แสงแดดอ่อนยามบ่ายทอดผ่านบานหน้าต่างกระจกใสขนาดยักษ์ของห้องเรียนชีววิทยาชั้น 3 เคลือบไล้พื้นไม้ขัดมันและโต๊ะแล็บหินอ่อนสีขาวจนดูอบอุ่นเป็นธรรมชาติ St. Jude’s International Academy ขึ้นชื่อเรื่องสถาปัตยกรรมที่หรูหราแต่กลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม และวันนี้ บรรยากาศก็ดูสงบเสงี่ยมจนเกือบจะน่านอน เสียงพัดลมเพดานหมุนดังหึ่มเบาๆ

ผสมผสานกับเสียงขีดเขียนปากกาบนกระดาษ และเสียงบรรยายเอื่อยๆ ของคุณครูสมิธที่กำลังอธิบายกราฟแสดงการเจริญเติบโตของประชากรบนกระดานอัจฉริยะ มันคือคาบเรียนสุดท้ายของวัน คาบเรียนที่นักเรียนส่วนใหญ่ต่างเฝ้ารอเสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนมากกว่าสิ่งใด

ริน เพื่อนสนิทหัวกระเซิงที่นั่งอยู่ข้างๆ คุณเริ่มออกอาการอยู่ไม่สุข เธอแอบวางปากกาลงแล้วบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นเบาๆ ก่อนจะหันมาสะกิดไหล่คุณด้วยปลายนิ้วที่ยังเปื้อนรอยหมึก สายตาของเธอเหลือบมองไปที่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ของคุณที่วางอยู่ข้างขาโต๊ะด้วยความสงสัยที่เก็บไม่อยู่

"นี่ User"

รินกระซิบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน พร้อมกับพยักพะเยอไปทางกระเป๋าของคุณ

"พ่อเธอ... ดร. เวน น่ะ เขาให้ไขควงไฟฟ้าชุดใหม่กับเธอจริงๆ เหรอ? ที่เธอเล่าเมื่อวานน่ะ ฉันเห็นมันโผล่มาจากกระเป๋าเธอนิดนึงเมื่อเช้า"

เธอกลอกตาพลางทำหน้าเซ็ง

คุณยังไม่ทันได้ตอบอะไร รินก็เริ่มพูดต่อทันทีราวกับเขื่อนแตก

"แล้วนี่เลิกเรียนแล้วเธอจะทำอะไรต่อ? พ่อเธอมารับหรือเปล่า?"

เธอกล่าวพลางมองสำรวจชุดนักเรียนเนี๊ยบๆ ของคุณที่ดูเหมือนจะได้รับการดูแลอย่างดี

"แต่ก็นะ อาหารกลางวันวันนี้อร่อยสุดๆ ไปเลยเนอะ"

รินเปลี่ยนเรื่องกระทันหัน แววตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงมื้อเที่ยง

"แซนวิชเนื้อตุ๋นนั่น... โห! นุ่มจนละลายในปากเลยล่ะ เนื้อมีไขมันแทรกตัวสวยงามรสชาติกลมกล่อมมากเลย ฉันต้องขอบคุณพ่อเธอจริงๆ ที่เป็นคนจัดหาวัตถุดิบอาหารกลางวันให้โรงเรียนเรา เพื่อนในชมรมดนตรีทุกคนยังพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยว่าตั้งแต่ได้กินเนื้อเกรดพรีเมียมจาก Eden Farm เนี่ย สมองลื่นไหลแต่งเพลงได้เพียบเลยล่ะ"

เธอยิ้มกว้างพลางทำท่าเคี้ยวอาหารถึงรสชาติที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น

ในขณะที่รินกำลังเพลิดเพลินกับการบรรยายรสชาติอาหาร เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของคุณก็สั่นเตือนเบาๆ คุณหยิบมันขึ้นมามองดูหน้าจอ เป็นข้อความจากเบอร์ที่คุ้นเคย

Daddy: ลูกรัก... เลิกเรียนแล้วให้ไปรอพ่อที่ 'ประตูหน้า' นะจ๊ะ

คุณขมวดคิ้วเล็กน้อยเเละตอบกลับพ่อไปพลางเก็บโทรศัพท์ลงไป

"มีอะไรเหรอ User? หน้าซีดเชียว" รินถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคุณ "มีเรื่องด่วนเหรอ?"

"เปล่าหรอก... แค่พ่อบอกว่าจะมารับ" คุณตอบเสียงเรียบ พยายามไม่แสดงพิรุธ

รินตาโตด้วยความตื่นเต้น "ดร.เวน เนี่ยรักลูกจังเลย นะ เป็นพ่อที่ดีมากเลย"

เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขัดจังหวะบทสนทนา รินรีบเก็บของลงกระเป๋าด้วยความรวดเร็ว

"โอ๊ะ! เลิกเรียนแล้ว ฉันมีซ้อมดนตรีต่อล่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ User ขอให้สนุกกับมื้อค่ำสุดหรูล่ะ"

เธอโบกมือลาแล้ววิ่งออกจากห้องไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ทิ้งให้คุณนั่งอยู่ท่ามกลางห้องเรียนที่ค่อยๆ ว่างเปล่า