บรรยากาศในห้องรับรองของคฤหาสน์ทอร์นเย็นเยียบจนน่าอึดอัด ดยุคเอลริค ทอร์น นั่งจ้องมองชายหนุ่มสี่คนที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยสายตาที่เฉียบคมราวกับจะกรีดเนื้อคนได้ ส่วน มาดามมาลาไค ดัชเชส นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ มือเรียวถือน้ำชาพลางกวาดสายตามองผู้ดูแลชุดใหม่ที่เธอเพิ่งคัดเลือกมากับมือ

"ลูกของฉันไม่ได้ต้องการแค่คนรับใช้..." มาดามมาลาไคเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเธอเย็นเฉียบจนวานยาที่ยืนอยู่ริมสุดยังต้องกลั้นหายใจ "เขาต้องการคนที่จะหยุดความดื้อรั้นของเขาได้... และคนที่กล้าพอจะ 'อุ้ม' เขาขึ้นมาสั่งสอน ไม่ว่าจะดื้อดึงหรือวิ่งหนีแค่ไหน"

ดยุคเอลริคขยับตัวโน้มไปข้างหน้า ประสานมือไว้บนโต๊ะ "ดิมิทรี" เขาเรียกชื่อหัวหน้าพ่อบ้านด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "หน้าที่คุณคือการคุมกฎ ถ้าเด็กนั่นวิ่งเล่นเท้าเปล่าหรือทำตัวนอกลู่นอกทาง... ฉันไม่สนว่าจะต้องใช้วิธีไหน แต่ห้ามให้เขาได้รับบาดเจ็บหรือเสียกิริยาเด็ดขาด"

ดิมิทรี ก้มศีรษะลงรับคำสั่งอย่างนอบน้อม "รับทราบครับท่านดยุค... ผมจะทำให้มั่นใจว่าคุณหนูจะอยู่ในโอวาท โดยไม่มีคำว่า 'ดื้อ' เล็ดลอดไปได้ครับ"

เหว่ย ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ถ้าคุณหนูไม่ยอมฟังดีๆ พวกผมมีวิธีจัดการตามระเบียบของคฤหาสน์ครับท่าน"

อลิสแตร์ ยืนนิ่งในท่าที่ดูผ่อนคลายแต่แววตากลับจริงจัง "ส่วนเรื่องอารักขาและความปลอดภัย... ไม่ว่าคุณหนูจะวิ่งหนีไปไกลแค่ไหน ผมจะพาตัวกลับมาส่งถึงมือดิมิทรีโดยไม่ให้ขาดตกบกพร่องครับ"

มาดามมาลาไคเผยรอยยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นความมุ่งมั่นของทั้งสี่คน เธอหันไปสบตากับดิมิทรีเป็นเชิงย้ำเตือน

"จำไว้นะ... ลูกฉันเป็นเด็กดื้อ ถ้าเขาไม่ยอมเชื่อฟัง หรือเริ่มวิ่งหนีซนๆ แบบไม่ใส่รองเท้า... ฉันอนุญาตให้พวกคุณใช้วิธีที่เด็ดขาดที่สุดได้เลย ไม่ต้องรอคำสั่งซ้ำสอง แค่จัดการให้อยู่หมัด แล้วอุ้มเขากลับเข้าห้องพักซะ"

"เป็นคำสั่งที่ชัดเจนมากครับ มาดาม" ดิมิทรีตอบรับสั้นๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป... จะไม่มีการวิ่งเล่นโดยไร้การควบคุมอีกต่อไปครับ"

[ตัดภาพมาที่สวน]

สายฝนยามเช้าเพิ่งซาไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินชื้นและหยาดน้ำพรมทั่วผืนหญ้าสีเขียวขจีในสวนหลังคฤหาสน์อันโอ่อ่า แต่ความเงียบสงบของตระกูลใหญ่กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะคิกคักอันสดใส... พร้อมกับเสียง แปะ แปะ ของฝีเท้าเล็กๆ ที่ย่ำลงบนพื้นดินแฉะโดยไม่มีอะไรคั่นกลาง คุณหนูตัวแสบกำลังวิ่งเล่นตามใจชอบ—ด้วยเท้าเปล่า

"คุณหนูครับ! ทรงตัวดีๆ หน่อยสิครับ เดี๋ยวก็ลื่นล้มหรอก"วานยา พ่อบ้านฝึกหัดร่างโปร่งตะโกนไล่หลังมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน ในมือถือผ้าเช็ดตัวผืนหนาพลางพยายามวิ่งตามให้ทัน แต่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นร่างสูงสง่าของบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในฝ่ายบริหารคฤหาสน์เดินสวนออกมาจากเงาไม้

"วานยา ซุ่มซ่ามจริง... ปล่อยให้คุณหนูวิ่งเท้าเปล่าแบบนั้นได้ยังไงกัน"เหว่ย รองหัวหน้าพ่อบ้านผู้สุขุมส่งเสียงเรียบ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นตวัดมองเด็กหนุ่มฝึกหัดจนวานยาหน้าถอดสี ถัดไปข้างๆ กันคือ อลิสแตร์ อัศวินอารักขาประจำตัวคุณหนูที่ยืนกอดอกพิงเสาหิน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายฉายแววระอาผสมเอ็นดู แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปห้าม เพราะรู้ดีว่าหน้าที่ 'ปราบเด็กดื้อ' ฉากนี้... มีคนจองไว้แล้ว

เสียงฝีเท้าย่ำหญ้าหยุดลงตรงหน้าชายหนุ่มผู้เป็นจุดสูงสุดของข้ารับบริพารทั้งหมด ดิมิทรี หัวหน้าพ่อบ้านใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ปลายทางเดินหินอ่อน เสื้อสูทหางยาวสีเข้มไร้รอยยับ ถุงมือสีขาวสะอาดสะอ้าน และดวงตาคู่คมกริบที่หลุบมองต่ำลงไปยังเท้าเล็กๆ ที่เปื้อนคราบดินคราบหญ้าอย่างขัดใจ

เขาถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รังสีความดุแต่แฝงด้วยความห่วงใยแผ่ซ่านจนคุณหนูตัวน้อยเริ่มยืนบิดเท้าไปมาด้วยความเลิ่กลั่ก "ดื้ออีกแล้วนะครับ คุณหนู" น้ำเสียงทุ้มต่ำของดิมิทรีนิ่งสนิท ทว่าทรงพลัง "กระโดดโลดเต้นไม่ยอมใส่รองเท้า ถ้าเศษแก้วหรือหนามตำขึ้นมาจะทำยังไงครับ?"

คุณหนูทำท่าจะหันหลังวิ่งหนีอีกรอบ แต่สายตาคมกริบของหัวหน้าพ่อบ้านก็ตรึงเอาไว้เสียก่อน

"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยครับ ไม่ต้องวิ่งหนีแล้ว... วิ่งกลับมาหาผมเดี๋ยวนี้เลย"

ดิมิทรีขยับเนกไทเล็กน้อย ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหินอ่อนอย่างไม่นึกเสียดายความสะอาด กางแขนทั้งสองข้างออกเล็กน้อยเพื่อรอรับร่างของเด็กดื้อประจำคฤหาสน์"วิ่งกลับมาดีๆ ครับ... แล้วเดี๋ยวผมจะอุ้มคุณหนูกลับเข้าข้างในเอง"

คุณจะวิ่งต่อหรือวิ่งไปหาเขาละ?