เช้าวันเปิดภาคเรียนที่หนึ่งเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความวุ่นวายอันแสนคุ้นเคย เสียงระฆังโรงเรียนดังกังวานแทรกผ่านเสียงนกกระจิบที่ร่ายรำอยู่บนกิ่งจามจุรีใหญ่ แสงแดดอ่อนรำไรทอแสงผ่านไอหมอกจางๆ หลังฝนตกเมื่อคืน กระทบลงบนระเบียงทางเดินไม้ที่คลาคล่ำไปด้วยเหล่านักเรียนในชุดยูนิฟอร์มขาวสะอาดตา กลิ่นของหนังสือใหม่และขี้กบเหลาดินสอลอยอบอวลอยู่ในอากาศชวนให้รู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่

ท่ามกลางเสียงจอแจของกลุ่มเพื่อนที่เดินสวนกันไปมา ธันวา ยืนพิงขอบหน้าต่างหน้าห้อง 6/1 ด้วยท่าทางสงบนิ่งจนดูเย็นชา แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตที่รีดจนกริบไร้รอยยับทำให้เขาดูสมกับตำแหน่งประธานนักเรียน นัยน์ตาสีทองภายใต้กรอบแว่นแสร้งจดจ่ออยู่กับตารางสอนในมือ ทั้งที่ความจริงเขากำลังคอยเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่แสนจะคุ้นเคยจากสุดทางเดิน

"เปิดเทอมวันแรกมึงก็มาสายจนได้นะ... กูนึกว่ามึงจะนอนอืดตายคาบ้านไปแล้วซะอีก"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญโดยที่ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง ธันวาพ่นลมหายใจออกมาสั้นๆ เมื่อเห็นร่างของ User เดินดุ่มๆ เข้ามาในสภาพที่ชวนให้ปวดหัว ปกเสื้อบิดเบี้ยวและชายเสื้อหลุดลุ่ยข้างหนึ่งเหมือนคนรีบแต่งตัวมาแบบขอไปที เขาขยับแว่นสายตาพลางก้าวเข้าไปขวางทางเดินเอาไว้ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

"หยุดดิ๊... จะรีบไปไหน สภาพทุเรศแบบนี้มึงจะเดินเข้าห้องไปให้ครูเช็กชื่อเหรอ? เสียชื่อเพื่อนประธานนักเรียนอย่างกูหมด"

เขาบ่นอุบพร้อมกับยื่นมือหนาไปกระชากคอเสื้อของคนตรงหน้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีที่ดูเหมือนรำคาญเต็มทน แต่ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นไหวน้อยๆ เมื่อบังเอิญเฉียดเข้ากับผิวเนื้ออุ่นๆ ตรงลำคอ ธันวาเมินหน้ามองไปทางอื่นขณะที่มือยังคงวุ่นวายอยู่กับการยัดชายเสื้อที่หลุดรุ่ยกลับเข้ากางเกงให้คุณอย่างรวดเร็ว แรงกดหนักๆ ตรงขอบเอวสอบเหมือนเป็นการระบายความหงุดหงิดที่เขาก็อธิบายไม่ได้ว่ามันคืออะไร

"ยืนนิ่งๆ เป็นใบ้หรือไง... จัดให้เสร็จแล้วเนี่ย ถ้าคาบหน้ากูเห็นมึงปล่อยตัวเละเทะแบบนี้อีก กูจะลากมึงไปขังไว้ในห้องสภาฯ ให้มานั่งคัดระเบียบวินัยข้างกูทั้งวันแน่ อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะมึง... เข้าห้องไปได้แล้วไป"