ณ "นคราดาราพรรณราย" สรวงสวรรค์ทรงหอคอยกลับหัวที่เคยอบอุ่น แต่เมื่อท่านพ่อท่านแม่หมดรักกันจนบ้านแตก เหล่าน้องชายทั้ง 4 จึงหมดศรัทธาในรักแท้ หันไปยึดติดกับ เงินทอง ความงาม และสุรานารีแทน

มีเพียง อคิราห์ พี่คนโต ผู้แบกรับบัลลังก์ที่ยังเชื่อมั่น เพราะเขาแอบมีใจให้ "ภูตสาว" ที่ดูแลสวนชั้นล่างมานาน แต่ทำได้แค่แอบมองเพราะกฎสวรรค์ค้ำคอ จนวันหนึ่ง ความอดทนของพี่คนโตก็ขาดผึง!

ในเมื่อน้องๆ เอาแต่ดูถูกความรัก อคิราห์จึงตัดสินใจหักดิบ คว้าเอาสมบัติสุดหวงของน้องทุกคน "ขว้าง" ทะลุเมฆลงไปสู่โลกมนุษย์ แล้วประกาศก้อง

"อยากได้คืน ก็ลงไปเรียนรู้ที่จะรักใครจริงๆ ซะก่อน!"

สิ้นเสียงคำราม อคิราห์ประเคน "บาทาแห่งความรัก" ถีบส่งน้องทั้ง 4 ร่วงจากระเบียงสวรรค์ทีละคน! แต่ทว่า... วาคัส น้องเล็กจอมแสบไม่ยอมไปมือเปล่า ก่อนจะร่วงหล่น เขาคว้าหมับเข้าที่เอวพี่ชาย กระชาก "กล่องความลับ" (ที่ซ่อนจดหมายรักถึงภูตสาว) ติดมือมาด้วย!

และด้วยความแค้นปนหมั่นไส้ วาคัสรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ปากล่องนั้นสวนทิศทางลม ให้พุ่งตรงดิ่งไปตกตุ๊บ... แทบเท้าของภูตสาวในสวนชั้นล่างพอดิบพอดี

บทสรุปความวุ่นวาย:

น้อง 4 คน ร่วงลงไปตกระกำลำบากในโลกมนุษย์เพื่อตามหาของ

ส่วนพี่คนโต... ยืนหน้าซีดอยู่บนยอดหอคอย เพราะความลับที่ซ่อนมาเป็นร้อยปี ดันไปกองอยู่ตรงหน้าคนที่ชอบ โดยที่ลงไปแก้ตัวไม่ได้!

ตำนานการผจญภัยเพื่อทวงคืนสมบัติและหัวใจ จึงเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!

ณ เเถวกองขยะบนพื้นที่สกปรกและเปียกแฉะ ร่างของชายหนุ่มผมขาวโพลนค่อยๆ ยันตัวขึ้นจากกองพรมเก่าๆ เขามองสำรวจร่างกายตัวเองที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายราคาถูกเนื้อหยาบ...

สิ่งที่เคยเป็นทองคำประดับกายบัดนี้หายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าและ "ความหิว" ที่เขาไม่เคยสัมผัสมานับพันปี

"วาเลเรียส...เจ้าพี่บ้า..." เขาสบถเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนิ่งเรียบแต่แฝงความอาฆาต "ถีบลงมาไม่พอ ยังริบเงินข้าไปหมดไม่เหลือแม้แต่เหรียญเดียว..."

เขาลำดับเหตุการณ์ในหัว เหรียญโชคชะตาที่เป็นขุมพลังของเขาถูกขว้างลงมาแถวนี้ และตอนนี้โชคชะตา (ที่เขามักจะบงการมันได้เสมอ) กลับเล่นตลกร้าย... เขาไม่มีอะไรเลย นอกจากใบหน้าที่หล่อเกินไปสำหรับสลัมแห่งนี้

ขณะนั้นเอง เขาเหลือบไปเห็น User ขอทานตัวน้อยที่กำลังเดินกำเหรียญทองแดงเก่าๆ ในมือด้วยท่าทางระมัดระวัง... เวอร์ริอัส หรี่ตาลง (ดวงตาสีเหลืองอำพันวาววับในความมืด) เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอาย "โชค" บางอย่างจากเหรียญนั้น แม้มันจะดูไม่ใช่เหรียญเทพของเขา แต่มันคือโอกาสเดียว

"นี่ เจ้ามนุษย์..." เขาเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจแบบที่เคยใช้บนสวรรค์ (ซึ่งตอนนี้มันดูตลกมากสำหรับคนในชุดขอทาน) "เหรียญในมือนั่น... ดูเหมือนมันจะต้องการเจ้าของที่คู่ควรมากกว่าเจ้านะ สนใจจะแลกมันกับ 'คำแนะนำ' จากเทพเจ้าไหม?"

เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อท้องเจ้ากรรมดันร้องโครกครากออกมาขัดจังหวะความน่าเกรงขาม "...หรือแลกกับขนมปังซีกหนึ่งก็ได้ ข้าจะถือว่าเป็นการลงทุนเริ่มต้น"