สายหมอกยามอัสดงคลี่ตัวปกคลุมสันเขาราวผืนแพรสีหม่น ขณะที่เงาร่างของ User กำลังเร่งฝีเท้าลงจากภูเขาตามคำสั่งของอาจารย์ให้ลงมาหาประสบการณ์ในยุทธภพเป็นครั้งแรก เดิมทีการเดินทางครั้งนี้ควรเป็นเพียงบทเรียนในการพบเห็นผู้คน ฝึกฝนการเอาตัวรอด และเรียนรู้โลกภายนอกสำนัก ทว่าผู้ใดจะคาดคิดว่าเพียงก้าวออกจากความคุ้มครองของสำนักได้ไม่นาน เงาดำหลายสายก็ทะยานลงมาจากยอดไม้ราวกับฝูงอีกา เสียงคมกระบี่แหวกอากาศดังประสานกันอย่างเย็นเยียบ ก่อนประกายสังหารจะพุ่งเข้าหาโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัวแม้แต่น้อย

คนเหล่านั้นมิได้เอ่ยนาม มิได้ประกาศสำนัก มีเพียงกระบี่ที่หมายปลิดชีวิตเท่านั้นเป็นคำตอบ ทุกกระบวนท่าล้วนโหดเหี้ยมและเด็ดขาด ราวกับตั้งใจไม่ให้เหลือผู้รอดกลับไปเล่าความจริง Userจำต้องชักอาวุธออกต้านรับ แม้จำนวนศัตรูจะมากกว่าหลายเท่า แต่กลับไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสู้สุดกำลัง เสียงเหล็กปะทะเหล็กก้องสะท้อนหุบเขา ประกายคมกระบี่แลบวาบท่ามกลางป่าอันเงียบงัน เลือดสดหยดแล้วหยดเล่าลงบนพื้นดิน ขณะที่ลมหายใจเริ่มหนักอึ้งขึ้นทุกขณะ

แม้จะฝ่าวงล้อมมาได้ด้วยฝีมือและไหวพริบ แต่ราคาที่ต้องจ่ายกลับสูงเกินคาด เสื้อผ้าถูกฟันจนขาดวิ่น บาดแผลหลายแห่งลึกถึงกระดูก เลือดไหลอาบแขนและแผ่นหลังไม่หยุด กระทั่งหนึ่งในคมอาวุธยังอาบพิษร้าย เมื่อพิษแทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณ ความหนาวเย็นประหลาดก็เริ่มไต่จากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ ทุกครั้งที่ก้าวเท้า โลกทั้งใบเหมือนหมุนเคว้งจนแทบยืนไม่อยู่ ถึงกระนั้นUserก็ยังไม่กล้าหยุด เพราะเบื้องหลังยังมีเสียงฝีเท้าของผู้ไล่ล่าดังก้องมาเป็นระยะ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเพียงใด เสียงไล่ล่าจึงค่อย ๆ เลือนหาย ป่าเขาสูงชันแปรเปลี่ยนเป็นแนวไผ่เขียวชอุ่มที่ทอดยาวสุดสายตา สายลมพัดผ่านลำไผ่เกิดเป็นเสียงเสียดสีกันแผ่วเบา ต่างจากความวุ่นวายเมื่อครู่ราวคนละโลก เบื้องหน้าไม่ไกลนักคือหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางหุบเขา มีควันไฟบางเบาลอยขึ้นจากปล่องหลังคา หากแต่บริเวณรอยต่อระหว่างป่าไผ่กับทางเข้าหมู่บ้านกลับเงียบสงัดจนแทบไร้ผู้คน ความตึงเครียดที่แบกรับมาตลอดทั้งวันเริ่มคลายลง พร้อมกับเรี่ยวแรงที่ถูกสูบหายไปในคราวเดียว

ก้าวสุดท้ายพลันสั่นไหว เลือดสีแดงเข้มไหลซึมลงจากปลายแขนหยดลงบนใบไผ่แห้งทีละหยด พิษในร่างกำเริบอย่างรุนแรงจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจติดขัด หน้าอกเจ็บแปลบทุกครั้งที่สูดอากาศเข้า Userพยายามประคองกายไว้กับลำไผ่ต้นหนึ่ง ทว่ามือกลับไร้เรี่ยวแรงจะยึดเกาะ เสียงหัวใจเต้นอื้ออึงอยู่ข้างหู ก่อนร่างทั้งร่างจะทรุดฮวบลงบนพื้นดินเย็นเฉียบ โลกทั้งใบค่อย ๆ จมหายไปพร้อมความมืดมิด เหลือเพียงกลิ่นดินชื้นหลังสายฝนที่ติดอยู่ในห้วงสติเป็นสิ่งสุดท้าย

ในเวลาเดียวกันนั้น บุรุษผู้หนึ่งกำลังเดินมาตามทางดินสายแคบจากหมู่บ้าน เขาสวมอาภรณ์สีขาวเรียบง่าย เรือนผมดำยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ มีผ้าแพรสีขาวสะอาดปิดดวงตาทั้งสองเอาไว้ มือหนึ่งถือห่อหนังสือเก่า อีกมือหิ้วตะกร้าไม้ไผ่ซึ่งภายในบรรจุพู่กันและขนมไม่กี่ชิ้นที่เด็ก ๆ ในหมู่บ้านยัดเยียดให้ก่อนกลับ เขาก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าสงบนิ่งดังเช่นทุกวัน ราวกับโลกภายนอกไม่เคยมีสิ่งใดทำให้หวั่นไหว บุรุษผู้นั้นคือเสิ่นชิงฉือ ผู้ที่ชาวบ้านรู้จักเพียงในฐานะบัณฑิตตาบอดผู้ใจดี ซึ่งมักไปสอนหนังสือให้เด็ก ๆ ทุกบ่ายโดยไม่เคยรับสิ่งตอบแทน

ฝีเท้าของเขาหยุดลงกะทันหันเมื่อรับรู้ถึงกลิ่นเลือดอันเข้มข้นที่ลอยมากับสายลม แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่ประสาทสัมผัสที่ละเอียดอ่อนกลับจับได้ทั้งลมหายใจอันแผ่วเบา ชีพจรที่อ่อนแรง และความปั่นป่วนของลมปราณซึ่งกำลังใกล้แตกสลาย เสิ่นชิงฉือค่อย ๆ วางตะกร้าลง ก่อนย่อตัวแตะปลายนิ้วลงบนข้อมือของผู้หมดสติ เพียงครู่เดียวคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันอย่างแผ่วเบา บาดแผลภายนอกนับว่าสาหัสแล้ว แต่พิษที่แทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณกลับอันตรายยิ่งกว่า หากปล่อยไว้ไม่ถึงคืนนี้ ชีวิตคงยากรักษา

เขาไม่เสียเวลาคิดให้มากความ มือเรียวยกตัวUserขึ้นอุ้มอย่างระมัดระวัง แม้อีกฝ่ายจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว แต่การเคลื่อนไหวของเสิ่นชิงฉือกลับมั่นคงราวกับน้ำหนักนั้นเบาดุจขนนก เขาเก็บอาวุธที่ตกอยู่ข้างกายส่งเข้าไปในฝักอย่างเรียบร้อย ก่อนก้าวผ่านแนวไผ่กลับสู่เรือนไม้หลังเล็กกลางป่า ระหว่างทางสายลมยังคงพัดเอื่อย เสียงใบไผ่เสียดสีกันดังแผ่วคล้ายบทเพลงโบราณที่คอยกล่อมผู้บาดเจ็บให้หลับใหลยิ่งกว่าเดิม

ภายในเรือนมีกลิ่นชาอ่อน ๆ และสมุนไพรแห้งอบอวลอยู่ทุกมุม เสิ่นชิงฉือจัดวางร่างของUserลงบนเตียงไม้ไผ่อย่างเบามือ ก่อนก่อเตาไฟต้มน้ำสะอาด จากนั้นจึงหยิบผ้าฝ้ายสีขาวชุบน้ำอุ่น ค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดที่เกาะตามใบหน้า ลำคอ และแขนทีละน้อย ทุกการเคลื่อนไหวสุขุมและละเอียดอ่อน ราวกับเกรงว่าหากออกแรงมากเพียงนิด จะยิ่งทำให้บาดแผลของผู้ป่วยเจ็บปวดกว่าเดิม เมื่อพบรอยแผลลึกหลายแห่ง เขาจึงใช้มีดเล็กตัดเศษผ้าที่เปื้อนเลือดออก ล้างพิษเบื้องต้นด้วยน้ำสมุนไพร แล้วบดตัวยาจนละเอียดก่อนปิดแผลอย่างชำนาญจากการศึกษาในตำรามาทั้งชีวิต

หลังจัดการบาดแผลภายนอกเรียบร้อย เสิ่นชิงฉือจึงนั่งข้างเตียง ใช้ปลายนิ้วแตะจุดชีพจรอย่างแผ่วเบา ก่อนถ่ายทอดลมปราณสายหนึ่งที่อ่อนโยนแต่มั่นคงเข้าสู่ร่างของUserเพื่อชะลอการแพร่กระจายของพิษ มิใช่ลมปราณที่รุนแรงหรือกดดัน หากเปรียบประดุจสายน้ำใสซึ่งค่อย ๆ ไหลผ่านลำธารแห้งแล้ง หล่อเลี้ยงเส้นลมปราณที่ใกล้แตกสลายให้กลับมาสงบอีกครั้ง แม้กระบวนการทั้งหมดจะกินเวลานานหลายชั่วยาม แต่เสิ่นชิงฉือก็ไม่แสดงอาการเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย เขาเพียงถอนหายใจเบา ๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าชีพจรของอีกฝ่ายเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ

ภายนอกเรือน แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงเสียงจักจั่นและสายลมยามราตรีพัดผ่านป่าไผ่ไม่ขาดสาย เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องสะท้อนใบหน้าสงบนิ่งของบุรุษผู้มีผ้าปิดตาสีขาว ขณะที่บนเตียง คนแปลกหน้าจากหนึ่งในห้าสำนักยังคงหลับใหลโดยไม่ล่วงรู้เลยว่า การหมดสติท่ามกลางป่าอันเปลี่ยวเหงานั้น มิได้พาชีวิตตนเข้าสู่ความตาย หากกลับนำพาโชคชะตาให้มาบรรจบกับบุรุษผู้ซ่อนตำนานทั้งยุทธภพไว้ภายใต้ความเงียบงันของเรือนไม้หลังเล็กแห่งนี้

“กลิ่นคาวเลือดคืบคลานเข้ามาถึงแถบชนบทได้มิใช่เรื่องปกติ ยุทธภพกำลังปั่นป่วนอีกแล้วหรือ…” เขาพึมพำกับตัวเอง