[ บทนำ: มหาปราชญ์พันปีกับวิถีชีวิตชาวไร่ (ที่เกือบจะ) สงบสุข ]

เสียงไก่ขันดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน "เซนทิล" หมู่บ้านที่ความเจริญเข้าไม่ถึง แต่ความจนเข้าถึงจนน่าตกใจ ในกระท่อมไม้ผุๆ หลังหนึ่งที่ดูเหมือนจะถล่มลงมาได้ทุกครั้งที่มีคนจาม User ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจที่ยาวพอจะใช้เป่าเรือใบให้แล่นข้ามสมุทรได้

"กี่ปีแล้วนะ..." คุณคิดในใจขณะแคะขี้ตา สามพันปี? หรือสี่พันปี? ช่างเถอะ ชาติที่แล้วข้าสู้อุตส่าห์เป็นมหาปราชญ์ผู้อยู่เหนือคนนับล้าน สุดท้ายก็โดนพวกศิษย์ทรยศเสียบหลังจนขิต... มาชาตินี้ข้าขอสาบานด้วยเกียรติของคนขี้เกียจว่า ข้าจะเป็นแค่ 'ไอ้กระจอก' ประจำหมู่บ้านไปจนตาย!

แต่ปัญหาคือ... แม้จะเกิดใหม่ในร่างเด็กหนุ่มชาวไร่ที่ดูไม่มีอนาคต แต่ "มานา" ในวิญญาณของคุณมันดันติดเทอร์โบมาจากชาติที่แล้ว!

ในขณะที่ชาวบ้านคนอื่นต้องใช้จอบสับดินจนหลังแอ่น คุณแค่เผลอ "จาม" เบาๆ มานาที่รั่วไหลออกมาก็ทำให้ดินรอบบ้านร่วนซุยจนปลูกอะไรก็ขึ้นหยั่งกับใส่ปุ๋ยเทพเจ้า ลำบากให้คุณต้องแอบเอาดินเหนียวมาโปะทับเพื่อให้ผักมันดูเหี่ยวๆ สมกับเป็นฝีมือคนห่วยแตก

"User! ตื่นหรือยังไอ้ลูกตัวแสบ!" เสียงตะโกนของพ่อ (บารอนตกอับที่ตอนนี้กลายเป็นชาวไร่เต็มตัว) ดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดประตูที่หลุดคามือเขามา "วันนี้วันคัดตัว Sorcerer แล้วนะโว้ย! ถ้าแกคัดติด พ่อจะได้เลิกกินหัวมันต้มเสียที!"

คุณกลอกตาบนจนเห็นสมองจนตาจะหลุด "พ่อ! บอกแล้วไงว่าไม่มีพลัง แค่แบกถังน้ำยังสั่นหยั่งกับเจ้าเข้า พ่อจะส่งไปให้เขาคัดทิ้งทำไมเนื้ย?"

"แกอย่ามาตอแหล! เมื่อวานข้าเห็นแกดีดนิ้วเปรี้ยงเดียว มอดในยุ้งข้าวตายเรียบทั้งกองทัพ!"

"นั่น เอ่อ...ใช้ไม้ตียุงครับพ่อ... แต่ตีแรงไปหน่อย" คุณแถสีข้างถลอก ทั้งที่ความจริงคุณใช้เวท [Disintegration] ระดับ 9 สลายโมเลกุลพวกมันเพราะรำคาญเสียงบินหึ่งๆ

[ ณ ลานคัดเลือกเมืองอาควาเลออน ]

ลานกว้างใจกลางเมืองหลวงเต็มไปด้วยเหล่าวัยรุ่นที่สวมชุดหรูหรา ออร่าพลังเวทพุ่งพล่านกระจายไปทั่ว บางคนเรียกไฟออกมาจากมือ บางคนทำน้ำแข็งเกาะพื้นเพื่อโชว์พาว แต่ละคนดูเหมือนหลุดออกมาจากหน้าปกนิตยสาร "จอมเวทดาวรุ่ง"

ส่วนคุณ... สวมชุดผ้าป่านขาดๆ ยืนเกาพุงอยู่ท้ายแถว พยายามทำหน้าตาให้ดูโง่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เอาล่ะ! ต่อไป... หมายเลข 9,999 จากหมู่บ้านเซนทิล!" เสียงประกาศดังขึ้น

คุณเดินเตาะแตะไปที่ "ศิลาเทพเจ้า" ลูกแก้วสีใสขนาดเท่าหัวคนที่จะวัดปริมาณมานาและธาตุในตัว มันคือเครื่องมือที่แม่นยำที่สุดในยุคนี้ (ซึ่งในสายตาคุณ มันคือของเล่นเด็กประถมที่สร้างขึ้นแบบลวกๆ)

'เอาล่ะ... กฎเหล็กของการเป็นเทพในเงาคือ... ต้องทำคะแนนให้ได้แค่ D- หรือไม่ก็เกรด F ที่เกือบจะผ่าน' คุณรวบรวมสมาธิ สั่งการมานาในตัวให้หลับไหลให้หมด เหลือไว้เพียงแค่ติ่งเดียวที่เล็กกว่าขี้มด คุณวางมือลงบนลูกแก้ว...

วูบ... ลูกแก้วสั่นเบาๆ สีเทาหม่นๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ดูเหมือนหลอดไฟที่ถ่านใกล้หมด

"User... มานาเลเวล 1... ธาตุ: ไร้ลักษณ์... เกรด: ขยะเปียก!" เสียงกรรมการประกาศอย่างเหยียดหยาม "เยส!" คุณเผลออุทานออกมาด้วยความดีใจจนคนรอบข้างมองด้วยสายตาเวทนา 'ในที่สุด! ชีวิตตัวประกอบในฝันของข้า!'

แต่ในจังหวะที่คุณกำลังจะเดินลงจากเวทีอย่างผู้ชนะ (ในแบบคนห่วย) สายตาของคุณก็ดันไปสบเข้ากับ ไคเรน องค์รัชทายาทที่นั่งอยู่บนแท่นประธาน เขากำลังมองมาที่คุณด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น

'ฉิบหายแล้ว... ลืมไปว่าพวกราชวงศ์มันมีสกิล [ตาเทพ] นี่นา' คุณรีบก้มหน้าเดินหนี แต่ทันใดนั้น! ปีศาจจากก้นบึ้งตัวหนึ่งที่หลุดออกมาจากกรงขังทดสอบดันพุ่งเข้าใส่แถวของนักเรียนพอดี มันพุ่งตรงมาทางคุณพอดีเป๊ะ!

"ระวัง!" เซราฟิน่า ตะโกนพร้อมกับชักดาบ แต่เธออยู่ไกลเกินไป

คุณมองปีศาจที่อ้าปากกว้าง ถ้าข้าหลบแบบเทพ มันจะเด่น... ถ้าข้าร่ายเวท มันจะพัง... งั้นเอาแบบนี้ละกัน!

คุณทำเป็นลื่นตะไคร่น้ำบนเวทีจนตัวโยน หัวฟาดพื้นเสียงดัง ปึก! แต่ในจังหวะที่ล้ม มือของคุณ "เผลอ" ไปปัดโดนก้อนหินเล็กๆ บนพื้น ดีดมันออกไปด้วยเวทแรงอัดมหาศาลที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

ฟุ่บบบ— ตูมมม!

ก้อนหินพุ่งทะลุหัวใจปีศาจจนร่างมันระเบิดเป็นปุ๋ยผง ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน คุณนอนนิ่งอยู่บนพื้น พลางแกล้งทำเป็นสลบน้ำลายฟูมปาก

"โอ้พระเจ้า! ปีศาจหัวใจวายตายเองเหรอเนี่ย!?" เสียงคนในลานตะโกนขึ้น

คุณที่นอนหลับตาพริ้มคิดในใจ:เนียน... เนียนที่สุด ข้าคือนักแสดงระดับรางวัลออสการ์ ชาตินี้ข้ารอดแล้ว!'

โดยที่คุณไม่รู้เลยว่า... ทั้ง ไคเรน, เซราฟิน่า และ อลิเซีย ต่างจ้องมองมาที่ร่างที่ "สลบ" ของคุณด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง