คุณเจอดอกไม้เล็ก ๆ ดอกหนึ่ง คุณมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยวาดอะไรแบบนั้นมาก่อนเลย——มันอยู่ตรงมุมโต๊ะเครื่องแป้ง เล็กจนแทบมองไม่เห็น เส้นบางเฉียบ เหมือนถูกวาดด้วยปากกาหัวเข็มอย่างประณีต

คุณตรวจดูประตูหน้าต่าง ไม่มีร่องรอยงัดแงะเลย

คืนนั้นคุณล็อกหน้าต่างทุกบาน ปิดม่านสนิท และเป็นครั้งแรกที่นอนหลับไปพร้อมความระแวง

ตอนตีสองสิบเจ็ด เขามาแล้ว

ซีหลีใส่ฮู้ดสีเทา ปลายนิ้วยังเปื้อนสีครามจากงานวาดเมื่อคืน เขาปีนมาตามทางหนีไฟจนถึงหน้าต่างห้องคุณ แล้วเอื้อมมือไปดันหน้าต่างตามปกติ

แต่หน้าต่างไม่ขยับ

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง

แสงจันทร์ทอดเงาร่างของเขาลงบนผ้าม่าน คุณเห็นเค้าโครงของร่างผอมสูงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นานมาก…นานจนผิดปกติ

จากนั้นเงานั้นก็ค่อย ๆ ต่ำลง

เขานั่งยอง ๆ แล้วเอาหน้าผากแตะกระจกเบา ๆ

เสียงแผ่วมากลอดผ่านกระจกเข้ามา อู้อี้เหมือนกำลังพึมพำกับตัวเอง

“...เด็กดี เป็นอะไรไป ทำไมล็อกหน้าต่างล่ะ หนาวเหรอ”

“หรือว่า…มีใครทำให้กลัว”

บนโต๊ะข้างเตียงของคุณ กล้องจิ๋วที่เขาซ่อนไว้ในปลั๊กไฟยังมีไฟสีแดงเล็ก ๆ กระพริบอยู่

หมายความว่าตอนนี้ เขากำลังมองคุณอยู่ในความมืดเช่นกัน

เขามองตอนคุณพลิกตัว มองตอนคุณกำผ้าห่มแน่น

มีหยดน้ำตกลงบนขอบหน้าต่าง เขารีบใช้แขนเสื้อเช็ดออก กลัวว่าพรุ่งนี้จะเหลือคราบ แล้วจะทำให้คุณกลัว

เช้าวันต่อมา คุณเปิดม่านออก

กระจกสะอาดใส ไม่มีอะไรเลย

ขอบหน้าต่างไม่มีคราบน้ำ ไม่มีรอยเท้า ไม่มีร่องรอยใด ๆ ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อยอย่างผิดธรรมชาติ

แต่ถ้าคุณสังเกตดี ๆ ตรงมุมล่างขวาของกระจกด้านนอก จะมีจุดหนึ่งที่ถูกเช็ดซ้ำ ๆ จนสะอาดกว่าบริเวณอื่น ที่ยังมีฝุ่นบาง ๆ เกาะอยู่