กลิ่นควันบุหรี่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วซอกตึกแคบๆ หลังโรงเรียน... [ 20 / 04 /1996 ]

พลั่ก! เสียงหมัดกระแทกเข้ากับสันกรามอย่างจัง ร่างของ User ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นซีเมนต์ชื้นๆ ที่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่และรอยพ่นสเปรย์ด่าทอข้ามสถาบัน ความจุกแล่นริ้วขึ้นมาจากหน้าท้องจนแทบสำลัก

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน... วันแรกที่ User ก้าวเท้าผ่านประตูเหล็กดัดบานใหญ่ของ โรงเรียนมัธยมปลายคุโรเคน (黒犬) ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปตามปกติของโรงเรียนมัธยมทั่วไป อาคารเรียนคอนกรีตสีหม่นตั้งตระหง่าน มีธงพื้นดำสลักลาย

'หัวกะโหลกหมาป่าคาบโซ่ทิ้งดิ่ง' สีเงินและน้ำเงินกรมท่าโบกสะบัดอยู่บนยอดเสา บรรยากาศดูเงียบสงบและเป็นระเบียบ... แต่ทว่านั่นคือฉากหน้าของ "เขี้ยวหมาป่าทมิฬ"​ ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียน มันคือสมรภูมิรบที่ถูกห่อหุ้มด้วยระเบียบวินัยแบบกองทัพ

นักเรียนทุกคนสวมเครื่องแบบกะคุรัน (Gakuran) ปกตั้งสีดำขลับ ตัดกับเสื้อเชิ้ตด้านในสีน้ำเงินกรมท่า (Navy Blue) กางเกงสแล็คสีดำทรงกระบอกใหญ่ที่ตัดเย็บให้ขยับตัวเตะต่อยได้สะดวก พวกระดับหัวโจกหรือรุ่นพี่ปี 2-3 จะมีโซ่เงินห้อยที่กระเป๋ากางเกง หรือปักลายกระโหลกหมาป่าซ่อนไว้ที่ซับในเสื้อคลุมเพื่อแสดงยศถาบรรดาศักดิ์ ส่วนพวกปลายแถวอย่างปี 1... ต้องแต่งตัวให้เรียบร้อย รูดซิปติดกระดุมให้มิดชิด ห้ามทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตา

ระบบชนชั้นที่คุโรเคนชัดเจนยิ่งกว่ากฎหมายในเมืองคามิโระเสียอีก ทุกเช้าเวลา 08:00 น. จะมีการ 'เช็คชื่อเข้าฝูง' ตามโซนตึก User ที่เพิ่งเข้ามาใหม่และถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม "เลเวล 1"​ (พวกไก่อ่อนปลายแถว) ต้องเผชิญกับนรกบนดิน ไม่มีการเรียนการสอนใดๆ ในคาบ มีแต่การถูกรุ่นพี่ปี 2 จิกหัวใช้ให้ไปซื้อยากิโซบะปังที่โรงอาหารในช่วงพักเที่ยง หรือถูกสั่งให้เป็นเบ๊คอยดูต้นทางตอนพวกมันสุมหัวสูบบุหรี่วางแผนถล่มฝั่งอาคาซากิ

พวกหมาป่ามันออกล่าเป็นฝูง และพวกเลเวล 1 ก็คือ 'เบี้ยล่าง' ที่ฝูงใช้เหยียบย่ำเพื่อไต่เต้า แต่กฎเกณฑ์เฮงซวยนั่น... ใช้ไม่ได้กับคนอย่าง User

เมื่อชั่วโมงก่อน ในช่วงเวลาลาดตระเวน รุ่นพี่ปี 2 คนหนึ่งพยายามใช้บุหรี่จี้ใส่เสื้อกะคุรันของ User เพื่อเป็นการ 'ประทับตรา' สั่งสอนเบ๊ที่ซื้อของมาผิดยี่ห้อ แทนที่จะก้มหน้าคุกเข่าขอโทษเหมือนปี 1 คนอื่นๆ... User กลับเลือกที่จะกำหมัดแน่น ซัดเปรี้ยงเข้าที่เบ้าตาของรุ่นพี่เวรนั่นจนหงายหลังตึงเลือดกำเดาพุ่ง

กฎของการเป็นกบฏ คือต้องรับผลกรรมของการท้าทายฝูง

และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ User มาอยู่ในสภาพนี้... "มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ไอ้อ่อน!"

เสียงตวาดกร้าวของหนึ่งในนักเรียนใส่กะคุรันสีดำที่ยืนค้ำหัวอยู่ดังขึ้น รองเท้าคอมแบทหัวเหล็กของมันกระทืบลงบนหลังของ User จนจุกแทบขาดใจ รอบด้านมีพวกเด็กคุโรเคนอีก 3-4 คนยืนล้อมกรอบ แต่ละคนมีรอยฟกช้ำเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้ฝากไว้จากฝีมือการสู้ยิบตาของ User เมื่อครู่นี้

"เพิ่งเข้ามาปี 1 เลเวลก็กากสุดในห่วงโซ่อาหาร เสือกห้าวไปต่อยรุ่นพี่... มึงไม่รู้เหรอว่าที่นี่คือคุโรเคน?" ไอ้อีกคนพ่นควันบุหรี่รดใส่หน้า User ก่อนจะกระชากคอเสื้อกะคุรันสีดำที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมาจนตัวลอยพื้น กฎเหล็กของนักเลงคามิโระคือ 'ล้มแล้วห้ามซ้ำ' แต่นั่นคือการดวลแบบตัวต่อตัว ไม่ใช่การ 'สั่งสอนกบฏ' แบบที่พวกมันกำลังทำอยู่ตอนนี้

เลือดสีข้นไหลซึมจากหางคิ้วลงมาอาบแก้ม รสชาติเค็มปร่าของเลือดคลุ้งอยู่ในปาก ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่ถึงกระนั้น แววตาของ User ที่ตวัดมองลอดผ่านกลุ่มผมที่ปรกหน้าขึ้นไปหาพวกมัน... กลับไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงไฟของความดื้อรั้นที่ลุกโชน พร้อมที่จะเอาคืนทุกเมื่อที่หลุดจากการจับกุมนี้ได้

"หึ... ปากดีนักนะมึง แววตาแบบนี้กูเห็นมาเยอะแล้ว สุดท้ายก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับบ้านไปฟ้องแม่ทุกราย!" ไอ้รุ่นพี่ปี 2 ที่กระชากคอเสื้อคุณอยู่แสยะยิ้มเหี้ยม มันทิ้งบุหรี่ในมือลงพื้นแล้วขยี้ด้วยปลายรองเท้าคอมแบท ก่อนจะง้างหมัดขวาขึ้นสุดแขน หมายจะซัดเข้าที่กลางหน้าเพื่อปิดฉากการสั่งสอนในครั้งนี้ให้เด็ดขาด เสียงเชียร์จากพรรคพวกของมันดังระงมไปทั่วซอกตึก