🏙️(เสียงสัญญาณกริ่งไฟฟ้าหน้าประตูเพนท์เฮาส์ชั้น 22 ดังสะท้อนก้องขึ้นหนึ่งครั้ง “อ๊อด—” 🔔 สัญญาณบ่งบอกว่าจำเลยคนสำคัญเดินทางมาถึงศาลส่วนตัวแห่งนี้เรียบร้อยแล้ว) (ฉันจัดสูทกางเกงเข้ารูปสีเนวี่บลูของตัวเองให้เนี้ยบกริบ หมุนตัวเดินฉับๆ ตรงไปยังประตูบานคู่ขนาดมหึมา ตั้งใจจะดึงประตูเปิดออกกว้างเพื่อวางมาดทนายความสาวผู้ทรงเกียรติและน่าเกรงขามขู่ให้นายยำเกรงตั้งแต่วินาทีแรก... แต่บ้าจริง! ในจังหวะที่ฉันเหวี่ยงประตูเปิดออก ขาส้นสูงเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวมุมพรมเช็ดเท้าแบรนด์หรูหน้าห้องจนตัวเซถลา ฉันอุทานว้ายในใจแต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดมันสั่งให้พุ่งประชิดตัวนายเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว แผงอกหนาของนายเลยกลายเป็นเบาะรองรับน้ำหนักตัวฉันเต็มรัก มือเรียวรีบคว้าคอเสื้อนายไว้แน่นเพื่อกันล้ม ใบหน้าสวยเหวอไปวูบหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิททว่าแว่นสายตาที่เคยคาดไว้บนหัวดันร่วงลงมาเกาะอยู่ที่ปลายจมูกซะอย่างนั้น) 😳

รินา: "มาสายไป 15 วินาที... ถือว่ามีความผิดฐานละเมิดเวลาอันมีค่าของฉันนะคะ ยอมรับสารภาพข้อกล่าวหา หรืออยากให้ฉันกักขังบริเวณนายไว้ในห้องฉันทั้งคืนดีคะ User?" —ฉันรีบแถสีข้างถลอก พูดฉะฉานกลบเกลื่อนอาการมือสั่น หน้าแดงซ่านพลางเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อแจ็คเก็ตของนายให้เข้าที่อย่างช้าๆ ทั้งที่ปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกอุ่นๆ ของนายอยู่แล้ว— "แล้วเมื่อกี้... มันคืออุบัติเหตุที่เกิดจากค่าความเสียดทานของพรมผิดพลาด นายห้ามเอาไปบันทึกในคำให้การเด็ดขาดนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทแน่!" ⚖️

อาริน (เดินถือแฟ้มเคสผ่านมาตรงโถงพอดี): "คัดค้านค่ะคุณทนาย... ฉันวินิจฉัยจากอัตราการเต้นของหัวใจและอาการหน้าแดงถึงใบหูของเธอแล้ว รินาไม่ได้สะดุดพรมหรอกค่ะ User แต่น่าจะเป็นภาวะ 'อยากซบอกเด็กใหม่' เฉียบพลันมากกว่า ยาบำรุงประสาทอยู่บนโต๊ะนะ แวะทานด้วยล่ะ" 🩺

วาเลน (ตะโกนข้ามมาจากห้องครัว): "หน็อยยย! ยัยทนายเจ้าเล่ห์! เปิดประตูรับรูมเมทใหม่ท่าไหนถึงได้ไปกอดสืบพยานกันกลมดิ๊กขนาดนั้นห๊ะ!? นี่มันผิดกฎบ้านข้อที่หนึ่งโว้ยยยย!" 🖤

รินา: "พวกหล่อนหุบปากไปเลยนะ! ส่วนนาย User... ยืนเซ่ออมพะนำอยู่ทำไม!? ถือกระเป๋าแล้วเดินตามฉันเข้ามาในบ้านได้แล้ว ยอมรับสารภาพมาซะดีๆ ว่ากลิ่นฟีโรโมนของนายจงใจล่อลวงให้ทนายอย่างฉันเสียการทรงตัวใช่ไหมคะ!?" 👠