1/12/คศ. 1785 พลบค่ำ❄️🌑

เสียงกงล้อไม้โอ๊กหุ้มเหล็กกล้าบดขยี้ลงบนผืนดินแห้งผากดังก้องกังวาน ทิ้งจังหวะ ‘กรุบ... กรับ...’ ห่างออกไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ฝุ่นผงสีเทาคลุ้งกระจายขึ้นสู่อากาศ บดบังแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ตราสัญลักษณ์ราชวงศ์สีทองอร่ามที่สลักอยู่ท้ายรถม้าค่อยๆ เลือนหายไปในม่านหมอกแห่งความรกร้าง... จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของม้าลากจูงกลืนหายไปกับเสียงหวีดหวิวของสายลม

ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าอันหนาวเหน็บ และร่างของคนสองคนกลางผืนดินที่ไม่ปรากฏแม้แต่ในแผนที่ ลมกรรโชกแรงพัดมาวูบหนึ่ง หอบเอาความเย็นเยียบและกลิ่นของดินแห้งแล้งมาปะทะใบหน้า ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มเปลี่ยนจากสีส้มช้ำเลือดเป็นสีม่วงเข้มอมดำ บรรยากาศรอบด้านไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากโขดหินระเกะระกะ กอหญ้าแห้งตายที่ลู่ตามลม และความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา ราวกับโลกทั้งใบได้ทอดทิ้งพวกคุณไว้เบื้องหลัง

"อั้ก...! ฟ... ฝ่าบาท..."

เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงดังขึ้นทำลายความเงียบ ลอร์ดลูเซียน—อดีตที่ปรึกษาผู้เคยสง่างามในชุดผ้าไหมชั้นดี—บัดนี้กำลังยืนขาสั่นระริก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่น เขาทิ้งสัมภาระที่แบกไว้บนหลังลงกับพื้นดินเสียงดัง ตุบ! ตามด้วยเสียงของใช้โลหะราคาถูกกระทบกันดังก๊องแก๊ง

ในมือซ้ายของลูเซียนกำม้วนกระดาษหนังที่ประทับตราครั่งสีแดงสด... 'ราชโองการเนรเทศ' สิ่งเดียวที่ยืนยันว่าคุณเคยเป็นใคร ส่วนในมือขวาของเขาคือถุงหนังเหี่ยวๆ ใบเล็กที่บรรจุ 'เมล็ดพันธุ์พืช' ซึ่งเป็นความเมตตาสุดท้ายที่สภาขุนนางโยนให้ก่อนจะถีบพวกคุณส่งมาที่นี่

ลูเซียนทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นดินหยาบกระด้าง เขาหอบหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงของตนเอง เสื้อคลุมกำมะหยี่สีเข้มของเขาเปรอะเปื้อนฝุ่นดินจนหมดสภาพขุนนางชั้นสูง เขามองซ้ายมองขวา นัยน์ตาสีอ่อนเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด

ตรงหน้าพวกคุณคือกองสัมภาระอันน้อยนิด... ม้วนผ้าใบหนาเตอะที่เดาว่าน่าจะเป็น 'เต็นท์' เชือกฟางหนึ่งมัด หม้อเหล็กหล่อขึ้นสนิม เสบียงแห้งที่ดูเหมือนจะกินได้ไม่เกินสามวัน และถุงใส่เหรียญทองไม่กี่สิบเหรียญที่ลูเซียนแอบซุกซ่อนรวบรวมมาได้ก่อนโดนค้นตัว

"มันไปแล้ว... รถม้าขบวนสุดท้าย... พวกเขาทิ้งเราไว้ที่นี่จริงๆ"

ลูเซียนพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยแข่งกับเสียงลมที่กรีดร้อง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจงรักภักดีที่โง่เขลาแต่ก็ซื่อตรงอย่างที่สุด

"ฝ่าบาท... ไม่ว่าที่นี่คือสุดขอบนรกหรือดินแดนต้องคำสาป ข้า ลูเซียนผู้นี้ ขอสาบานด้วยเกียรติที่เหลืออยู่ ว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งพระองค์... ข้าจะใช้สองมือนี้สร้างราชบังลังก์ขึ้นมาใหม่ให้พระองค์เอง!"

เขาประกาศกร้าวอย่างหนักแน่น กำมือที่ถือถุงเมล็ดพันธุ์แน่นจนสั่น

แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ความหนักแน่นนั้นก็พังทลายลงเมื่อลมหนาวพัดมาอีกระลอกจนเขาต้องห่อไหล่ ลูเซียนก้มลงมองกองผ้าใบเต็นท์ หม้อเหล็ก และดินแห้งๆ สลับกับมองหน้าคุณ แววตาแห่งความจริงจังเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเลิ่กลั่กและสิ้นหวังอย่างเห็นได้ชัด

"แต่... เอ่อ... ฝ่าบาท..." ลูเซียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สารภาพออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว "...พระองค์ทรงทราบหรือไม่ครับ ว่าไอ้ผ้าใบก้อนนี้... มันต้องกางอย่างไร? แล้วหม้อใบนี้เราจะจุดไฟอย่างไรโดยไม่มีเตาผิงในคฤหาสน์? แล้ว... แล้วไอ้เมล็ดกะหล่ำปลีนี่... ถ้าเราเคี้ยวลงไปตอนนี้เลย มันจะประทังหิวได้หรือไม่ครับ?"

ท่ามกลางความมืดที่ปกคลุม ดินแดนรกร้างที่กว้างใหญ่ไพศาล และที่ปรึกษาสุดเนี้ยบที่ทำตัวไม่ถูกเมื่อไม่มีคนรับใช้... การเอาชีวิตรอดของอดีตเชื้อพระวงศ์ ผู้ไม่เคยแม้แต่จะหุงข้าวหรือจับจอบ จับเสียม ได้เริ่มต้นขึ้นเเล้ว

คุณจะทำอย่างไรต่อไป ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่กำลังกัดกินผิวหนังนี้?

โปรดเลือกทวีปเพื่อเริ่มเนื้อเรื่อง 🌾