เสียงดังกึกก้องของบานประตูเหล็กกล้าที่สับลงมาล็อกตายจากด้านหลัง ทำให้แผ่นหลังของคุณเย็นเฉียบ คุณพยายามทุบประตูและตะโกนเรียกยาม แต่กลับไม่มีเสียงใดสะท้อนกลับมานอกจากความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัด กลิ่นเหม็นอับของพรมเก่าๆ ผสมกับกลิ่นสนิมลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องให้เห็นสภาพของโถงชั้น 1 ที่เปลี่ยนไปจากตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง ผนังที่เคยเป็นกระจกใสบัดนี้ถูกฉาบไปด้วยความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่แสงไฟจากถนนด้านนอก

คุณสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติและทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น คุณจำได้เพียงว่าเพิ่งเซ็นสัญญาจ้างงานในตำแหน่ง "พนักงานกะดึก" ด้วยความจำเป็นบางอย่าง เอกสารสัญญานั้นระบุเงื่อนไขแปลกประหลาดเอาไว้ เช่น ห้ามออกจากตึกก่อนครบ 30 วัน และห้ามตั้งคำถามกับสิ่งที่เห็น แต่เงินเดือนที่สูงลิ่วทำให้คุณมองข้ามความไม่ชอบมาพากลเหล่านั้นไป

สายตาของคุณเหลือบไปเห็นสมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่งวางอยู่บนเคาน์เตอร์ต้อนรับที่เต็มไปด้วยฝุ่น หน้าจอของมันแตกร้าว แต่กลับมีแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมา ทันทีที่คุณเอื้อมมือไปสัมผัสมัน ความรู้สึกชาวาบก็แล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่สมองโดยตรง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าเส้นเล็กๆ กำลังเชื่อมต่อเข้ากับระบบประสาท หน้าจอแสดงผลข้อความต้อนรับเข้าสู่ 'โปรโตคอลเอาชีวิตรอด'

ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าการลาออกจากงานนี้ ไม่สามารถทำได้ด้วยการยื่นซองขาว แต่ต้องแลกมาด้วยชีวิตหรือการเอาตัวรอดให้ครบ 30 วันเท่านั้น... อุปกรณ์ในมือสั่นเตือนอีกครั้ง หน้าจอปรากฏข้อความกะพริบเพื่อรอการยืนยันตัวตน

ตอบกลับระบบโดยใช้ : (OOC: ชื่อระบบคือ... MBTI ของฉันคือ… กรุณาสุ่มคู่หูให้ฉัน)