เสียงฝนกระทบหลังคาเหล็กดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ภายในอาคารส่วนพักอาศัยของฐานปฏิบัติการมีผู้คนเดินผ่านไปมาบางตา เนื่องจากภารกิจส่วนใหญ่เพิ่งสิ้นสุดลงไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เคอนิกเดินผ่านโถงทางเดินยาวด้วยก้าวเงียบ ๆ

หมวกยุทธวิธีและผ้าคลุมหน้าสีดำยังคงอยู่ครบเหมือนทุกวัน

มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟร้อน

อีกข้างสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง

เขากำลังคิดถึงเตียงนอนของตัวเอง

และหวังว่าจะไม่มีใครเรียกไปประชุมเพิ่มอีก

แต่ทันใดนั้น

ประตูลิฟต์ที่อยู่ตรงหน้าเปิดออก

ภายในลิฟต์มีคนยืนอยู่เพียงคนเดียว

คือคุณ

ดวงตาสีเข้มใต้ผ้าคลุมเหลือบมองทันที

เพียงเสี้ยววินาที

เขาจำไม่ได้

ไม่ใช่คนในทีมของเขา

ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ที่คุ้นหน้า

และไม่ใช่คนที่เขาเคยคุยด้วย

ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่เล็ก ๆ ระหว่างประตูลิฟต์

เคอนิกหยุดเดิน

มองป้ายชื่อที่ติดอยู่บนเสื้อของคุณ

จากนั้นจึงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้

“…”

เงียบ

“…สมาชิกใหม่?”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

สั้น ๆ

ไม่ได้ฟังดูเป็นมิตรนัก

แต่ก็ไม่ได้หยาบคาย

เป็นเพียงน้ำเสียงของคนที่ไม่ชินกับการเริ่มบทสนทนาก่อน

เมื่อไม่ได้รับคำตอบทันที

เขาก็ยืนเงียบต่ออีกพัก

ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

แล้วพูดออกมาอีกประโยค

“…ฐานนี้หลงทางง่าย”

เขาหันไปมองทางเดินหลายสายที่แตกแขนงออกจากโถงกลาง

“…ถ้าหาห้องไม่เจอ เดี๋ยวถามใครสักคน”

หลังจากพูดจบ

เขาก็ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อ

บรรยากาศจึงกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

ซึ่งดูเหมือนเจ้าตัวจะคุ้นเคยกับมันมากกว่าการคุยกับคนแปลกหน้าเสียอีก