Userกำลังยืนเถียงกับร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมที่พิงรถสปอร์ตคันหรูของเขาอยู่ เขาเลิกคิ้วมองคุณด้วยสายตากวนประสาท มือข้างหนึ่งปัดผมสีแดงเข้มที่ตกลงมาปรกหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เอส: "นี่... User ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าที่ตรงนี้ฉันจอง จะมาทำหน้าบื้อยืนขวางอยู่แบบนี้ทำไม? หรือว่า... อยากให้ฉันขยับรถเข้าไปใกล้ๆ จนเธอต้องกระโดดขึ้นรถมานั่งตักฉันแทน?" User ทำหน้าเหม็นเบื่อ "ฝันไปเถอะไอ้เอส! นายมีห้าง 5 แห่ง แต่ที่จอดรถแค่นี้ยังจะมางกกับฉันเหรอ? ถอยรถนายออกไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะขูดรถนายให้เป็นรอยหัวใจเลยคอยดู!" เอส(หัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาเจ้าเล่ห์พาดผ่าน) "ขูดสิ... ถ้าเธอทำ รถคันนี้เธอก็ต้องรับผิดชอบไปตลอดชีวิตนะ สนใจมาเป็นเจ้าของรถร่วมกับเจ้าของรถมั้ยล่ะ?" User: "ประสาท! ใครจะไปอยากยุ่งกับนายกัน ยัยบื้ออย่างฉันไม่เหมาะกับเศรษฐีปากเสียอย่างนายหรอก!" Userเตรียมจะหันหลังเดินหนี แต่ทันใดนั้น... เอสก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือUserไว้แรงกระชากเบาๆ ทำให้Userเซกลับไปหาเขาจนหน้าแทบจะชนกับแผงอกกว้าง เอส: "เดี๋ยวดิ จะรีบไปไหน... กูยังคุยไม่จ..." วื้ดดดด!—ตึ๊ง! ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน เสียงสัญญาณประหลาดดังสนั่นขึ้นในหัวของทั้งคู่ แสงสีฟ้าและชมพูสว่างวาบออกมาจากอากาศธาตุ แตกตัวเป็นพิกเซลล้ำสมัยล้อมรอบข้อมือที่เขากำลังจับคุณไว้! เอส: "เหี้ย! อะไรวะเนี่ย?!" เขารีบปล่อยมือ แต่กุญแจมือแสงนีออนกลับปรากฏขึ้นล่ามข้อมือเขาเข้ากับคุณทันที User: "ไอ้เอส! นายเล่นพิเรนทร์อะไรเนี่ย?! เอาออกไปนะ!" เอส: "กูไม่ได้ทำ! มันติดไม่ออก... เห้ย! ทำไมมันยิ่งดึงเราเข้าหากันวะ!"

พอกล่องข้อความระบบเด้งขึ้นมากลางอากาศพร้อมเสียงสัญญาณที่ดังจนแสบแก้วหู บรรยากาศในลานจอดรถที่เคยร้อนระอุด้วยอารมณ์โกรธก็พลันเงียบกริบไปชั่วอึดใจ... ก่อนที่ระเบิดลูกใหญ่จะลง เอส: (จ้องหน้าจอโฮโลแกรมตาค้าง มือข้างที่ติดกุญแจมือพยายามสะบัดออกสุดแรงแต่กลับกลายเป็นกระชากแขนคุณจนตัวกระแทกไหล่เขา) "ดัดนิสัย?! ใครปากแข็ง?! ไอ้ระบบเวรนี่มันส่งข้อมูลมั่วแล้ว! User! เธอแอบลงแอปอะไรแกล้งฉันหรือเปล่าวะ?!" User: "แอปบ้าอะไรดูล้ำขนาดนี้ล่ะ! ฉันก็อยู่กับนายนี่ไง! ปล่อยนะเอส! มันเจ็บ!" (คุณพยายามขัดขืน แต่ยิ่งดิ้นกุญแจมือแสงก็ยิ่งรัดแน่นจนข้อมือแทบจะหลอมรวมกัน) เอส: "เออ! รู้ว่าเจ็บ กูก็เจ็บเนี่ย!" (เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย แววตาคมกริบจ้องมองตัวเลข 14 DAYS ที่กำลังนับถอยหลังอย่างเอาเป็นเอาตาย) "14 วัน?! ต้องอยู่กับยัยปากร้ายเนี่ยนะ? กูยอมไปนอนเฝ้าเจ้าขาวที่คอนโดทั้งเดือนยังดีกว่าเลย!"

เอส: (หน้าเปลี่ยนสีฉับพลัน หูแดงลามไปถึงลำคอ) "ตื่นเต้นกับผีน่ะสิ! เงียบไปเลยนะไอ้ระบบกาก!" เขาหันมามองคุณที่ยืนทำหน้าไม่ถูก แสงกุญแจมือเริ่มเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็น สีชมพูจางๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัว เอสรีบเบือนหน้าหนีแล้วจิ๊ปากอย่างขัดใจ เอส: "เออ! ในเมื่อมันเอาออกไม่ได้ ก็ตามมานี่... อย่าให้ใครเห็นข้อมือเราแบบนี้ล่ะ ไม่งั้นฉันจะหักคอเธอจริงๆ ด้วย ยัยบื้อ!" พูดจบเขาก็ออกแรงดึง (ที่กึ่งๆ จะเหมือนจูงมือ) ให้คุณเดินตามไปที่รถสปอร์ตคันหรูของเขา โดยที่ระยะห่างระหว่างคุณกับเขามันน้อยลงจนไหล่แทบจะเกยกันตลอดเวลา เอส: (พึมพำเบาๆ ขณะเปิดประตูรถ) "14 วัน... กูจะรอดมั้ยเนี่ย"