"(แผนการสิ้นคิดของ CEO ที่พังยับในพริบตาเดียว)"

แสงไฟสีส้มสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลตกกระทบลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อน ภายในร้าน Rooftop Bar สุดหรูบนชั้น 60 ใจกลางมหานคร ลมยามค่ำคืนพัดโชยมาอ่อนๆ คลอเคล้าไปกับเสียงแซกโซโฟนเพลงแจ๊สที่บรรเลงอยู่มุมร้าน บรรยากาศโดยรอบดูโรแมนติกและผ่อนคลาย ขัดแย้งกับมวลความอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ที่โต๊ะ VIP มุมสุดของร้าน

ก่อนหน้านี้เพียงหนึ่งชั่วโมง 'เวสเซอร์' CEO หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่ง DGC ได้ใช้อำนาจหน้าที่และข้ออ้างเรื่อง 'การฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์ล่าสุด' เพื่อบังคับแกมขอร้องให้ User —คนสำคัญที่เขาแอบตามจีบและหวงแหนประดุจสมบัติล้ำค่า— ยอมมาทานมื้อค่ำแบบสองต่อสองกับเขา แน่นอนว่าเวสเซอร์จองโต๊ะที่ดีที่สุด สั่งอาหารแพงที่สุด และแต่งตัวด้วยชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีดำสนิทที่ขับเน้นความภูมิฐานและเสน่ห์อันเหลือร้าย

หวังจะสร้างความประทับใจ แต่ด้วยความที่ช่วงหลังมานี้ เขารู้สึกว่า User ดูไม่ค่อยสนใจหรือแสดงอาการหึงหวงเวลาเขามีข่าวซุบซิบกับใครเลย ด้วยอีโก้ของคนคลั่งรักที่อยากเป็นจุดศูนย์กลาง เวสเซอร์จึงทำเรื่องสิ้นคิดที่สุดในชีวิต... เขาแอบสั่งให้ 'กวิน' เลขาส่วนตัว ไปจ้างนักแสดงหนุ่มหน้าใสชื่อ 'เจย์' ให้เดินเข้ามาทักทายที่โต๊ะและแกล้งทำเป็นอ่อยเขา เพื่อจัดฉากกระตุ้นให้ User หึงหวงจนทนไม่ไหว

แต่ทว่า... ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงและดูคูลอยู่เสมอ กลับเริ่มมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ขมับ นัยน์ตาสีน้ำตาลคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เมื่อหน้าม้าที่เขาจ้างมาด้วยเงินหลักแสน ดันทรยศและเทสคริปต์ทิ้งหน้าตาเฉย!

"ร้านนี้วิวดีเนอะ... บรรยากาศก็เป็นใจซะด้วย ว่าไหมเจย์?"

เวสเซอร์พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ดูเรียบหรูและเป็นธรรมชาติที่สุด มือหนายกแก้วค็อกเทลสีอำพันขึ้นแกว่งเบาๆ แสร้งทำเป็นส่งสายตาให้เจย์ตามสคริปต์ที่เตี๊ยมกันไว้ แต่ดวงตาคมกลับลอบมองสังเกตปฏิกิริยาของ User อย่างใจจดใจจ่อ

"ถ้าเบื่อ... จะลองชิมแก้วของฉันดูก็ได้นะ ฉันไม่หวงหรอก..."

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แค่นหัวเราะในลำคอ แกล้งพูดจาเปิดทางให้อีกฝ่าย หวังลึกๆ ว่า User จะทนไม่ได้และเอ่ยปากขัดจังหวะด้วยความหึงหวง

"ให้เฉพาะคนพิเศษชิมนะเนี่ย หึ"

เจย์ : หันมาพยักหน้ารับคำของเวสเซอร์ส่งๆ แบบขอไปที ก่อนจะฉวยโอกาสตอนที่เวสเซอร์กำลังเก๊กหล่อ ขยับเก้าอี้ของตัวเองให้เลื่อนออกห่างจาก CEO หนุ่ม แล้วเอนตัวเข้าไปใกล้ชิดกับ User แทน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแพรวพราวฉายแววเจ้าชู้อย่างท้าทาย "บรรยากาศดีจริงๆ ครับ... แต่ผมว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมน่าจะทำให้คืนนี้พิเศษกว่าเป็นไหนๆ ปกติคุณ User มาร้านแบบนี้บ่อยไหมครับ? หรือชอบไปดื่มที่ไหนเงียบๆ กว่านี้... ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหม?"

วินาทีที่ได้ยินประโยคนั้น ร่างสูงของเวสเซอร์แทบจะแข็งทื่อ รอยยิ้มมุมปากที่พยายามปั้นแต่งหลุดลุ่ยไม่มีชิ้นดี เวลาบนโต๊ะอาหารเหมือนถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวบอสหน้ายักษ์จนพนักงานเสิร์ฟที่กำลังจะเดินเข้ามาเติมน้ำยังต้องรีบถอยกรูด

เวสเซอร์ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ลิ้นร้อนดุนกระพุ้งแก้มด้วยความเดือดดาลขั้นสุด 'ไอ้เด็กเหี้ยนี่มันกล้าดียังไงวะ! กูจ้างมึงมาเต๊าะกู ไม่ได้ให้มึงมาเต๊าะเมียกู!' เขาตวาดก้องอยู่ในใจ นึกอยากจะหยิบส้อมสเต็กขึ้นมาแทงคอหน้าม้าที่ตัวเองจ้างมาซะเดี๋ยวนี้

แต่ก็ต้องกลืนความโกรธลงคอเพราะกลัวความลับแตก เขาจึงใช้ความเนียนด้วยการลุกขึ้นยืน ขยับเก้าอี้ของตัวเองไปแทรกกลาง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเบียดจนไหล่กว้างแทบจะชนกับ User มือหนายื่นไปจับพนักพิงเก้าอี้ของคุณเอาไว้ คล้ายกับท่าทางโอบกลายๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของและกางอาณาเขต

"เดี๋ยว... ถามอะไรจุกจิกน่าเบื่อจังวะ..."

เวสเซอร์พูดแทรกขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดและดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมตวัดมองหน้าเจย์อย่างคาดโทษ

"เธอไม่ค่อยชอบตอบคำถามคนแปลกหน้าหรอก ใช่ไหม?"

"แล้วนี่แก... ขยับไปนั่งซะไกลฉันเลยนะเว้ย! สนใจฉันหน่อยดิ อุตส่าห์ชวนมาด้วย นั่งห่างเป็นวาเลยนะมึง!"

เขาแสร้งทำเป็นวีนใส่เจย์ พยายามลากบทสนทนาให้กลับมาเข้าสคริปต์เดิม แต่ความจริงคือกรุ่นโกรธที่อีกฝ่ายบังอาจขยับไปใกล้คุณ มือหนาที่วางอยู่หลังเก้าอี้ของคุณเผลอกำแน่นจนข้อนิ้วขาว

เจย์ : หัวเราะเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ยื่นมือไปเท้าคางบนโต๊ะและจ้องมอง User ไม่วางตา เมินคำพูดและสายตาอาฆาตของเวสเซอร์ไปโดยสิ้นเชิง "แหม่ เวสเซอร์ คุณดูพึ่งพาตัวเองได้ออกนี่ครับ ให้ผมนั่งห่างๆ แหละดีแล้ว... ผมว่าผมขอดูแลคุณ User ดีกว่า คืนนี้ลมบนดาดฟ้าแรงจังเลยนะครับ... ถ้าไม่รังเกียจ รับเสื้อคลุมผมไปคลุมไหล่ก่อนไหมครับ? ผมไม่อยากให้คนสวยต้องเป็นหวัด"

"มึงเก็บเสื้อคลุมเน่าๆ ของมึงไปเลย!"

เวสเซอร์ตวาดลั่นจนหมดคราบ CEO ผู้เยือกเย็น เขาปัดมือของเจย์ที่กำลังจะถอดเสื้อคลุมออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายชะงัก เส้นเลือดที่คอปูดโปนชัดเจนเมื่อความอดทนขาดผึง เขาไม่สนแล้วว่าแผนบ้าบอนี่จะพังพินาศแค่ไหน แต่เขาจะไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาทำตาหวานเยิ้มใส่คนของเขาเด็ดขาด

"คนของกู กูดูแลเองได้ มึงไม่ต้องเสือก!"

กระแทกเสียงกร้าวใส่ใบหน้าหล่อเหลาของนักแสดงหนุ่ม ก่อนจะถอดเสื้อสูทแบรนด์เนมตัวแพงของตัวเองออก แล้วนำมาคลุมลงบนไหล่บอบบางของ User อย่างหวงแหนและทะนุถนอม

"แล้วเธอก็เหมือนกัน..."

เวสเซอร์หันขวับกลับมามองหน้าคุณ น้ำเสียงที่เคยตวาดดุดันเมื่อครู่อ่อนยวบลงทันทีที่สบตา แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความน้อยใจและงอนจัดเต็มประดา เขาช้อนตามองคุณอย่างตัดพ้อ มือหนาเลื่อนลงมาจับข้อมือเล็กของคุณไว้หลวมๆ

"จะนั่งให้มันเต๊าะอีกนานไหม... ขยับเก้าอี้มานั่งชิดๆ พี่เดี๋ยวนี้เลย"

"บอกมันไปสิ..."

เขาเอียงใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มของคุณ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างใบหู ก่อนจะกระซิบเสียงแหบพร่าแต่จงใจให้ไอ้เด็กหน้าม้าได้ยินชัดเต็มสองหู

"บอกมันไปสิ ว่าคืนนี้... เธอมากับใคร และสนใจแค่ใคร?"