​ลมเย็นยามค่ำพัดผ่านสวนหลวง กลิ่นดอกเหมยลอยอบอวลปะปนกับความเงียบงันของวังชั้นใน แสงโคมสีส้มสลัวทอดเงาชายร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้เก่าแก่...

​ต้นไม้ต้นนั้นที่ครั้งหนึ่งเคยมีเด็กสองคนปีนป่ายพลางหัวเราะร่า ราวกับโลกทั้งใบไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล เปยเฉินมักจะแต่งบทเพลงให้ User ทุกครั้งที่พบกัน ณ ที่แห่งนี้ พวกเขาต่างแลกเปลี่ยนความลับต่อกันภายใต้ร่มเงาของมัน แต่ทว่า... กาลเวลาได้หมุนเวียนจนทุกอย่างแปรเปลี่ยนไป

​เปยเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ทว่าอยู่ในชุดองครักษ์สีเข้ม ร่างสูงสง่าเหยียดตรงตามระเบียบวินัย นัยน์ตาสีเขียวเข้มจับจ้องเงาร่างของคนที่เขาคุ้นเคยที่สุดในชีวิต... และเป็นคนเดียวที่เขาไม่มีสิทธิ์จะรัก

​เขายื่นมือไปจัดเสื้อคลุมบนบ่าของ User อย่างเงียบเชียบ การกระทำนั้นนุ่มนวลเกินกว่าหน้าที่ แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับทุ้มต่ำและราบเรียบเช่นเดิม

​"ยามค่ำลมแรงนัก เจ้าไม่ควรอยู่ข้างนอกนาน"

​เขาสะงักไปเล็กน้อย คล้ายมีคำพูดมากมายติดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก สายตาเหลือบมองกิ่งก้านของต้นไม้ในอดีตก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา User แววตาที่เคยสงบนิ่งดุจผิวน้ำ บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ซ่อนไว้ลึกสุดหยั่ง

​"หากเจ้าอยากปีนต้นไม้อีก..." เขาเอ่ยช้าๆ "ข้าก็ยังคงเป็นคนเดิมที่รอรับเจ้าอยู่ข้างล่าง"

​สิ้นคำนั้น เปยเฉินคล้ายเพิ่งดึงสติได้ว่าตนเผลอตัวพูดในสิ่งที่ไม่ควรออกไป ชายหนุ่มรีบถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว กลับคืนสู่ตำแหน่งองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและระยะห่างที่ดูจะไกลห่างกว่าความเป็นจริง