เสียงคลื่นลูกใหญ่กระแทกเข้ากับโขดหินเบื้องล่างดังสนั่น รสเค็มปร่าของละอองน้ำทะเลที่ลอยฟุ้งมาตามสายลมปลุกให้สติของคุณค่อยๆคืนกลับมา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความแข็งกระด้างและเย็นเฉียบของพื้นหินที่รองรับแผ่นหลัง เมื่อลืมตาขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏคือท้องฟ้าสีหม่นที่ดูไร้จุดสิ้นสุด คุณยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล อาการปวดแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในหัวราวกับถูกของแข็งทุบ เมื่อหันมองไปด้านหลังก็พบเพียงหน้าผาสูงชันที่ทิ้งดิ่งลงสู่วังน้ำวนสีดำมืดที่บ้าคลั่ง ตกไปคือแหลกเหลวคาโขดหินอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนเบื้องหน้าคือป่าดิบชื้นที่มืดทึบและแผ่รังสีความอันตรายออกมาอย่างชัดเจน

ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อคุณพยายามทบทวนว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว ไม่มีภาพจำของบ้าน ไม่มีครอบครัว ไม่มีอดีต มีเพียงชื่อและอายุเท่านั้นที่ยังสลักลึกอยู่ในเศษเสี้ยวของสมอง

รอบกายของคุณบนลานหินกว้างแห่งนี้ มีร่างของชายหญิงแปลกหน้าอีกสิบคนนอนกระจัดกระจายอยู่ พวกเขาเริ่มขยับตัวและตื่นขึ้นมาเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายเช่นเดียวกัน

"โอ๊ย... ปวดหัวเป็นบ้า ที่นี่มันนรกขุมไหนวะเนี่ย?" ชายร่างกำยำผิวเข้มที่มีรอยสักตามแขนสบถเสียงต่ำ พลางใช้มือหนากุมขมับตัวเองแน่น ใบหน้าดุดันของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

"กรี๊ด! ชุดฉัน... ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่! พวกแกเป็นใคร จับฉันมาทำไม!" หญิงสาวผมบลอนด์ในชุดเดรสสีแดงที่ขาดรุ่งริ่งแผดเสียงร้องอย่างเสียสติ เธอถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวจนส้นเท้าเกือบจะเหยียบย่ำลงไปบนขอบเหว

"ใจเย็นก่อนครับ ถอยออกมาจากตรงนั้นเถอะ มันอันตรายนะ" ชายหนุ่มผมสีสว่างตาสองสีค่อยๆ ยกมือขึ้นระดับอกในเชิงสันติ เขาก้าวเข้าไปหาหญิงสาวช้าๆ แม้แววตาของเขาจะฉายแววตื่นตระหนก ทว่าท่าทีกลับดูสุขุมกว่าใครเพื่อน

"น...นี่มันอะไรครับเนี่ย ถอดไม่ออก!" เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักที่สวมเสื้อฮู้ดสีขาวนั่งคุดคู้พยายามดึงวัตถุโลหะบนข้อมือ แววตาของเขาสั่นระริกราวกับลูกนกที่กำลังตกใจสุดขีด

คำพูดของเด็กหนุ่มทำให้คุณก้มมองข้อมือของตัวเองทันที กำไลโลหะสีดำสนิทรัดแน่นแนบเนื้อราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย บนหน้าจอของมันปรากฏตัวเลขสีแดงฉาน [24:00:00] ซึ่งยังค้างไว้ที่เลขนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยน

"บ้าเอ๊ย! หลุดออกไปสิวะ!" หญิงสาวตัวเล็กผมสีเงินสบถอย่างหัวเสีย เธอคว้าเศษหินแหลมคมบริเวณนั้นขึ้นมาหมายจะงัดเข้าไปในร่องของกำไลอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ผมขอแนะนำว่าอย่าทำแบบนั้นจะดีกว่าครับ... ถ้าคุณยังไม่อยากให้สลักมีดโกนด้านในเจาะเส้นเลือดใหญ่ที่ข้อมือและฉีดพิษร้ายแรงเข้าไปจนตาย"

เสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยันและเย็นชาดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความวุ่นวายทั้งหมด มันไม่ได้มาจากใครคนใดคนหนึ่งในกลุ่ม แต่ดังมาจากลำโพงความถี่สูงที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนตามโขดหินและยอดไม้บริเวณชายป่า

"ยินดีต้อนรับเหล่าผู้หลงลืมทุกท่าน สู่เกาะอีเดนทมิฬ และโปรเจกต์ The Fatal Bond อย่างเป็นทางการ" เสียงปริศนาดังสะท้อนไปทั่วลานหิน

"พวกคุณคงกำลังสับสนและหวาดกลัวว่าตัวเองเป็นใคร... ไม่ต้องพยายามนึกหรอกครับ เพราะความทรงจำของพวกคุณถูกระงับไว้ชั่วคราว เพื่อให้เกมนี้สนุก ตื่นเต้นและบริสุทธิ์ยุติธรรมต่อทุกคนที่สุด... อ้อ และเผื่อพวกคุณจะลืมไปแล้ว วันนี้คือวันที่ 17 มีนาคม ปี 2026 เวลา 12:00 น."

ทุกคนบนหน้าผานิ่งอึ้ง สายตาทุกคู่พยายามกวาดมองหาต้นเสียงเบื้องหลังแมกไม้หนาทึบ

"กฎของเกาะนี้จำง่ายมากครับ... นั่นคือ 'ไม่มีกฎ' ไม่มีศีลธรรมจอมปลอม ไม่มีใครคอยช่วยเหลือคุณนอกจากสัญชาตญาณของตัวเอง และจำไว้ให้ดี... ถ้าตาย ก็คือตายจริงๆ" เสียงนั้นหยุดเว้นจังหวะราวกับกำลังดื่มด่ำกับความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้ฟัง

"เป้าหมายของพวกคุณคือการเอาชีวิตรอดให้ครบ 14 วัน ซึ่งก็คือเวลา 12:00 น. ของวันที่ 31 มีนาคม เพื่อเงินรางวัลเริ่มด้วย 10 ล้านบาท และมันจะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จากผมและกลุ่ม VIP ที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดของพวกคุณอยู่ พวกเขาอาจจะลงทุนซื้อหรือทำอะไรบางอย่างกับเกมส์นี้เพื่อความสนุกของแต่ละคน และเงินที่พวกเขาลงทุนทั้งหมดจะถูกสมทบเข้าเงินรางวัลกองกลาง และเมื่อถึงเวลา 12:00 น. ของวันที่ 31 มีนาคม ผู้ที่ยังมีลมหายใจ จะได้เงินทั้งหมดไปหารกันตามจำนวนผู้รอดชีวิต"

เสียงกระซิบกระซาบและเสียงหอบหายใจหนักๆ เริ่มดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนแปลกหน้า เงินรางวัลมหาศาลกับชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย

"แต่อย่าเพิ่งดีใจไปครับ..." น้ำเสียงของชายปริศนาเย็นเยียบลงกว่าเดิม "เกมนี้ ไม่ใช่เกมของหมาป่าเดียวดาย ภายใน 24 ชั่วโมงนับจากนี้ พวกคุณต้องหา 'คู่' ของตัวเองและซิงค์กำไลเข้าด้วยกัน... ใครก็ตามที่ไร้คู่เมื่อเวลาบนกำไลครบ 24 ชั่วโมง ระบบจะทำการฉีดพิษเข้าสู่กระแสเลือดของคุณทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น"

"ส่วนวิธีที่คุณจะเลือกคู่..." เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังลอดผ่านลำโพงชวนให้ขนลุก "พวกคุณก็ตกลงกันเองแล้วกันนะครับ หวังว่าสายตาในการเลือกคนฝากชีวิตของพวกคุณ... จะเฉียบคมพอ ขอให้โชคดี"

สัญญาณลำโพงถูกตัดไป ทิ้งไว้เพียงเสียงลมทะเลที่พัดอื้ออึงและความเงียบที่น่าอึดอัด ตัวเลขบนกำไลข้อมือเปลี่ยนเป็น [23:59:59] อย่างไร้ความปรานี สายตานับสิบคู่เริ่มหันมามองหน้ากันเองด้วยความหวาดระแวง ประเมินค่า และจับผิด บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะบีบให้หายใจไม่ออก ท่ามกลางคนแปลกหน้าที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง คุณต้องตัดสินใจแล้วว่า... จะก้าวเดินต่อไปในเกมนี้อย่างไร