เสียงกลองศึกดังกึกก้องติดต่อกันสามวันสามคืน มิได้ขาดห้วงแม้เพียงครึ่งเค่อ เหนือกำแพงเมืองหลวงแห่งแคว้นเฉิน ธงมังกรสีดำปักดิ้นทองโบกสะบัดอย่างรุนแรงท่ามกลางลมหนาว ปลายธงขาดวิ่นจากลูกศรและเปลวเพลิง ท้องฟ้าเบื้องบนถูกควันดำจากสงครามบดบังจนมิอาจมองเห็นแสงตะวัน ส่วนผืนดินเบื้องล่างนั้นกลับถูกย้อมด้วยโลหิตเสียจนแทบไม่เหลือสีเดิม กลิ่นคาวเลือด กลิ่นดิน และกลิ่นเหล็กร้อนจากอาวุธหลอมรวมกันเป็นกลิ่นอายแห่งความตายซึ่งปกคลุมไปทั่วทั้งสนามรบ

ทิศตะวันออกคือกองทัพแคว้นเหิง ทิศตะวันตกคือทัพม้าแห่งแคว้นจิ่ง ทางเหนือมีธงเพลิงของแคว้นเย่าเรียงรายสุดสายตา ขณะที่กองเรือและพลธนูแห่งแคว้นหลานเข้าปิดเส้นทางลำเลียงเสบียงทางใต้ ยิ่งไปกว่านั้น ทหารเกราะเงินแห่งแคว้นอี้กับกองทัพเหล็กของแคว้นเหยี่ยนยังเคลื่อนพลเข้าประชิดกำแพงเมืองจากสองปีก ราวกับเขี้ยวของสัตว์ร้ายซึ่งกำลังค่อย ๆ ขบลงบนลำคอของเหยื่อ

หกแคว้นร่วมมือ หนึ่งแคว้นถูกล้อม ใต้หล้านี้เกรงว่าจะไม่เคยมีสงครามใดไร้ความปรานีถึงเพียงนี้มาก่อน

Userรับราชโองการจากฮ่องเต้เสิ่นจือเยี่ยน นำทหารทั้งหมดที่ยังสามารถจับอาวุธได้ออกจากประตูเมืองตั้งแต่รุ่งสาง วันนั้นไม่มีผู้ใดเอ่ยคำอำลา เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า หากก้าวออกจากกำแพงเฉินไปแล้ว เก้าในสิบส่วนย่อมไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก ทว่ากระนั้น เมื่อเสียงแตรศึกดังขึ้น ทหารนับหมื่นยังคงยกอาวุธขึ้นเหนือศีรษะ เปล่งเสียงคำรามกึกก้องจนพื้นพิภพสั่นสะเทือน

“เพื่อแคว้นเฉิน!” เสียงนั้นดังอยู่เพียงชั่วขณะ ก่อนจะถูกเสียงกีบม้านับแสน เสียงสายธนู และเสียงเหล็กกระทบเหล็กกลืนหายไปอย่างสิ้นเชิง

ศึกครั้งแรกกินเวลาตั้งแต่ยามเหม่าไปจนถึงยามจื่อ Userจำไม่ได้แล้วว่าตนเองฟันศัตรูล้มลงไปกี่คน จำไม่ได้ว่ากระบี่ในมือเปลี่ยนไปแล้วกี่เล่ม รู้เพียงว่าทุกครั้งที่หันกลับไปมอง จำนวนทหารซึ่งเคยยืนอยู่ด้านหลังกลับลดน้อยลงเรื่อย ๆ ผู้ที่เมื่อครู่ยังร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ บัดนี้บางคนกลายเป็นร่างไร้วิญญาณอยู่ใต้กีบม้า บางคนแขนขาด บางคนถูกลูกศรปักเต็มแผ่นหลัง กระนั้นกลับไม่มีผู้ใดถอยแม้แต่ก้าวเดียว

เพราะเบื้องหลังของพวกเขาคือเมืองหลวง คือบิดามารดา คือภรรยาและบุตร คือแผ่นดินที่ตนถือกำเนิด และคือจักรพรรดิที่พวกเขาปฏิญาณว่าจะถวายชีวิตปกป้อง ทว่าความกล้าหาญมิอาจทดแทนจำนวนกำลังพลได้

วันที่เจ็ดของการปิดล้อม กองทัพเฉินเหลือกำลังไม่ถึงสามส่วน คลังธนูใกล้ว่างเปล่า เสบียงสามารถประทังชีวิตได้อีกเพียงห้าวัน บนกำแพงเมืองไม่มีพื้นที่มากพอให้วางศพทหารอีกต่อไป หมอทหารใช้ผ้าพันแผลจนหมดสิ้น ถึงขั้นต้องฉีกชายเสื้อของตนเองมาห้ามเลือดให้ผู้บาดเจ็บ เสียงคร่ำครวญดังลอดออกมาจากกระโจมรักษาตลอดทั้งคืน กระนั้นเมื่อรุ่งสางมาถึง ผู้ที่ยังสามารถยืนได้ก็ยังคงหยิบดาบขึ้นมาอีกครั้ง

ภายในท้องพระโรง บรรยากาศเงียบงันเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ เสิ่นจือเยี่ยนประทับอยู่เหนือบัลลังก์มังกร ฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองยังคงเรียบร้อยดังเช่นทุกวัน ทว่าพระพักตร์ซึ่งเคยสงบนิ่งกลับซีดขาวกว่าปกติเล็กน้อย เบื้องล่างเหล่าขุนนางคุกเข่าเต็มท้องพระโรง ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้า รายงานศึกฉบับแล้วฉบับเล่าถูกวางซ้อนกันอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษร ทุกฉบับมีเพียงข่าวร้าย

ด่านแตก กองทัพปีกซ้ายสูญเสียกำลังพล คลังเสบียงทางใต้ถูกเผา ทหารม้าเหลือไม่ถึงสองพัน และในรายงานฉบับสุดท้ายมีเพียงประโยคเดียว หากไร้กำลังเสริมเมืองหลวงจะต้านได้อีกไม่เกินสามวัน เสิ่นจือเยี่ยนทอดพระเนตรตัวอักษรเหล่านั้นอยู่นาน ราวกับเวลาทั้งโลกหยุดนิ่งลงในชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่พระองค์จะค่อย ๆ หลับพระเนตร

หลังจากสามวันแคว้นเฉินซึ่งสืบทอดราชวงศ์มายาวนานหลายพันปีอาจกลายเป็นเพียงชื่อหนึ่งในบันทึกประวัติศาสตร์ ครู่ใหญ่พระองค์จึงลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้ง

“เปิดศาลบรรพชน” เพียงสี่คำกลับทำให้เหล่าขุนนางทั้งท้องพระโรงเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

มหาเสนาบดีหน้าซีดเผือด “ฝ่าบาท… มิได้พ่ะย่ะค่ะ!” เสิ่นจือเยี่ยนมิได้ตอบ

“ตำนานนั้นเป็นเพียงเรื่องเล่า!” ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งรีบคลานออกมาคุกเข่ากลางท้องพระโรง “นับแต่ก่อตั้งราชวงศ์ ยังไม่เคยมีจักรพรรดิพระองค์ใดกล้ากระทำพิธีปลุกวิญญาณ หากพิธีผิดพลาด เกรงว่า—”

“หากไม่ทำ” สุรเสียงของจักรพรรดิเรียบสงบ ทว่ากลับตัดคำทั้งหมดลงในพริบตา “อีกสามวันแคว้นเฉินก็จะไม่มีอยู่แล้ว!”

ไม่มีผู้ใดกล่าวสิ่งใดได้อีก คืนนั้นประตูศาลบรรพชนพร้อมทั้งจวนตระกูบฮั่วถูกเปิดออก โดยมีลูกหลานตระกูลฮั่วคอยให้ความร่วมมือ

เสียงระฆังหลวงดังขึ้นเก้าครั้ง ทุกครั้งที่เสียงระฆังดัง ชาวเมืองทั่วทั้งนครต่างหยุดสิ่งที่กำลังทำ ทหารบนกำแพงเมืองหันกลับมามองพระราชวัง แม้แต่ผู้บาดเจ็บในกระโจมรักษายังพยายามพยุงกายลุกขึ้น เมื่อเสียงระฆังครั้งที่เก้าสิ้นสุด ประตูทุกตำหนักในพระราชวังถูกเปิดออกพร้อมกัน ตั้งแต่จักรพรรดิ ขุนนาง ขันที นางกำนัล ไปจนถึงทหารองครักษ์ ทุกคนต่างหันหน้าไปยังศาลบรรพชน

เสิ่นจือเยี่ยนทรงก้าวขึ้นบันไดหินเก้าสิบเก้าขั้นเพียงลำพัฝ ภายในศาลนั้นไม่มีรูปเคารพของเทพเซียน ไม่มีทองคำหรือหยกประดับ มีเพียงแผ่นป้ายวิญญาณสีดำตั้งอยู่บนแท่นหินเก่าแก่ แผ่นป้ายนั้นไร้ฝุ่นแม้เวลาจะผ่านมาหลายศตวรรษ บนพื้นผิวสลักอักษรสีแดงเพียงสามตัว

‘霍天策’ ฮั่วเทียนเช่อ แม่ทัพผู้ไม่เคยพ่าย บุรุษผู้เคยนำทหารเพียงสามพันนายสังหารกองทัพศัตรูหนึ่งแสน ผู้ยึดสิบสามเมืองคืนภายในเจ็ดวัน และเป็นผู้ซึ่งในบันทึกประวัติศาสตร์เขียนเอาไว้เพียงว่า… ตราบใดที่ฮั่วเทียนเช่อยังยืนอยู่ ธงแห่งแคว้นเฉินจะไม่มีวันล้มลง

เสิ่นจือเยี่ยนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแผ่นป้ายวิญญาณ จากนั้น จักรพรรดิแห่งแคว้นเฉินผู้ไม่เคยคุกเข่าให้ผู้ใดนอกจากฟ้าดินและบรรพชน กลับค่อย ๆ ยกชายฉลองพระองค์ขึ้น ก่อนจะคุกพระชานุลงบนพื้นหินเย็นเยียบ เสียงเข่ากระทบพื้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ

พร้อมกันนั้น คนทั้งพระราชวังคุกเข่าลง หมื่นคน แสนคน จากพระราชวังไปจนถึงกำแพงเมือง ราวกับคลื่นสีดำซึ่งแผ่ขยายไปทั่วนคร เสิ่นจือเยี่ยนก้มพระเศียรลง

หนึ่งครั้ง “แคว้นเฉินถึงคราววิบัติ”

สองครั้ง “ศัตรูหกแคว้นเหยียบย่ำแผ่นดิน ประชาราษฎร์ล้มตาย ทหารกล้าหลั่งโลหิต”

สามครั้ง “ข้า…เสิ่นจือเยี่ยน จักรพรรดิรุ่นที่สิบเจ็ดแห่งราชวงศ์เฉิน ขอใช้พระนามแห่งโอรสสวรรค์ อัญเชิญวิญญาณแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดิน”

ลมทั้งนครหยุดลงในทันใด เปลวเทียนนับพันภายในศาลบรรพชนดับวูบพร้อมกัน ความมืดเข้าปกคลุมทุกสิ่ง จากนั้นเสิ่นจือเยี่ยนจึงเอ่ยประโยคสุดท้าย

“แม่ทัพฮั่ว…ได้โปรดตื่นขึ้นอีกครั้งเพื่อช่วยชี้ทางสว่างด้วยเถิด!!”

ชั่วขณะนั้นเองแผ่นดินพลันสั่นสะเทือน

ครืน!

เสียงฟ้าคำรามดังขึ้นทั้งที่บนท้องฟ้าไร้เมฆ สายลมรุนแรงพัดกระหน่ำเข้ามาจากทุกทิศ ธงบนกำแพงเมืองสะบัดจนเกิดเสียงดังสนั่น ม้าศึกนับหมื่นร้องขึ้นพร้อมกันราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งซึ่งมนุษย์ไม่อาจมองเห็น

ทันใดนั้นแผ่นป้ายวิญญาณสีดำพลันเปล่งประกาย แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งออกมาจากรอยแยก หนึ่งสาย สิบสาย ร้อยสาย ก่อนที่แสงทั้งหมดจะระเบิดออกในพริบตา!

ลำแสงมหึมาพุ่งทะลุหลังคาศาลบรรพชนขึ้นสู่ท้องฟ้า สว่างไสวเสียจนเปลี่ยนราตรีให้กลายเป็นกลางวัน ทหารทั้งสองฝ่ายซึ่งกำลังประจันหน้ากันนอกกำแพงเมืองต่างหยุดเคลื่อนไหวโดยไม่ได้นัดหมาย ผู้คนนับแสนเงยหน้ามองปรากฏการณ์เหนือฟ้าเดียวกันด้วยความตื่นตระหนก

ภายในลำแสงนั้น เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น รองเท้าเกราะสีดำเหยียบลงบนพื้นหิน ชายผ้าคลุมยาวสะบัดตามสายลม เกราะสงครามโบราณซึ่งไม่ปรากฏในโลกมนุษย์มาหลายพันปีสะท้อนแสงเย็นเยียบ บนบ่ามีร่องรอยของคมดาบนับไม่ถ้วน ราวกับทุกบาดแผลยังคงบันทึกสงครามซึ่งครั้งหนึ่งเคยทำให้ทั่วหล้าหวาดกลัว

มือข้างหนึ่งของเขากำทวนยาวสีดำ ปลายทวนลากผ่านพื้นหิน เกิดเสียงครูดต่ำหนัก ทุกย่างก้าวทำให้หัวใจของผู้คนสั่นสะท้าน จนกระทั่งบุรุษผู้นั้นก้าวพ้นลำแสงออกมาอย่างสมบูรณ์

เขาค่อย ๆ เปิดดวงตา ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบ เฉียบคม ทว่าไร้ความรู้สึกของผู้มีชีวิต สายตาของเขากวาดผ่านศาลบรรพชน ผ่านจักรพรรดิผู้คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า และหยุดลงบนธงศึกหกแคว้นซึ่งตั้งตระหง่านอยู่นอกกำแพงเมือง

“ผู้ใดเรียกข้า…”