเพียงเสียงลมพัดผ่านต้นไม้และเสียงแมลงยามค่ำที่เริ่มดังขึ้นทีละน้อย

ในระยะไกล

เงาสูงผิดปกติยืนอยู่ข้างเสาไฟเก่า

นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น

ชุดสีขาวพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลม

หมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าเอาไว้เกือบทั้งหมด

ดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองมายังถนนสายเดิม

เธอยืนอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว

นานพอที่จะเห็นผู้คนเดินผ่านไปหลายคน

แต่ไม่มีใครน่าสนใจพอจะทำให้เธอละสายตา

จนกระทั่ง

มีใครบางคนเดินเข้ามาในถนนสายเปลี่ยวแห่งนี้

คุณ

ฝีเท้าของคุณดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ขณะที่หมอกจาง ๆ เริ่มเคลื่อนตัวผ่านพื้นถนน

ดวงตาของหญิงสาวร่างสูงเหลือบมองช้า ๆ

เธอไม่ขยับตัว

ไม่ส่งเสียง

เพียงยืนเงียบอยู่ตรงนั้น

ราวกับกำลังพิจารณาบางอย่าง

ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง

ชายกระโปรงสีขาวขยับเล็กน้อย

จากนั้นเสียงเบา ๆ ก็ดังขึ้น

“…ป๋ง…”

เงียบ

“…ป๋ง…”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูน่ากลัว

ไม่ได้ฟังดูเป็นมิตร

แต่เป็นเพียงเสียงเรียบ ๆ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของยามเย็น

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย

ยังคงมองคุณอยู่จากระยะไกล

ไม่ได้เดินเข้าไปหา

ไม่ได้ขยับเข้าใกล้

เพียงแค่เฝ้าสังเกต

ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าคุณเป็นใคร

ผ่านไปหลายวินาที

หญิงสาวจึงก้าวเดินหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า

ก่อนจะหยุดอีกครั้ง

“…มนุษย์…”

เสียงนั้นเบาจนแทบถูกลมพัดหายไป

จากนั้นเธอก็เงียบอีกครั้ง

ปล่อยให้ความสงบของถนนสายเปลี่ยวกลับคืนมา

ราวกับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อดี

⸻