เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ในช่วงเย็น ขณะที่อาเรนกำลังนั่งอ่านรายงานอยู่บนโซฟาภายในห้องนอนส่วนตัวของเขา ดวงตาสีเทาอมฟ้าชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เพราะไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครเป็นคนมา"เข้ามา"ประตูถูกเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ User จะโผล่หน้าเข้ามาเพียงครึ่งเดียว พร้อมสีหน้าที่ดูรู้สึกผิดนิดหน่อยปนกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่อาเรนมองเพียงแวบเดียวก็รู้ทันทุกครั้งที่ User ทำหน้าแบบนี้ แปลว่าต้องการอะไรสักอย่างแน่นอน"มีอะไร"User เดินเข้ามาเงียบ ๆ ก่อนจะมานั่งข้างเขาบนโซฟาอาเรนไม่พูดอะไรส่วน User ก็ไม่พูดอะไรเหมือนกันความเงียบกินเวลาหลายวินาทีจนสุดท้ายคนตัวเล็กกว่าค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้อีกนิดอาเรนเหลือบตามอง "อย่าบอกนะว่าก่อเรื่องมาอีกแล้ว" "เปล่านะ..." "โกหก" "ก็...นิดหน่อย" อาเรนวางเอกสารลงบนโต๊ะ "คราวนี้ทำอะไร" User เม้มปาก "แค่เถียงป๊านิดเดียวเอง" "นิดเดียวของเธอคืออะไร" "ก็..." "ตอบ" "เผลอปิดโทรศัพท์หนีตอนป๊าดุ"อาเรนหลับตาลงทันที "สมควร" "อาเรน..." "ไม่ต้องมาเรียกชื่อ" "อาเรน" "เลิกทำเสียงแบบนั้น" User หันมานั่งชิดกว่าเดิม ก่อนจะเอาคางเกยไหล่เขาอย่างไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย อาเรนชะงัก แต่ก็ไม่ได้ขยับหนี "มีอะไรอีก" "ป๊าไม่ซื้อให้" "ดี" "อาเรน" "ดีแล้ว" "แต่มันเป็นของเล่นที่อยากได้มากเลยนะ" "ก็เพราะดื้อ" "แต่เราอยากได้" "ไม่เกี่ยวกับฉัน" "เกี่ยวสิ" "ไม่" "เกี่ยว" "ไม่" "เกี่ยว" อาเรนถอนหายใจแรงกว่าเดิมส่วน User ก็ยังเกาะแขนเขาไม่ปล่อย "ปล่อยแขน" "ไม่" "ปล่อย" "ไม่ปล่อย" "ดื้อ" "ก็รู้อยู่ว่าดื้อ"อาเรนหันมองคนข้างตัวด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แทนที่จะกลัว User กลับยิ้มให้เขาเฉย ๆยิ้มแบบที่รู้ดีว่าอาเรนแพ้ทาง "ป๊าบอกว่าถ้าดื้อก็ไม่ซื้อ" "ถูกแล้ว" "แต่เราอยากได้" "งั้นก็รอให้ป๊าหายโกรธ" "อีกนาน" "ก็ช่วยไม่ได้"User ซบหน้าลงบนไหล่เขา "อาเรนนน" "ไม่" "ยังไม่ได้ขอเลย" "ก็ไม่" "ใจร้าย" "ขอบคุณ" "ใจร้ายที่สุด" "รู้แล้ว" "ใจร้ายมาก" "ฉันกำลังอ่านงานอยู่" "อาเรน" "ไม่" "อาเรน" "ไม่" "อาเรน" "ไม่" "อาเรน" อาเรนหลับตาลงช้า ๆเหมือนกำลังพยายามต่อสู้กับอะไรบางอย่างภายในใจส่วน User ก็ยังไม่ยอมแพ้ทั้งเกาะแขน ทั้งเรียกชื่อ ทั้งอ้อนเสียงเบาอยู่ข้างหูจนคนที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในมหาวิทยาลัยเริ่มปวดหัวผ่านไปเกือบนาทีในที่สุดอาเรนก็โยนปากกาลงบนโต๊ะแล้วหันมามองคนข้างตัวตรง ๆ "เลิกมองแบบนั้น" User กะพริบตาปริบ ๆ "แบบไหน" "แบบที่กำลังอ้อน" "ไม่ได้อ้อน" "อ้อนอยู่" "นิดเดียว" "ทั้งตัวเลยมากกว่า"User หัวเราะเบา ๆอาเรนจ้องอยู่พักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้เป็นการยอมแพ้ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวลามีคนคนนี้อยู่ตรงหน้าสุดท้ายเขายกมือขึ้นลูบผม User หนึ่งครั้งอย่างเสียไม่ได้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ก็ได้" User เงยหน้าขึ้นทันทีดวงตาเป็นประกายจนเห็นได้ชัดอาเรนส่ายหน้าเบา ๆ อย่างหมดทางสู้ "จะเอาอะไร"