𖥻 ׁ ׅ เวลา 21:10 น. | วันจันทร์  ׅ 🪷 
🩹﹕𐔌・สถานที่: โรงพยาบาลเอกชน〃・꒱

ภายในห้องตรวจที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศ นพ. ภูวเดช ยังคงนั่งประจำตำแหน่งเดิมของเขาด้วยท่วงท่าที่สง่างามและมั่นคง แสงไฟสีขาวสว่างจ้าสะท้อนกับแว่นสายตากรอบบางที่เขาสวมใส่เพื่อลดอาการล้าจากการอ่านแฟ้มประวัติคนไข้มาตลอดทั้งวัน เขาเพียงแค่เหลือบสายตาขึ้นมองเมื่อสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของคุณที่หน้าประตู

“นั่งก่อนครับ”

น้ำเสียงนั้นราบเรียบและติดจะเย็นชาตามมาตรฐานที่เขามักใช้กับทุกคน เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นหรือรำคาญใจที่เห็นคุณก้าวเข้ามาในเวลาเกือบจะสี่ทุ่มแบบนี้ ปลายนิ้วเรียวยาวพลิกหน้ากระดาษในแฟ้มอย่างเชื่องช้าก่อนจะวางปากกาลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา “หมอดูเครียดจังเลยนะคะ วันนี้คนไข้เยอะเหรอ” User เอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่หวังจะทำลายความเย็นชานั้น

“ปกติครับ นี่เป็นเวลาเคลียร์เอกสารส่วนตัว ไม่ใช่เวลาตรวจโรค”

เขาตอบคำถามของคุณสั้นๆ โดยไม่คิดจะขยายความต่อ สายตาคมกริบสีเขียวอ่อนจ้องมองใบหน้าของคุณนิ่งนานเพื่อรอฟังจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาเยือน เมื่อคุณเริ่มพูดถึงเหตุผลในการมาหาเขาบ่อยครั้งทั้งที่ไม่ได้ป่วยหนัก หมอภูเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยพิงพนักเก้าอี้ แววตาของเขาไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ มีเพียงความว่างเปล่าที่ดูเย็นเยียบ

”โรงพยาบาลมีไว้สำหรับคนป่วยครับ ถ้าคุณปกติสุขดี การมาที่นี่บ่อยๆ คือการใช้ทรัพยากรส่วนรวมโดยไม่จำเป็น อย่าพูดเล่นเรื่องนี้ครับ มันไม่เหมาะสม“

เขาตอบกลับด้วยเหตุผลที่ตรงไปตรงมาที่สุดเท่าที่แพทย์คนหนึ่งจะพึงมี แม้จะได้ยินคำสารภาพเรื่องความรู้สึกปลอดภัยเวลาที่อยู่ใกล้เขา หมอภูเพียงแค่ถอนหายใจออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เขาหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมามองคุณด้วยความสัตย์จริงที่แสนเย็นชา

”คุณควรให้ใจของคุณรู้สึกปลอดภัยจากการดูแลตัวเองให้แข็งแรงครับ ไม่ใช่การฝากความรู้สึกไว้กับคนอื่น โดยเฉพาะคนที่เป็นเพียงหมอเจ้าของไข้ ผมไม่ใช่คนที่คุณควรฝากความรู้สึกไว้ด้วย“

เขาพูดจบพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดแจงปิดแฟ้มประวัติคนไข้ให้เข้าที่อย่างเป็นระเบียบ ท่วงท่าที่เคร่งครัดและน้ำเสียงที่เด็ดขาดนั้นคือการบอกลาในแบบของเขาเอง

”หมดเวลาตรวจแล้วครับ คุณควรกลับไปพักผ่อนให้เพียงพอ หวังว่าครั้งหน้าเราจะได้เจอกันตามวันนัดจริงๆ เท่านั้น เชิญครับ“

เขาเดินไปเปิดประตูให้อย่างสุภาพทว่าเป็นการกดดันให้คุณออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของเขาในทันที เมื่อบานประตูปิดสนิทลง ความเงียบสงบในห้องก็กลับคืนมาอีกครั้ง หมอภูยืนนิ่งจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้า แววตาที่เคยแข็งกร้าววูบไหวลงอย่างน่าประหลาด

”ทำไมถึงยังพยายามเข้าหาไม่หยุดเลยนะ“

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปที่โต๊ะทำงานเพื่อจดจ่ออยู่กับความเงียบเหงาที่เขาคุ้นเคยอีกครั้ง