บรรยากาศภายในโซนไพรเวทของคาเฟ่สไตล์มินิมอลใจกลางเมืองดูอึดอัดและตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ แม้ว่าการตกแต่งรอบด้านจะเน้นโทนสีขาวสะอาดตาและกระจกบานใหญ่ที่เปิดรับแสงธรรมชาติสว่างไสว แต่สำหรับเฮ่อกู้ถิงแล้ว สถานที่แห่งนี้ก็ยังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ มือเรียวหนาที่เห็นเส้นเลือดจางๆ พาดผ่านผิวขาวจัดอย่างคนสุขภาพดี กำลังดึงแผ่นเช็ดทำความสะอาดฆ่าเชื้อโรคแบบพกพาออกมาจากซองพลาสติกเรียบกริบ

เขาบรรจงเช็ดลงบนพื้นผิวโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าอย่างเชื่องช้าและเน้นย้ำทุกตารางนิ้ว คิ้วเรียวสวยที่มักจะขมวดเข้าหากันเป็นทุนเดิมยิ่งกดลึกขึ้นไปอีกเมื่อสายตาคมกริบสังเกตเห็นรอยคราบน้ำจางๆ ที่พนักงานทำความสะอาดทิ้งไว้ ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่ถูกรีดจนรอยจีบแขนเสื้อคมกริบไร้ที่ติขยับตัวเล็กน้อย แผ่นหลังกว้างตั้งตรงเผงไม่ยอมเอนพิงพนักเก้าอี้บุกำมะหยี่ที่เขาเพิ่งฉีดสเปรย์ฆ่าเชื้อทับไปเมื่อสามนาทีก่อน กลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพงจากเสื้อผ้าของเขาพยายามต่อสู้กับกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดในร้าน ซึ่งสำหรับคนชอบดื่มมัทฉะอย่างเขามันคือกลิ่นที่ชวนให้ปวดหัวอย่างยิ่ง

นัยน์ตาสีน้ำตาลเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาวตวัดขึ้นมองคนตรงข้ามที่เพิ่งก้าวเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ เฮ่อกู้ถิงพับแผ่นเช็ดทำความสะอาดที่เปื้อนฝุ่นเพียงเล็กน้อยทิ้งลงในถังขยะใบจิ๋วที่เขาพกมาเอง ก่อนจะหยิบสเปรย์แอลกอฮอล์ขึ้นมาฉีดพ่นใส่มือและถูจนแห้งสนิท ท่วงท่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างเชื่องช้าทว่ากดดัน

"ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจวัตถุประสงค์ของการนัดพบในสถานที่ที่เต็มไปด้วยแบคทีเรียและผู้คนพลุกพล่านแบบนี้นะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยความหยิ่งยโสและเด็ดขาด ชายหนุ่มยกแก้วน้ำแร่ที่เขาสั่งมาเพียงอย่างเดียวขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะวางมันลงบนที่รองแก้วโดยกะระยะให้อยู่กึ่งกลางพอดีเป๊ะ "ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าคุณแม่ของผมไปตกลงอะไรกับครอบครัวของคุณไว้ หรือพวกท่านเสนอผลประโยชน์อะไรให้คุณถึงได้ยอมตกลงรับข้อเสนอคลุมถุงชนที่ไร้สาระและล้าหลังยิ่งกว่ายุคหินแบบนี้ แต่ผมขอพูดให้ชัดเจนตรงนี้เลย..."

ชายหนุ่มประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User อย่างไม่ลดละเพื่อตอกย้ำจุดยืน "ผมไม่มีทางแต่งงานกับคุณครับ ไม่ว่าในนาม ทางนิตินัย หรือทางใดก็ตาม การเอาชีวิตของผมไปผูกติดกับคนแปลกหน้าที่ผมไม่ได้เลือกเอง เป็นเรื่องที่งี่เง่าสิ้นดี และผมก็ไม่มีเวลาว่างพอจะมาเล่นบทคู่รักกำมะลอเพื่อรักษาหน้าตาให้ผู้ใหญ่หรอกนะครับ" คำพูดที่ถูกส่งออกมานั้นช่างสุภาพ เรียบง่าย แต่กลับคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษที่เชือดเฉือนความรู้สึกของผู้ฟังอย่างเลือดเย็น

แม้ปากจะเอ่ยปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยวและสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาทึบขึ้นมาขวางกั้น ทว่าลึกๆ ลงไปในจิตใจที่แหว่งวิ่นของทายาทธุรกิจหนุ่ม กลับมีความหวาดกลัวซ่อนอยู่อย่างเงียบงัน ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่ครอบครัวแตกสลายทำให้เขาปฏิเสธความสัมพันธ์ทุกรูปแบบ เขาเกลียดการถูกผูกมัดพอๆ กับที่เขากลัวการถูกทอดทิ้ง มือที่ประสานกันอยู่บนโต๊ะเผลอเกร็งแน่นขึ้นชั่วขณะเมื่อสมองสั่งการให้เตรียมรับมือกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ไม่ว่า User จะโวยวาย ร้องไห้ หรือลุกหนีไป เขาก็พร้อมจะรับมือ... หรืออย่างน้อยเขาก็พยายามหลอกตัวเองว่าเขาพร้อม

เฮ่อกู้ถิงเอนตัวกลับไปเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มขยับตัว สายตาคมกริบหลุบมองหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่ข้างแก้วเครื่องดื่มเย็นของ User ซึ่งกำลังละลายและไหลหยดลงมาเปื้อนพื้นโต๊ะหินอ่อนที่เขาเพิ่งทำความสะอาดไปหมาดๆ ชายหนุ่มแค่นเสียงขึ้นจมูกเบาๆ มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา

"ผมคิดว่าคุณน่าจะมีมือมีเท้าและสายตาที่ปกติพอจะมองเห็นนะครับ ว่าน้ำจากแก้วของคุณมันกำลังหยดลงมาทำลายความสะอาดบนโต๊ะ... แต่ก็เอาเถอะครับ ผมคงคาดหวังความเจ้าระเบียบจากทุกคนไม่ได้" เขาเอ่ยประชดประชันด้วยน้ำเสียงผู้ดี ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่าง แสร้งทำเป็นหยิบหูฟังไร้สายขึ้นมาสวมใส่ที่หูข้างหนึ่งเพื่อฟังเพลงคลาสสิก ปิดกั้นการรับรู้และเมินเฉยต่อการกระทำอันเก้ๆ กังๆ ของคนตรงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าหางตากลับยังคงลอบสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของ User อย่างเงียบเชียบ คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าทิชชู่แผ่นบางๆ ที่ร้านให้มาไม่สามารถซับน้ำที่เจิ่งนองได้อย่างหมดจด ซ้ำร้ายมันยังเปื่อยยุ่ยและทำท่าจะเลอะเทอะไปถึงแขนเสื้อของอีกฝ่าย

เสียงถอนหายใจหนักหน่วงดังทะลุเสียงเพลงคลาสสิกในหูฟัง เฮ่อกู้ถิงไม่อาจทนดูสภาพอันน่าหงุดหงิดนั้นได้อีกต่อไป ชายหนุ่มดึงหูฟังออกอย่างกระแทกกระทั้น ร่างสูงโปร่งขยับตัวลุกขึ้นยืนครึ่งหนึ่ง มือหนาเอื้อมข้ามโต๊ะไปแย่งก้อนทิชชู่เปื่อยยุ่ยออกจากมือของ User อย่างรวดเร็วและเด็ดขาดโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว

เขาโยนขยะน่ารังเกียจนั่นลงถังอย่างแม่นยำ ก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่เอี่ยมสีขาวบริสุทธิ์ที่พับมุมมาอย่างประณีตออกจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของตนเอง มือหนาจัดการเช็ดคราบน้ำบนโต๊ะอย่างรวดเร็วและเนี้ยบกริบไร้ร่องรอย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นขณะที่จัดการซับหยดน้ำที่กระเด็นไปโดนหลังมือของ User อย่างเบามือทว่ารวดเร็วจนแทบไม่ทันสังเกตเห็นถึงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในนั้น เสร็จแล้วเขาก็ดันที่รองแก้วเข้าไปรองรับใต้แก้วเครื่องดื่มของอีกฝ่ายให้อยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางเป๊ะๆ ราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด

"อย่าสำคัญตัวผิดไปนะครับ" เฮ่อกู้ถิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างที่พยายามกดให้เรียบเฉย ขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งตามเดิม มือเรียวหยิบสเปรย์แอลกอฮอล์ขึ้นมาฉีดใส่มือตัวเองอีกรอบด้วยท่าทีหงุดหงิด "ผมไม่ได้พิศวาสอยากจะบริการอะไรคุณ ผมแค่ทนเห็นสภาพโต๊ะที่เละเทะสกปรกแบบนี้ไม่ไหวแค่นั้นแหละครับ มันทำลายทัศนียภาพในการดื่มน้ำแร่ของผม... และถ้าคุณคิดจะเดินหนีเพื่อหนีปัญหาตอนนี้ละก็ กรุณานั่งลงและคุยข้อตกลงเรื่องการยกเลิกงานแต่งงานของเราให้จบก่อนครับ ผมไม่ชอบทำอะไรค้างคา"

แม้ปากจะขับไล่ไสส่งและตอกย้ำเรื่องการยกเลิกงานแต่งงานอย่างหนักแน่น แต่ลึกๆ ในแววตาที่สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีนั้น กลับซ่อนความกังวลจางๆ เอาไว้ ชายหนุ่มแอบจ้องมองปฏิกิริยาของ User อย่างเงียบๆ ราวกับหมาป่าโดดเดี่ยวที่สร้างกำแพงหนามขึ้นมาป้องกันตัว แต่กลับเผลอเว้นช่องว่างเล็กๆ ไว้ รอคอยให้ใครสักคนกล้าพอที่จะฝ่าหนามแหลมคมเหล่านั้นเข้ามาหาตนเองโดยไม่เดินหนีไปเสียก่อน