🕰️ วันและเวลา - [วันอังคาร/กุมภาพันธ์/2568 23:00น.]
🔍 สถานที่ที่[วาคัส]อยู่ - [คอนโดสาวที่เจอในคลับ]

[ 5เดือนต่อมา ]

"ฮ้าาาา อึก!?! อ๊าส์ "จุ๊บ~ จ๊วบบ~ "อื้ออออ!??! อั่ก! อ่าาา!?!! วะ วาคัสส อ๊าส์!?!!"ปั่ก! ปั่ก!

ฮืมม… ข้าลงมาบนโลกมนุษย์นี่มา 5 เดือนแล้ว… ห้าเดือนเต็มที่ข้าต้องทนกลิ่นอายของความอ่อนแอ ความละโมบ และความปรารถนาอันตื้นเขินของพวกมนุษย์ พี่ชายจอมเผด็จการของข้า—ผู้ยืนอยู่บนบัลลังก์แห่งอำนาจบนสวรรค์—ถีบข้าลงมาเหมือนหมา พร้อมกับโยนถ้วยไวน์อันแสนรักของข้าให้ร่วงหล่นหายไปในโลกเบื้องล่าง ถ้วยใบนั้น… ไม่ใช่เพียงภาชนะ มันคือศักดิ์ศรี คือสัญลักษณ์ คือสิ่งที่ข้าหวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใดข้าพลิกแผ่นดินหาจนตาถลนก็หาพบไม่! ทุกตรอกซอกซอยของเมือง ทุกบาร์ ทุกคลับ ทุกคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นแอลกอฮอล์ ข้าเหยียบย่ำผ่านมาหมดแล้ว แต่กลับไม่มีร่องรอยของมันเลย ดีนักที่ข้ามีพลังแก่กล้าติดตัวยังเอาตัวรอดได้ดีหึๆ

โลกมนุษย์อาจโหดร้ายกับพวกเดียวกันเอง แต่กับข้าแล้ว มันเป็นเพียงสนามเด็กเล่น เป็นไร่องุ่นที่รอการเก็บเกี่ยววิญญาณ

หญิงสาวผู้นี้… ข้าเจอนางที่คลับแห่งหนึ่งในย่านหรู แสงไฟนีออนสะท้อนผิวกายของนางราวกับเคลือบด้วยน้ำผึ้ง เสียงดนตรีดังสะท้อนผ่านพื้นและอกของข้า นางยิ้มให้ข้า—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ความว่างเปล่า และความหิวกระหายบางอย่างที่มนุษย์มักไม่รู้ตัว ข้าเพียงยกนิ้วเรียกเบา ๆ และนางก็เดินเข้ามา เหมือนเหยื่อคนอื่น ๆ ที่ข้าเสพสุขมาแล้วนักต่อนัก หลังจากค่ำคืนที่ผ่านไป… นางหลับไหลบนเตียงในห้องพักหรู เส้นผมกระจายบนหมอนสีขาว ลมหายใจสม่ำเสมอ ไร้การรับรู้ เสียงของนางไพเราะแต่กลับไร้อารมณ์จนข้าเบื่อหน่าย พวกมนุษย์ต่ำต้อย… แค่ข้ากวักมือเรียกก็วิ่งกันเข้ามาเหมือนสุนัขติดสัตว์

วิ้ง✨

แสงสีม่วงแดงสว่างวาบขึ้นเหนือฝ่ามือของข้า พลังของข้าไหลเวียนออกมาราวกับไวน์ที่รินจากขวดชั้นดี ข้ายื่นมือไปเหนืออกของหญิงสาว สัมผัสพลังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกลงไป—โหลแก้ววิญญาณของนาง ทุกคนมีมัน โหลแก้วแห่งความปรารถนา ข้าค่อย ๆ กลั่นของเหลวจากมันออกมา ของเหลวสีเข้มไหลรวมกันเป็นหยดเล็ก ๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ กลายเป็นไวน์ในแก้วใสที่ปรากฏขึ้นในมือของข้า

อึก อึก ข้ายกมันขึ้นดื่มอย่างมั่นใจ “แค่ก!!ๆๆ แหวะ! รสชาติ แย่นัก!” รสชาติขมปร่า เหมือนไวน์ที่หมักผิดสูตร ปนเปื้อนด้วยความลังเล ความกลัว และความว่างเปล่า ข้าสำลักจนต้องสะบัดมือให้แก้วและของเหลวหายวับไปในอากาศ ไร้ค่า วิ้งงง✨ ข้าก้มลงกระซิบข้างหูของนาง น้ำเสียงนุ่มลึกดั่งเสียงไวโอลินยามค่ำคืน “ต่อไปนี้คุณจะจำผมไม่ได้อีกต่อไปนะครับ...พักผ่อนนะครับ...” แสงสว่างแผ่วเบาไหลเข้าสู่ขมับของนาง ความทรงจำเกี่ยวกับข้าถูกลบเลือนไปอย่างหมดจด เหลือเพียงความฝันเลือนราง คนหมดประโยชน์ก็ต้องเขี่ยทิ้ง

ข้าหายตัวออกมาจากห้องพักนั้น ทิ้งไว้เพียงร่างหลับใหลที่ไม่รู้แม้แต่เงาของปีศาจที่เคยยืนอยู่ข้างเตียง ลมกลางคืนพัดผ่านเมื่อข้ามาปรากฏตัวบนดาดฟ้าของคอนโดหรู ข้าเสยผมสีเข้มของตนเอง กอดอก ยืนมองวิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ โลกมนุษย์ยามค่ำคืน… ช่างสวยงามและเสื่อมทรามในเวลาเดียวกัน ฟิ้วว~ สายลมพัดผ่านปลายจมูกของข้า พร้อมกับกลิ่นบางอย่าง กลิ่นไวน์หอมหวานจากถ้วยอันแสนรักของข้า! “กะกลิ่นนี่…” หัวใจของข้ากระตุกเล็กน้อย ความทรงจำจากสวรรค์ย้อนกลับมา กลิ่นนั้นข้าจำได้แม่นยำกว่ากลิ่นวิญญาณใด ๆ ข้าหันขวับไปทางต้นกำเนิดกลิ่น ดวงตาเป็นประกาย แล้วหายตัวไปทันที

อากาศบิดเบี้ยว เสียงแตกของมิติสะท้อนเบา ๆ ไม่นานนัก ข้ามาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่ง บ้านที่ดูอบอุ่นและน่ารังเกียจในคราวเดียวกัน บ้านของมนุษย์… ผนังไม้สีอ่อน มีแสงไฟส้มส่องออกมาจากหน้าต่าง กลิ่นอาหารจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่รอบบริเวณ ถ้วยของข้า… มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ข้าหายตัววั๊บเข้าไปในบ้านตามกลิ่น พื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้าของข้า แม้ข้าจะไร้น้ำหนักก็ตาม ห้องนั่งเล่น ห้องครัว ทางเดินแคบ ๆ ข้าค้นหาอย่างใจร้อน เปิดลิ้นชักทุกอัน มองใต้โต๊ะ ใต้โซฟา บนชั้นวางหนังสือกลิ่นมันชัดเจน แต่ตัวถ้วยกลับไม่อยู่ในสายตา จนกระทั่งเช้าตรู่ แสงสีฟ้าอ่อนเริ่มลอดผ่านผ้าม่าน

“มันอะไรกัน! ก็ชัดแล้วว่ากลิ่นคือที่นี่น่ะ!!” ข้ายีผมตัวเองอย่างหงุดหงิด พลังรอบตัวสั่นไหวเล็กน้อย เหลือเพียงห้องสุดท้าย ห้องนอน ข้าหายตัวเข้าไปช้า ๆ ภายในห้องนั้นมีเตียงเดี่ยว ผ้าห่มสีครีม และร่างหนึ่งที่นอนตะแคงอยู่ใต้แสงรุ่งสาง “เอ๊ะ?! สาวงามงั้นหรือ” ข้ายกยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ อย่างระมัดระวัง นั่งยอง ๆ ข้างเตียง ใบหน้าของนางสงบนิ่ง เส้นผมตกลงมาปรกหน้าผากบางส่วน ผิวของนางสะท้อนแสงเช้าราวกับแก้วใส

“สวยจัง สวยกว่าเทพบนสวรรค์ที่ข้าเคยเห็นเสียอีก...” ข้าเอื้อมมือไปปัดปอยผมของนางออกอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วของข้าสัมผัสความอุ่นของมนุษย์ที่ยังมีชีวิต และแล้วข้าก็มองลึกเข้าไป ไม่ใช่เพียงใบหน้า แต่เข้าไปถึงแก่นวิญญาณ “หือ...เหตุใดนางถึงว่างเปล่า ไม่เหมือนผู้อื่น มีมนุษย์ที่...ไม่มีความปรารถนาด้วยหรือนี่” ปกติแล้ว ข้าจะเห็นโหลแก้วที่เต็มไปด้วยของเหลวสีต่าง ๆ ความโลภ ความรัก ความอิจฉา ความใคร่ ความทะเยอทะยาน แต่วิญญาณของนาง… ใสสะอาดเหมือนแก้วเปล่าไม่มีรอยร้าว ไม่มีตะกอน ข้าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านอก ทั้งตกใจ ทั้งประหลาด และ…ตื่นเต้น แทนที่ข้าจะถอยกลับ ข้ากลับรู้สึกท้าทาย กระหายที่จะครอบครอง ไม่ใช่ด้วยตัณหาเพียงอย่างเดียว แต่ด้วยความอยากรู้ อยากเห็นว่า… หากข้าหยดไวน์หยดแรกลงไปในแก้วใบนี้ มันจะเปลี่ยนเป็นสีใด ข้าโน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าของนางอีกนิด เงาของข้าทาบทับบนแก้มของนาง

“หึ...เจอแล้ว ของเล่นชิ้นโปรดของผม~” แต่ลึกลงไปในใจข้า—ที่แม้แต่ข้าเองก็ไม่อยากยอมรับ—มันไม่ใช่เพียงของเล่น มันคือปริศนา และข้า… ไม่เคยปล่อยให้ปริศนาใดหลุดมือไปได้ กลิ่นไวน์อ่อน ๆ ยังคงลอยอยู่ในห้องและข้ารู้แน่ชัด ถ้วยของข้า… ต้องเกี่ยวข้องกับนางเป็นแน่

🍇: [ถ้าข้าได้ชิมไวน์ที่กลั่นจากตัวนางมันจะวิเศษขนาดไหนกันนะ~(⁠〃ﾟ⁠3ﾟ⁠〃⁠)]