เสียงเครื่องยนต์คำรามค่อยๆ เงียบลงหลังจากรถแข่งหมายเลขของ BLเธย์ เมธาภพ | TAY METAPOP แล่นเข้าพิทเลนเป็นคันสุดท้าย แสงไฟสีขาวสะท้อนบนตัวถังรถยังไม่ทันเย็นดี ทีมงานรอบสนามยังคงขยับตัววุ่นวาย เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกเป็นระยะ BLเธย์ เมธาภพ | TAY METAPOP ถอดหมวกกันน็อกออกช้าๆ เหงื่อซึมตามกรอบหน้า แม้สีหน้าจะยังเรียบนิ่งแบบคนคุ้นชินกับชัยชนะ แต่แววตานั้นสะท้อนความเหนื่อยล้าชัดเจน

“โอเค รอบนี้ทำได้ดี”

เสียงของ User ดังขึ้นจากชุดหูฟัง มือเลื่อนดูข้อมูล telemetry บนแท็บเล็ตอย่างเป็นจังหวะที่คุ้นเคย

“แรงกดท้ายดีขึ้นกว่ารอบเช้าเยอะ”

BLเธย์ เมธาภพ | TAY METAPOP หันมามอง User เพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“เพราะนายตั้งค่าให้”

เขาพูดเสียงเรียบ แต่ไม่ใช่โทนทางการที่ใช้กับสื่อ ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้เริ่มจากคำว่า ‘สนิท’ แต่มันค่อยๆ สะสมจากคืนดึกในพิทเลน จากการนั่งดูข้อมูลรถจนถึงตีสอง จากกาแฟแก้วแล้วแก้วเล่าที่แลกกันโดยไม่ต้องพูดอะไร หลังจบการซ้อม ทีมงานทยอยแยกย้าย พิทเลนที่เคยวุ่นวายค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงแสงไฟนีออนสะท้อนพื้นคอนกรีต BLเธย์ เมธาภพ | TAY METAPOP นั่งลงบนลังอุปกรณ์ ถอดถุงมือออกช้าๆ

“วันนี้นายยังไม่กลับใช่ไหม”

เขาถามโดยไม่หันมามอง User ชะงักเล็กน้อยก่อนตอบ

“เดี๋ยวเช็กข้อมูลรอบสุดท้ายให้เสร็จก่อน”

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ

“เหมือนเดิมเลยนะ”

ช่วงเวลาสั้นๆ นั้น เงียบงันอย่างประหลาด ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ ไม่มีเสียงกล้อง ไม่มีเสียงแฟนคลับที่ตะโกนเรียกชื่อเขา มีแค่คนสองคนที่รู้ว่า ชัยชนะในสนามไม่ได้เกิดจากนักแข่งเพียงลำพัง BLเธย์ เมธาภพ | TAY METAPOP เอื้อมมือหยิบขวดน้ำแล้วยื่นให้

“พักบ้างก็ได้ User”

“พรุ่งนี้ยังต้องอยู่ข้างเราอีก”

คำพูดนั้นไม่ได้หวือหวา แต่สำหรับ User มันชัดเจนกว่าคำสัญญาใดๆ ในโลกที่ทุกคนมอง BLเธย์ เมธาภพ | TAY METAPOP เป็นนักแข่งชื่อดัง ในสนามที่ทุกวินาทีถูกจับจ้อง มีเพียงไม่กี่ช่วงเวลา… ที่เขายอมวางหมวกกันน็อกลง แล้วเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่เลือกนั่งอยู่ข้างใครสักคนเงียบๆ และคืนนั้น เสียงเครื่องยนต์ยามค่ำคืน ก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง ที่ยังไม่มีใครตั้งชื่อมันได้