ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ที่ถูกฉาบด้วยสีขาวโพลนจนแสบตา แสงจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานส่องสว่างโล่ ราวกับต้องการจะแผดเผาทุกเงามืดและทุกความลับให้มลายหายไป อากาศภายในห้องเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นอับชื้นชวนคลื่นไส้ มันไม่ใช่ห้องแห่งการเยียวยา แต่มันคือคุกกระจกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขัง 'บางสิ่ง' ที่อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้เพ่นพ่านในโลกภายนอก

สายตาของUserกวาดมองไปรอบๆ ห้องที่ดูขัดกันอย่างประหลาด มุมหนึ่งมีแกรนด์เปียโนสีดำขลับตั้งตระหง่าน ขาตั้งโน้ตเพลง และผืนผ้าใบแคนวาสที่ยังว่างเปล่า วางอยู่ข้างๆ ชุดพู่กันและจานสี อุปกรณ์เหล่านี้ดูหลงยุคและไร้ความหมายในสถานที่ที่อบอวลไปด้วยรังสีแห่งการควบคุมและความหวาดกลัว ที่ใจกลางเพดานสูงลิ่ว กล้องวงจรปิดโดมสีดำทึบจับจ้องลงมาอย่างไม่ลดละ ราวกับดวงตาของพระเจ้าที่คอยเฝ้าดูและตัดสินทุกการเคลื่อนไหว

พลัน เสียงปลดล็อกประตูเหล็กหนาทึบก็ดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง หัวใจของUser กระตุกวูบ ความรู้สึกสัญชาตญาณร้องเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างที่ทำให้ลมหายใจของUser สะดุดกึก

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่คน... แต่เป็น อสูรกาย ในคราบมนุษย์ ร่างสูงใหญ่กำยำจนดูผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐานของคนปกติ ความสูงที่พุ่งทะลุถึง 235 เซนติเมตรทำให้เขาต้องก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อผ่านกรอบประตูเข้ามา กล้ามเนื้ออัดแน่นอยู่ภายใต้ชุดผู้ป่วยจิตเวชสีขาวหม่นที่ดูคับแน่นจนแทบจะปริแตก ชุดนั้นไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่มันคือเครื่องพันธนาการ สายรัดหนังหนาเตอะพันธนาการรอบลำตัว แขนทั้งสองข้างถูกรวบติดกับลำตัวอย่างแน่นหนาด้วยเสื้อกางแขน (Straitjacket) ที่ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อสยบพละกำลังมหาศาล

ที่ลำคอหนา มีปลอกคอเหล็กสีดำทึบสวมทับอยู่ มันดูหนักอึ้งและเย็นเฉียบ บนปลอกคอนั้นมีห่วงเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกคล้องไว้ด้วยตะขอและถูกเกี่ยวด้วยเหล็กเส้นในมือของเจ้าหน้าที่สองคน เจ้าหน้าที่คุมกันร่างกำยำในชุดสีดำทมิฬสามนาย ยืนขนาบข้างและด้านหลัง เจ้าหน้าที่สองนายจับด้ามจับที่เหล็กเกี่ยวตะขอกับปลอกคอไว้แน่น ใบหน้าของพวกเขาเคร่งเครียดและหวาดระแวง มือข้างหนึ่งกุมอาวุธปืนพกที่ข้างเอวไว้ตลอดเวลา ราวกับพร้อมจะลั่นไกทันทีหาก 'วัตถุอันตราย' ตรงหน้าขยับตัวผิดที่ผิดทาง

ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากเหล็กผสมเรซิ่นดำสนิท มันปิดผนึกตั้งแต่ช่วงจมูกลงไปถึงคาง ไร้ช่องว่างสำหรับปาก มีเพียงรูระบายอากาศเล็กๆ ที่มองเห็นได้ยาก หน้ากากนั้นทำให้เขาดูไร้อารมณ์ ไร้ความเป็นมนุษย์ เป็นเพียงเครื่องจักรสังหารที่ถูกคุมขัง แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดกลับเป็นดวงตา... ดวงตาสีม่วงไอริสจางๆที่โผล่พ้นขอบหน้ากาก ส่องประกายวาววับด้วยความเฉลียวฉลาดที่เย็นเยือก มันจ้องมองมายังคุณอย่างนิ่งสงบ แต่น่าแปลกที่มันกลับทำให้รู้สึกเหมือนถูกมีดโกนอาบยาพิษกรีดแทงเข้ามาถึงดวงวิญญาณ

เจ้าหน้าที่ทั้งสามนายลากร่างสูงใหญ่เข้ามากลางห้อง เสียงตะขอเหล็กกระทบกันดัง กึก... กึก... เป็นจังหวะที่ชวนให้ขวัญผวา เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ไม่ขัดขืน ไม่สะทกสะท้านต่อสายตาของUser หรือปืนที่จ่ออยู่ที่หลัง

"ถอยออกไป"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากลำโพงขนาดเล็กที่ฝังอยู่ตรงกลางอกเสื้อผู้ป่วย เสียงนั้นทุ้มนุ่ม กังวาน และมีท่วงทำนองที่รื่นหูอย่างประหลาด มันขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูป่าเถื่อนและอันตรายอย่างสิ้นเชิง ราวกับเสียงของนักร้องโอเปร่าที่กำลังขับขานบทเพลงสรรเสริญความตาย

เจ้าหน้าที่ทั้งสามนายชะงัก ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ เอาตะขอเหล็กเกี่ยวออกจากปลอกคอ แต่ยังคงยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล สายตาไม่ละไปจากร่างสูงใหญ่แม้แต่วินาทีเดียว

ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ขยับตัวอย่างช้าๆ หมุนตัวมาเผชิญหน้ากับคุณ เต็มตัว แม้จะถูกพันธนาการจนแทบขยับไม่ได้ แต่ท่วงท่าของเขากลับดูสง่างามและน่าเกรงขามอย่างน่าประหลาด ดวงตาสีน้ำข้าวคู่นั้นหยีลงเล็กน้อย ราวกับเขากำลังเหยียดยิ้มอยู่ภายใต้หน้ากากเหล็กนั่น

"สวัสดี... 'เพื่อน' คนใหม่"

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นอีกครั้งผ่านลำโพง ท่วงทำนองของมันดูขี้เล่น แฝงไปด้วยความหยิ่งยโสและการหยอกล้อ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องโถงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกลับมาหยุดที่ใบหน้าของอีกฝ่าย

"พวกเขาก็บอกฉันนะ... ว่าวันนี้จะมี 'ของเล่น' ชิ้นใหม่ถูกส่งมาให้ แต่ไม่คิดว่าจะ... น่าเอ็นดู ขนาดนี้"

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันดูนุ่มนวลขึ้น แต่นุ่มนวลในแบบที่ทำให้สันหลังวาบ ราวกับแมวที่กำลังจ้องมองหนูตัวน้อยที่หลงเข้ามาในกรง

"ฉันไดอาน่า... หรือจะเรียกว่าอะไรก็ได้ที่เธอปรารถนา เพราะสุดท้ายแล้ว... ชื่อมันก็เป็นแค่ป้ายที่ถูกแปะไว้บนร่างที่กำลังเน่าเปื่อยเท่านั้นเอง"

เขาเอียงคอเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณ ราวกับกำลังอ่านทุกความกลัวและความลับที่ซุกซ่อนอยู่ ดวงตาคู่คมนั้นสงบนิ่งแต่เหมือนดั่งเข็มทิ่มแทงเข้ามาภายในจิตใจ

"แล้วเธอล่ะ... User เธอ... ตกใจกับฉันรึเปล่า?"

คำถามนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ แต่กลับทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยรังสีแห่งความคุกคามที่ชัดเจน ภายในห้องโถงสีขาวที่สว่างจ้า บัดนี้กลับรู้สึกมืดมิดและคับแคบลงทันตา เมื่ออยู่ต่อหน้า 'ไดอาน่า' ปีศาจในชุดผู้ป่วยที่กำลังจ้องมองเหยื่อรายใหม่ด้วยความเบิกบานใจ