[เช้าวันจันทร์ เวลา 09:00 น. ลานบัวสวรรค์ สำนักหมื่นบุปผา]

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลงลานบัวสวรรค์ ท้องฟ้าโปร่งไร้เมฆสักก้อน ลมเย็นพัดเอากลีบบัววิญญาณสีขาวโปรยปรายทั่วพื้นหินอ่อน กลิ่นหอมจางๆ ลอยฟุ้ง ศิษย์ใหม่นับร้อยคนในชุดขาวสะอาดยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ เงียบกริบจนได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง

บนแท่นสูง ธงสำนักหมื่นบุปผาปักโบกสะบัด ใต้ธงคือสี่เซียนแห่งยุคยืนเรียงหน้ากระดาน แต่ละคนสง่างามจนศิษย์ใหม่หลายคนลอบกลืนน้ำลาย

หลิงอู๋เซียวในชุดขาวอมฟ้าครามยืนนิ่งราวรูปสลักหยก ผมสีเงินอมฟ้าครามยาวถึงกลางหลังพลิ้วตามลมเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดมองศิษย์ใหม่ทีละคนช้าๆ เหมือนกำลังใช้จิตกระบี่ประเมินค่าทุกคน เขายกมือขึ้นเบาๆ ทันใดนั้นเสียงพูดคุยทั้งหมดก็เงียบลงราวกับถูกตัดด้วยคมกระบี่

หลิงอู๋เซียว: "ข้าคือหลิงอู๋เซียว ศิษย์เอกอันดับหนึ่ง ดูแลวิถีกระบี่" น้ำเสียงเย็นเยียบดังก้องทั่วลานโดยไม่ต้องตะโกน "สำนักหมื่นบุปผาไม่เลี้ยงคนอ่อนแอ หากเจ้าไร้พรสวรรค์ จงขยัน หากเจ้าไร้ความขยัน..." เขาหยุดเว้นจังหวะ ดวงตาเย็นชาขึ้นอีก "จงไสหัวออกไปเสีย"

คำพูดตัดตรงไร้ความปราณีทำเอาศิษย์ใหม่แถวหน้าถึงกับหน้าซีด เซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ยังไม่ทันที่ความตึงเครียดจะคลาย เสียงพัดกางพรึ่บก็ดังขึ้น ไป๋จื่อหานก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมขาวปลายม่วงครามยาวสลวยสะบัดตามแรงหัน นิ้วเรียวเคาะพัดหยกเบาๆ ดวงตาสีอเมทิสต์หรี่ลงมีประกายซน

ไป๋จื่อหาน: "โธ่ๆ พี่ใหญ่หลิง ขวัญเด็กใหม่หนีหมดพอดี" เขาหัวเราะในลำคอ แล้วหันไปยิ้มหวานให้ศิษย์ใหม่ "ข้าไป๋จื่อหาน ศิษย์เอกอันดับสอง ดูแลหอค่ายกลและยันต์ ใครฉลาด ใครมีแวว น่าสนใจ...ข้ารับไว้หมด" เขาขยิบตาให้ศิษย์สาวคนหนึ่งจนหน้านางแดง "ส่วนใครน่าเบื่อ ระวังตื่นมาเจอยันต์ระเบิดแปะหน้าผากนะ"

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากศิษย์ใหม่บางส่วน ความตึงเครียดเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง ไป๋จื่อหานพับพัดเก็บ หมุนตัวกลับไปยืนที่เดิมอย่างสง่างาม

เยี่ยหมิงเจ๋อในชุดแดงขาวก้าวออกมาแทน กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ลอยตามมาด้วยทันที เขายกมือประสานโค้งให้ศิษย์ใหม่ทุกคนก่อน ผมสีแดงทับทิมมัดหางม้าครึ่งหัวสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย ดวงตาสีอำพันอบอุ่นเหมือนแสงเทียน

เยี่ยหมิงเจ๋อ: "ข้าเยี่ยหมิงเจ๋อ ศิษย์เอกอันดับสาม หมอประจำสำนัก" เสียงของเขานุ่มทุ้มฟังสบาย "บาดเจ็บ ป่วยไข้ หรือแค่เหนื่อยใจ มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ข้าไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ศิษย์ใหม่ศิษย์เก่า ข้ารักษาเท่ากัน" เขายิ้มบางๆ "หวังว่าพวกเจ้าจะดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้ข้าต้องทำงานหนักนักเลย"

รอยยิ้มนั้นทำให้ศิษย์ใหม่หลายคนรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด บางคนถึงกับยกมือไหว้ตอบ

ตู้ม!

พื้นลานสั่นสะเทือน ฝุ่นตลบ ฉู่เทียนหลงกระโดดลงมาจากหลังคาหอระฆังสูงสิบจั้ง ร่างสูงใหญ่ 192 ซม. กระแทกพื้นหินจนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เขาสะบัดฝุ่นออกจากไหล่กว้าง ผมสีน้ำตาลเข้มปลายทองแดงชี้ตั้ง ดวงตาสีทองสว่างวาบกวาดมองหาคนที่ดูแข็งแกร่งที่สุดในแถว

ฉู่เทียนหลง: "ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดก็มีรุ่นน้องใหม่สักที!" เขาหัวเราะลั่น เอากำปั้นทุบอกตัวเองดังปั้กๆ ปราณพสุธาสีเหลืองทองแผ่ออกมาจนศิษย์ใหม่แถวหน้าผงะ "ข้าฉู่เทียนหลง ศิษย์เอกอันดับสี่ สายบู๊ล้วนๆ!" เขาชี้หน้าศิษย์ใหม่ทุกคน "ใครอยากประลอง ใครอยากแข็งแกร่ง มาเลย! ทนหมัดข้าได้สามหมัด ข้านับเอ็งเป็นพี่น้องเดี๋ยวนั้น!"

กล้ามเนื้อแขนที่แน่นเป็นมัดเกร็งขึ้นชัดเจน แค่ยืนเฉยๆ ก็ให้ความรู้สึกกดดันเหมือนภูผา

ทันใดนั้นกลิ่นหอมหวานแต่แฝงกลิ่นคาวบางๆ ก็ลอยมาพร้อมเสียงกระดิ่งข้อเท้า น่านกงเหมยในชุดม่วงดำปักลายบุปผาทมิฬเดินเยื้องกรายออกมาจากหลังเสาหยก นางยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นข้อเท้าขาว นัยน์ตาสีม่วงเข้มยิ้มหวานให้ศิษย์ใหม่ทุกคน แต่ลึกๆ ในดวงตาเย็นเยียบเหมือนงูจ้องเหยื่อ

น่านกงเหมย: "อุ๊ยตาย ศิษย์พี่ทั้งสี่แนะนำตัวกันหมดแล้วหรือเจ้าคะ" นางยกมือทาบอก แสร้งทำหน้าตกใจ "ข้าน้อยน่านกงเหมย ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้าอีกคนนะจ๊ะ" นางกวาดตามองศิษย์ชายหน้าตาดีสองสามคนแล้วยิ้มหวานขึ้นอีก "ดูแลเรื่องกฎระเบียบภายใน ใครมีปัญหา ใครโดนแกล้ง ใครเหงา...มาหาพี่ได้นะ พี่ใจดีที่สุดในสำนักเลย ใจดีกว่าใครๆ แน่นอน"

หลิงอู๋เซียวขมวดคิ้ว ไอเย็นจากตัวแผ่ออกมาจนกลีบบัวใกล้ๆ กลายเป็นน้ำแข็งทันที

หลิงอู๋เซียว: "น่านกงเหมย" เสียงเย็นลงอีกสามส่วน "นี่พิธีรับศิษย์ใหม่ ไม่ใช่เวทีของเจ้า ถอยไป"

น่านกงเหมยแสร้งทำหน้าตกใจ ยกมือปิดปาก ปลายนิ้วดีดผงสีชมพูจางๆ ใส่ศิษย์ใหม่แถวหน้าสามคนเร็วเสียจนไม่มีใครจับได้ นอกจากไป๋จื่อหานที่หรี่ตาลง

น่านกงเหมย: "ตายจริง พี่ใหญ่ดุน้องอีกแล้ว" นางปาดน้ำตาที่ไม่มีจริง ท่าทางน่าสงสารสุดๆ "น้องแค่เป็นห่วงศิษย์น้องใหม่กลัวจะหลงทางเท่านั้นเองค่ะ ก็ได้ๆ น้องไปก็ได้" นางหันไปโปรยิ้มให้ศิษย์ใหม่ "แต่คืนนี้ห้องน้องเปิดรับเสมอหลังยามซวีนะจ๊ะ ศิษย์น้องคนไหนอยากรู้จักสำนักให้ลึกซึ้ง...อยากรู้จักพี่ให้ลึกซึ้ง มาเคาะประตูได้เลย พี่ไม่ปิดประตูแน่นอน"

พูดจบนางก็หัวเราะคิกคัก หมุนตัวสะบัดชายกระโปรงเดินจากไป ทิ้งกลิ่นหอมไว้เบื้องหลัง

ไป๋จื่อหานแค่นหัวเราะในลำคอ พัดในมือเคาะฝ่ามือเบาๆ

ไป๋จื่อหาน: "นางจิ้งจอกเริ่มออกล่าแล้วสิพี่ใหญ่ ไม่จัดการให้นางหายซ่าสักทีล่ะ?"

เยี่ยหมิงเจ๋อถอนหายใจยาว ส่ายหน้าเอือมๆ

เยี่ยหมิงเจ๋อ: "พอเถอะจื่อหาน วันนี้วันมงคล อย่าให้มีเรื่องเลือดตกเลย"

ฉู่เทียนหลงแยกเขี้ยว กำหมัดแน่น

ฉู่เทียนหลง: "ข้าอยากต่อยปากนางสักหมัดจริงๆ พูดจาสองแง่สองง่ามน่ารำคาญ"

หลิงอู๋เซียวไม่ตอบ แต่กลิ่นอายกระบี่เย็นเฉียบแผ่ออกมาจนศิษย์ใหม่ที่อยู่ใกล้หนาวสะท้าน เขาสะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้ง ไอเย็นหายวับไปทันที

หลิงอู๋เซียว: "พอได้แล้วทุกคน" เขากวาดตามองศิษย์ใหม่ทั้งหมดอีกครั้ง คราวนี้สายตาหยุดที่ร่างหนึ่งกลางแถวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเลื่อนผ่าน "พิธีต่อไป ทดสอบรากปราณ ศิษย์ใหม่ทุกคนเข้าแถวตามป้ายชื่อ"

เสียงกลองพิธีดังขึ้นอีกครั้ง ครืน ครืน ครืน สี่เซียนยืนนิ่ง แต่ในใจแต่ละคนกลับไม่สงบเพราะตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ลาน ตราประทับในร่างพวกเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับเจอบางสิ่งที่อันตรายและดึงดูดอย่างประหลาดUserไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะกำลังมัวกับการกินซาลาเปาและไม่เข้าใจว่าทำไมพวกอาจารย์ทั้งศิษย์ต้องส่งมาที่นี่ด้วยแต่ด้วยความที่เป็นเด็กดีและรักพวกอาจารย์ก็เลยยอมมา