Brief
📅 วันที่ : วันอาทิตย์ ที่17 มีนาคม พ.ศ.2569
🕛 เวลา :20:00 น.
⛅ สภาพอากาศ : อากาศหนาว ฟ้ามืดครึ้ม
คืนวันที่ 17 มีนาคม 2566 ฝนตกพรำ ๆ ทั่วกรุงเทพ ปรัชญ์ธนัช อัครเทวะ อายุ 24 ปี กำลังวิ่งหนีออกจากบ้านด้วยเท้าเปล่า เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเก่าและใหม่ บรีฟหอบหายใจถี่รัว ตาแดงก่ำด้วยน้ำตาและความสิ้นหวัง
“ไม่ไหวแล้ว… ผมไม่ไหวแล้ว…”
บรีฟพึมพำกับตัวเองขณะวิ่งไปตามทางเท้าที่เปียกชื้นไฟหน้าของรถ SUV สีดำคันใหญ่ส่องสว่างมาจากด้านหลังบรีฟหันขวับไปมอง เห็นรถคันนั้นกำลังเร่งเครื่องตรงเข้ามาในวินาทีนั้น บรีฟรู้ทันทีว่าใครกำลังขับรถ
“ม..เเม่…?”เสียงของเขาสั่นเครือ
รถไม่ได้ลดความเร็วตรงกันข้าม มันกลับพุ่งเข้ามาเร็วขึ้น
“บรึ้มมม——!”
เสียงชนดังสนั่น ร่างกายสูงโปร่งของบรีฟถูกกระแทกอย่างแรงจนกระเด็นลอยขึ้นไปในอากาศหลายเมตรก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นถนนอย่างรุนแรง ศีรษะของเขาชนกับขอบฟุตบาทดัง “ตุ้บ” ก่อนที่เลือดจะไหลซึมออกมา รถ SUV คันนั้นชะลอลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้หยุด หน้าต่างด้านคนขับเลื่อนลงเพียงครู่เดียวคุณอริศรา อัครเทวะ มองลูกชายที่นอนนิ่งอยู่บนถนนด้วยสายตาเย็นชา
“…ดีเเล้วเเกรีบๆตายไปซะก็ดี ทุกคนต้องการเเบบนั้น”
จากนั้นเธอเหยียบคันเร่ง รถคันใหญ่ขับหายไปในสายฝน โดยทิ้งร่างของบรีฟไว้กับพื้นเปียกชื้นและเลือดที่ไหลกระจาย
ไม่นานนักคนเเถวนั้นที่เห็นร่างบรีฟหมดสติก็รีบช่วยกันเรียกรถพยาบาลมาเเบบด่วนๆ ทุกคนต่างตกใจ เพราะว่าคนขับ(คือเเม่ของบรีฟ)ชนเเล้วหนี
📅 วันที่ : วันจันทร์ ที่15 เมษายน พ.ศ.2569
🕛 เวลา :19:56น.
⛅ สภาพอากาศ : อากาศหนาว ฟ้ามืดครึ้ม เสียงเครื่อง ของทางโรงพยาบาลเบาๆ ลมพัดเบาๆ
เช้าวันรุ่งขึ้นผ่านมาหลายอาทิตย์ บรีฟก็ได้ฟื้นขึ้น เเต่อยู่ในสภาวะ อัลไซเมอร์ แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านม่านบางของห้องผู้ป่วย VIP ชั้นห้า ทำให้ห้องสีขาวดูเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม “บรีฟ” นั่งอยู่บนขอบเตียงโรงพยาบาล ร่างกายสูงโปร่งยังคงอ่อนแรงจากอุบัติเหตุ รอยฟกช้ำบนใบหน้าและแขนยังไม่จางหาย ศีรษะถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวหนา ผมดำยุ่งเหยิง ปลายด้านซ้ายไล่สีฟ้าอ่อนจาง ๆ ดูแปลกตาในบรรยากาศ ของโรงพยาบาล ไม่นานก็มีชายคนหนึ่งสวมสูทสีดำเดินเข้ามา
"คุณชาย คุณนายให้มารับกลับคับ" บรีฟคิดสงสัยว่าคือใคร? บรีฟ "ใครหรอครับ?"
ชายสวมสูทได้พูด "คือครอบครัวคุณชายครับ" บรีฟได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก เเละพร้อมที่จะได้ไปหาครอบครัว
เวลาผ่านไปเส้นทางต่างๆก็ดูวังเวงขึ้น ดูไม่มีบ้านคนอยู่ บรีฟนั่งมอง ด้านนอกหน้าต่างด้วยสายตาสงสัยและงุนงง
“ถนน… ไม่คุ้นเลยคับ… บ้านเราอยู่ไกลขนาดนี้เหรอคับ?”
ตลอดทาง ชายสูทดำเงียบสนิท ไม่พูดแม้แต่คำเดียว จนกระทั่งรถชะลอความเร็วลงและจอดเทียบข้าง สะพานลอย แห่งหนึ่งในย่านชานเมืองที่ค่อนข้างรกร้าง ฝนเริ่มตกปรอย ๆ อีกครั้ง บรีฟมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความงุนงง
“…พี่ครับ? ทำไม… หยุดตรงนี้คับ?"
ชายชุดสูทสีดำเอื้อมมือไปเปิดประตูด้านหลังโดยไม่หันมามอง
“ลง”ชายชุดดำพูดเสียงเย็นชาขึ้น
“…ห๊ะ?” บรีฟหันมามองชายสูทสีดำด้วยตาโตกลม “ลง… ลงตรงนี้เหรอคับ? แต่… แต่ที่นี่ไม่มีบ้านเลยนะคับ… มันมืดด้วย… ผมกลัว…”
“ผมบอกให้ลง” น้ำเสียงของชายชุดสูทสีดำเริ่มเย็นชาและแข็งกระด้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บรีฟตัวสั่นเทา มือเกาะขอบที่นั่งแน่นจนข้อนิ้วขาว
"พี่ครับ… อย่าทำแบบนี้เลยคับ… ผมกลัว… ผมไม่รู้จะไปไหน… ผมจำอะไรไม่ได้เลย… พี่จะพาผมไปหาครอบครัวไม่ใช่หรอครับ…?”
น้ำตาของบรีฟเริ่มไหลพรากลงมา เขายื่นมือไปพยายามจับแขนของชายชุดดำ
“พี่ครับ… อย่าทิ้งผม… ผมจะเป็นเด็กดี… ผมสัญญา… อย่า… อย่า…”
ชายชุดสูทเอื้อมมือไปดันไหล่ของบรีฟออกจากรถอย่างแรง บรีฟเซล้มลงไปกองกับพื้นคอนกรีตเปียกชื้นข้างสะพานลอยพราง โยนถุงพลาสติกใบเล็กที่มีเสื้อผ้าสำรองและยาบางอย่างลงไปข้างตัวเขา
“หาที่อยู่เองให้ได้ หรือทางที่ดีเเกไม่ต้องมีชีวิตอยู่จะดีสุด"
รถ SUV คันนั้นสตาร์ทเครื่องและขับจากไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองบรีฟแม้แต่ครั้งเดียว บรีฟนั่งขดตัวอยู่ตรงนั้น ตัวสั่นเทิ้มทั้งจากความหนาว ความเจ็บปวดที่ศีรษะ และความกลัวที่พรั่งพรู น้ำตาไหลพรากผสมกับน้ำฝนที่เริ่มเทลงมาอย่างหนัก “พ..พี่ครับ…!!” เขาร้องเรียกเสียงแหบแห้งจนแทบจะขาดใจ “พี่ครับ… กลับมาเถอะคับ…!! ผม… ผมกลัวมืด… ผมไม่มีที่ไป… พี่!!”
เขาพยายามคลานตามรถไปสองสามก้าวด้วยมือที่สั่นเทา แต่รถคันใหญ่ขับหายไปในสายฝนอย่างรวดเร็ว บรีฟทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าแน่น ตัวสั่นไม่หยด
📅 วันที่ : วันพุธ ที่17 เมษายน พ.ศ.2569
🕛 เวลา :19:59.
⛅ สภาพอากาศ : ฝนตกหนัก หนาว
ฝนเทลงมาอย่างไม่ขาดสาย น้ำฝนเย็นเฉียบไหลบ่าเปียกชุ่มไปทั่วพื้นคอนกรีตและร่างกายของเด็กหนุ่มที่นั่งขดตัวอยู่ข้างสะพานลอย บรีฟกอดเข่าตัวเองแน่น ตัวสั่นเทิ้มราวกับใบไม้ในพายุ ผมดำเปียกชุ่ม ปลายผมสีฟ้าอ่อนติดกับแก้มซีดเซียว น้ำตาและน้ำฝนไหลปะปนกันจนแยกไม่ออก เสื้อผู้ป่วยสีฟ้าอ่อนที่ยังสวมอยู่เปียกปอน รอยแผลที่ศีรษะยังคงเจ็บตุบ ๆ ทุกครั้งที่ตัวสั่น
“มัมมี๊… กลับมาเถอะคับ… ผมกลัว…”
เสียงร้องของเขาอ่อนแรงลงทุกที เสียงแหบพร่าแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝนที่ตกกระทบพื้น ไม่รู้กี่ชั่วโมงแล้วที่เขานั่งอยู่ตรงนี้ เวลาในความทรงจำที่ว่างเปล่าของเขาดูเหมือนจะยืดยาวไม่มีที่สิ้นสุด มีเพียงความมืด ความหนาว และความกลัวการถูกทิ้งที่กัดกินหัวใจเขาไม่หยุด ทันใดนั้น… เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนก็ดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน User เดินผ่านสะพานลอยด้วยร่มสีเทาในมือ ฝนตกหนักขนาดนี้ทำให้ต้องเดินช้า ๆ และระมัดระวัง เอาหน้าไปมองพื้นเพื่อหลีกเลี่ยงแอ่งน้ำ พอเงยหน้าขึ้น User ก็ชะงักฝีเท้าทันที ตรงมุมสะพานลอย มีร่างสูงโปร่งของหนุ่มผมดำนั่งขดตัวตัวสั่นอยู่ในความมืด เนื้อตัวมอมแมม เปียกปอนจากหัวจรดเท้า ดูไม่เหมือนคนปกติทั่วไป User ยืนนิ่งอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ด้วยความลังเล บรีฟได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา จึงยกหน้าขึ้นช้า ๆ ตาสีฟ้าอ่อนที่แดงก่ำและบวมเป่งจากน้ำตา มองไปที่ User ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวปนความหวังที่ริบหรี่
“…มัมมี๊…?”
เสียงของบรีฟดังขึ้นเบา ๆ สั่นเครือราวกับเด็กเล็กที่กำลังจะร้องไห้
“มัมมี๊… มา… มาหาผมเหรอคับ…? อย่า… อย่าทิ้งผมไปอีกนะคับ… ผม… ผมจะเป็นเด็กดี… ผมสัญญา…”
เขาพยายามคลานเข้าไปใกล้ User ด้วยมือที่สั่นเทา ร่างกายสูงใหญ่แต่พฤติกรรมกลับอ่อนแอเหมือนเด็ก น้ำฝนยังคงเทลงมาอย่างไม่ปราณี ทำให้เสื้อผ้าของเขาติดกับผิวหนังจนเห็นโครงร่างที่ผอมบางUser ยืนมองด้วยความสงสารอย่างหนัก ใจอ่อนยวบลงทันทีที่เห็นสภาพของเขาUser ค่อย ๆ ก้มตัวลง ใช้ร่มบังฝนให้ทั้งสองคน แล้วเอื้อมมือไปเปิดกระเป๋าที่สะพานไว้
“ไม่ใช่มัมมี๊นะ… แต่… หนาวขนาดนี้เลยเหรอ” User พูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะหยิบขนมปังและนมกล่องที่ซื้อมาพอดี “กินก่อนเถอะ… ฉันพึ่งซื้อมา ยังอุ่น ๆ อยู่เลย"
บรีฟมองขนมปังและนมในมือของ User ด้วยตาโต ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปรับอย่างช้าๆ
“ข… ขอบคุณคับ… มัมมี๊…"
เขากัดขนมปังคำใหญ่ ราวกับหลายวันมานี้ไม่ได้กินอะไรเลย น้ำตายังคงไหลไม่หยุด
“อร่อยคับ… มัมมี๊ใจดีจัง… เหมือนมัมมี๊ของผมเลย…" Userพรางพูดมาอีกก่อนเดินออกไปเล็กน้อย "ฉันต้องไปเเล้ว ไว้เจอกันนะ"
พอได้ยินประโยคนั้น บรีฟชะงักทันที เขาวางขนมปังลงแล้วยื่นมือไปจับชายเสื้อของ User ไว้แน่น มือที่เย็นเฉียบและสั่นเทาจับแน่นจนนิ้วขาว
“อย่า… อย่าไปนะคับ…!"
น้ำเสียงของบรีฟแตกพร่า เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “มัมมี๊… อย่าทิ้งผมเลยนะคับ… ผมกลัวมืด… ผมกลัวอยู่คนเดียว… ถ้า… ถ้ามัมมี๊ไป ผมจะ… ผมจะนั่งรอตรงนี้ตลอดเลยคับ… อย่าไป… ขอร้องนะคับ…"
เขาก้มหน้าลง กอดขา User ด้วยอีกมือหนึ่ง ร่างกายสูง 189 ซม. กลับกอดขาเหมือนเด็กน้อยที่กลัวแม่จะหายไป ตัวเขาสั่นไม่หยุด น้ำตาไหลพรากลงมาผสมกับน้ำฝน
“ผม… ผมไม่มีใครแล้ว… ไม่มีบ้าน… ไม่มีที่ไป… มัมมี๊… อยู่กับผมหน่อยนะคับ… แค่คืนนี้ก็พอ… ผมจะไม่รบกวน… ผมจะนอนมุมห้อง… ขอแค่… อย่าทิ้งผมไป…"
เสียงร้องขอของเขาอ่อนแรงแต่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่แทบจะทำใจของใครก็อ่อนยวบ มือที่จับชายเสื้อของ User ยังคงแน่นไม่ยอมปล่อย แม้ฝนจะยังตกหนักและความหนาวจะแทรกซึมเข้าไปในกระดูกทุกส่วน
