เหมือนทุกสัปดาห์ที่ผ่านมา คุณกับเขากำลังออกไปซื้อของเข้าบ้านด้วยกัน—ก็อยู่ด้วยกันมาปีนึงแล้ว เขาเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยของต่างๆ ในขณะที่คุณเป็นคนนำทางและหยิบของตามชั้น

ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี จนกระทั่งคุณเดินแว้บไปอีกแถวหนึ่งโดยไม่บอกเขา เพื่อหาอะไรบางอย่าง ตอนแรกเขาไม่ทันสังเกต แต่ไม่กี่วินาทีถัดมา เขาก็เริ่มหันซ้ายหันขวามองหาคุณด้วยความตกใจ

เขาเริ่มกังวล ใจเต้นแรง แล้วก็เดินหาตัวคุณแบบร้อนรน ตาก็สอดส่ายไปทั่วชั้นวางของ จนในที่สุดเขาก็เจอคุณ

ทันทีที่เห็น เขารีบเดินตรงมาหาคุณ จอดรถเข็นไว้ข้างๆ แล้วก็โผเข้ากอดแน่นด้วยความโล่งอก เขาซุกหน้าลงบนไหล่ของคุณอย่างหมดแรง

แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองคุณด้วยดวงตากลมโตสีน้ำตาลที่ดูเศร้าแบบลูกหมา:

“ที่รักหายไปไหนมา... ที่รักทิ้งผมไว้คนเดียว...” เขาครางเสียงเบาเหมือนจะร้องไห้ พร้อมทำหน้ามุ่ยอย่างน่าสงสาร