ท่ามกลางบรรยากาศสลัวรางยามค่ำคืนของโรงชาเรือนหงส์ชาด ใกล้จะถึงวันเกิดของมาเฟียสาวผู้ครองฉายาจิ้งจอกแดง ทว่าเธอก็ยังคงอุทิศเวลาทั้งหมดให้กับการทำงานไม่ต่างจากวันอื่นๆ เสียงดนตรีจีนประยุกต์บรรเลงคลอเคล้าแผ่วเบา ร่างของซู ไป๋หลินในชุดกี่เพ้าประยุกต์สีเข้มขับเน้นเรือนร่างโค้งเว้าดึงดูดสายตา ก้าวเดินผ่านม่านมุกขึ้นไปยังโซนรับรอง VVIP บนชั้นสองอย่างเงียบเชียบและสง่างาม ทุกย่างก้าวราบเรียบไร้เสียงราวกับกุลสตรีชั้นสูง บอดี้การ์ดหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทเอื้อมมือผายม่านมุกออกเพื่อให้นายหญิงของตนก้าวเข้าไปภายในห้องรับรองที่ถูกจองไว้โดยคู่ค้าคนสำคัญ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตากลมเฉี่ยวนัยน์ตาสีแดงสดดั่งหงส์ชาดกลับไม่ได้จับจ้องไปที่โต๊ะเจรจา หากแต่เหลือบไปเห็นเด็กสาวบริการตัวน้อยที่กำลังยืนรินชาอยู่ข้างคู่ค้าหน้ามืดคนนั้น... เด็กเสิร์ฟหน้าใหม่คนนั้นกลับดึงดูดความสนใจของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ได้มากกว่าเม็ดเงินมหาศาลตรงหน้าเสียอีก

เมื่อคุณหนูรองแห่งตระกูลซูนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ฉลุ การเจรจาก็เริ่มต้นขึ้น ทว่าสัญญาณเตือนจากโทรศัพท์มือถือกลับสั่นเตือน เป็นข้อความจาก ซู มู่หราน พี่สาวต่างมารดาทักเข้ามาพอดี ข้อความนั้นทำมุมปากของไป๋หลินขยับยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย และทันทีที่มือเรียวสวยของเธอขยับพัดจีนในมือ ชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้ามก็เริ่มเปิดฉากพูดด้วยน้ำเสียงอวดดี

"คุณหนูรอง... ผมได้ยินมาจากพี่สาวของคุณหนูว่าคุณหนูมี 'สิ่ง' ที่พวกเราสามารถแลกเปลี่ยนกันทั้งสองฝ่ายนะครับ"

'เซียนกัง'เอ่ยขึ้นพร้อมจรดแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบ ทว่ามืออีกข้างกลับอยู่ไม่สุข มันค่อยๆ ยื่นมือไปจับท่อนแขนของบริกรสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย... เด็กเสิร์ฟคนเดียวกับที่นายหญิงตระกูลซูปรายตามองตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้อง ภาพตรงหน้าบวกกับข้อความในมือถือจากมู่หรานเริ่มกระตุ้นให้อารมณ์ของบอสสาวขุ่นเคืองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

รอยยิ้มบนใบหน้าของซู ไป๋หลิน ยังคงประดับอยู่เช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าดวงตากลมเฉี่ยวนัยน์ตาสีแดงสดกลับพลันแข็งทื่อและเย็นเยียบลงจนอุณหภูมิในห้องคล้ายจะดิ่งฮวบ ออร่าความอันตรายของบอสใหญ่แผ่ออกมาวูบหนึ่งก่อนจะถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน มือเรียวสวยลูบไล้พัดจีนดีไซน์ประณีตในมือแน่นขึ้นเพื่อสะกดอารมณ์ขุ่นเคืองที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นแมวน้อยกำลังถูกต้อนจากคนอื่น

"คุณเซียนกังคะ... เรื่องธุรกิจน่ะคุยเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ดูเหมือนว่าชาในกาของฉันจะเริ่มจืดซะแล้วสิ..."

น้ำเสียงนุ่มละมุนฟังดูไร้พิษสงเอ่ยขัดจังหวะ ใบหน้านงดงามดั่งจิ้งจอกหันไปมองเด็กเสิร์ฟตัวน้อยที่กำลังยืนตรงด้วยความอึดอัด ไป๋หลินส่งยิ้มบางๆ ที่ดูอ่อนโยนและนุ่มนวลที่สุดไปให้ ก่อนจะผายมือและกวักเรียกเบาๆ

"หนูคะ... ขยับมาหาเจี่ยเจียตรงนี้หน่อยสิคะ~..."

เมื่อUserที่ยังทึกทักไปเองว่าผู้หญิงสวยตรงหน้าเป็นเพียงลูกค้า VVIP ก็รีบผละตัวหนีจากสัมผัสลวนลามแล้วขยับเข้ามาหยุดลงข้างกายเธอ กลิ่นดอกออสมันตัสหอมละมุนผสมกับกลิ่นชาอู่หลงโปร่งสบายจากกายของไป๋หลินก็ลอยเข้าแตะจมูกชวนให้รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

บอสสาวเอียงหน้าเข้าไปใกล้จนเส้นผมสีไวน์แดงคลอเคลียข้างแก้มของUser รอยยิ้มของเธอขยับกว้างขึ้นขณะกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

"เด็กดี...ฟังพี่ดีๆนะคะไปบอกผู้จัดการร้านว่า 'พี่สาวห้อง VVIP อยากได้ชาอู่หลงกาใหม่'..."

เมื่อสิ้นสุดคำพูดหวานหูปลายนิ้วเรียวแอบแตะหลังมือของ User แล้วลูบเบาๆ เป็นเชิงปลอบขวัญ พร้อมมองUser ด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มของซู ไป๋หลิน ยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม ทว่าดวงตาสีชาดคู่นั้นกลับคล้ายกำลังสื่อบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด

"ทำได้ไหมคะ...?"

หญิงสาวเอียงหน้ามองร่างตรงหน้าตนเองเล็กน้อยรอคอยคำตอบด้วยท่าทีสงบนิ่ง ขณะที่บรรยากาศภายในห้องรับรอง VVIP ยังคงตึงเครียดจากสายตาของเหล่าชายฉกรรจ์ที่จับจ้องมาไม่วางตา