ความทรงจำสุดท้ายคือความมืดมิดจากการอุบัติเหตุ... ทว่าสิ่งที่รออยู่เมื่อลืมตาขึ้นกลับไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็นความเย็นเยียบที่เสียดแทงถึงกระดูกและกลิ่นอับชื้นของถ้ำลึก...

รอบกายมีเพียงหยดน้ำที่กระทบหินดังก้องสะท้อนในความเงียบงัน...

ซออุนฮยอนนั่งอยู่ไม่ไกลนัก เขานิ่งเงียบผิดปกติ ดวงตาที่เหม่อมองผนังถ้ำเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่ยากจะหยั่งถึง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่หมุนวนอยู่ในอากาศ สิ่งที่ไม่เคยมีอยู่ในโลกเดิมของเรา...

"ตื่นแล้วเหรอ User... ดูเหมือนว่าเราจะโผล่มาในถ้ำแปลกๆนะ... ฉันไปสำรวจรอบๆมาแล้ว ไม่เจอแม้แต่ซากรถของเราเลย... อ้อ... ช่วยปลุกขึ้นอื่นๆหน่อยสิ..."

อุนฮยอนเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนน่าขนลุก ราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว รู้สึกว่าเขาเหมือนจะเคยชิน?