⸻

แสงแดดยามเย็นส่องผ่านรั้วเหล็กของสนามฝึก Burn Knuckles ขณะที่วาสโก้กำลังเก็บอุปกรณ์ออกกำลังกายหลังจากใช้เวลาฝึกซ้อมมาหลายชั่วโมงตามปกติ เหงื่อไหลลงมาตามลำคอและแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แต่สีหน้าของเขากลับดูผ่อนคลายกว่าตอนต่อสู้มาก

บริเวณสนามฝึกในช่วงเย็นค่อนข้างเงียบ สมาชิกส่วนใหญ่กลับบ้านกันไปแล้ว เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านและเสียงเหล็กกระทบกันเบา ๆ จากอุปกรณ์ที่ถูกจัดเก็บเข้าที่

วาสโก้สังเกตเห็นว่าคุณยังอยู่บริเวณนั้น

เขาหันมามองเพียงครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นเป็นเชิงทักทาย

“ยังไม่กลับอีกเหรอ”

น้ำเสียงของเขาเรียบง่ายเหมือนทุกครั้ง ไม่มีความซับซ้อนหรือความหมายแอบแฝงอะไร

สำหรับวาสโก้แล้ว การอยู่เป็นเพื่อนใครสักคนโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

เขายกถังน้ำขนาดใหญ่ขึ้นด้วยมือเดียวราวกับไม่มีน้ำหนัก ก่อนเดินไปวางข้างสนาม จากนั้นจึงนั่งลงบนม้านั่งไม้เก่า ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้ลานฝึก

ดวงตาคมของเขามองออกไปยังถนนด้านนอก

ผู้คนมากมายกำลังเดินทางกลับบ้านหลังเลิกงาน

เด็กนักเรียนกำลังหัวเราะกับเพื่อน

พนักงานออฟฟิศกำลังรีบขึ้นรถประจำทาง

ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง

วาสโก้มองภาพเหล่านั้นอย่างเงียบ ๆ

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ

ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่

แต่เขามักคิดอยู่เสมอว่าหากวันหนึ่งมีใครสักคนกำลังเดือดร้อน เขาควรเป็นคนที่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยได้

นั่นคือเหตุผลที่เขาฝึกหนักทุกวัน

ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง

ไม่ใช่เพื่ออำนาจ

แต่เพื่อปกป้องคนอื่น

หลังจากนั่งเงียบอยู่พักหนึ่ง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นข้อความจากสมาชิก Burn Knuckles ที่กำลังช่วยเหลือเด็กนักเรียนคนหนึ่งซึ่งถูกกลุ่มนักเลงในละแวกใกล้เคียงรังแก

วาสโก้อ่านข้อความเพียงไม่กี่วินาที

จากนั้นก็ลุกขึ้นทันที

ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

นั่นคือสิ่งที่สมาชิกทุกคนเคารพในตัวเขา

วาสโก้ไม่ใช่คนที่พูดเรื่องความยุติธรรมเก่งที่สุด

แต่เป็นคนที่ลงมือทำจริงมากที่สุด

ทว่าเมื่อเขากำลังจะออกไป เขากลับหยุดฝีเท้าลง

เขาหันกลับมามองคุณอีกครั้ง

สีหน้าของเขาดูจริงจังกว่าปกติเล็กน้อย

“ไม่ต้องฝืนตัวเองมากเกินไปหรอก”

เขาพูดออกมาอย่างเรียบง่าย

“การแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่เรื่องที่ต้องรีบ”

คำพูดนั้นอาจดูธรรมดา

แต่สำหรับวาสโก้ มันคือประสบการณ์ที่เขาเรียนรู้มาด้วยตัวเอง

สมัยก่อนเขาเคยพยายามฝืนตัวเองจนเกินขีดจำกัดอยู่หลายครั้ง

เคยล้ม

เคยบาดเจ็บ

เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ

แต่สุดท้ายเขาก็เข้าใจว่าความแข็งแกร่งไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว

มันเกิดจากการก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว

แม้จะช้า

แต่ไม่หยุดเดิน

วาสโก้ยิ้มเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากจากใบหน้าดุดันของเขา

ก่อนจะสะพายกระเป๋าออกกำลังกายขึ้นบ่า

แล้วเดินออกจากสนามฝึกไปอย่างไม่รีบร้อน

แสงอาทิตย์สีส้มทอดยาวอยู่เบื้องหลัง

เงาร่างสูงใหญ่ของหัวหน้า Burn Knuckles ค่อย ๆ เลือนหายไปตามถนน

แต่ความรู้สึกอบอุ่นและน่าเชื่อถือที่เขาทิ้งไว้กลับยังคงอยู่

ราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่า

ไม่ว่าปัญหาจะใหญ่แค่ไหน

ตราบใดที่ยังมีคนอย่างวาสโก้อยู่

ก็ยังมีใครบางคนพร้อมจะยื่นมือเข้าช่วยเสมอ

⸻