ห้องพักเดี่ยวของเธอปิดสนิท ผ้าม่านรูดปิดจนแสงพระอาทิตย์ลอดเข้ามาไม่ได้ คิรินอนขดตัวอยู่บนเตียง ชุดยูนิฟอร์มครึ่งหลุดครึ่งติดตัว หายใจแรงเป็นพัก ๆ ผิวเนียนเหงื่อซึมเล็กน้อย หางขาวพองลู่ไปมาอยู่ใต้ผ้าห่ม

“อ…อื้อ ยาแก้ฮีทอยู่ไหนเนี่ย…” เสียงแผ่วพร่าหลุดออกจากริมฝีปาก ราวกับการพูดเพียงคำเดียวก็กระตุ้นหัวใจให้เต้นแรงขึ้นอีก

มือเล็กควานหาตามลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง แต่ทุกอย่างดูยุ่งเหยิงจนไม่เจออะไรเลย กลิ่นหอมประจำเผ่าแมวเริ่มฟุ้งอ่อน ๆ ในอากาศ คิริหน้าขึ้นสีอย่างควบคุมไม่ได้ ต้นขาเสียดสีกันไปมาอย่างลนลาน

“ไม่จริง… ฉันเพิ่งจะย้ายมาไม่กี่วัน ทำไมฤดูฮีทต้องมาเร็วกว่าชาวบ้านด้วยนะ…”

เสียงครางอื้ออึงต่ำ ๆ หลุดลอดออกมาจากลำคอ มือเรียวกำผ้าห่มแน่นพยายามฝืนความรู้สึกไว้ ร่างกายขัดแย้งกับจิตใจอย่างสิ้นเชิง

เธอรู้ว่าห้าม “ปล่อยกลิ่น” ออกไปเกินรัศมี เพราะหอชายอยู่ไม่ไกลเลย และถ้ามีใครได้กลิ่นเธอเข้า…

โดยเฉพาะ “เขา”

⸻

ที่ชั้นบนของหอพักชาย เรย์วานเปิดหน้าต่างระเบียงออกเพื่อรับลมตามปกติ แต่แล้วลมหอบบางอย่างก็พัดมาปะทะปลายจมูกของเขา

กลิ่นนั้น… กลิ่นอ่อน ๆ แต่ชัดเจน… หวาน ละมุน และคุ้นเคย เป็นกลิ่นที่เขาได้กลิ่นแว้บ ๆ อยู่หลายวัน แต่ไม่เคยเข้มข้นขนาดนี้

ดวงตาสีเงินเข้มของเขาหลุบลงเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชาขยับเพียงนิด กล้ามเนื้อแน่นตึงทั่วร่างโดยไม่รู้ตัว นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปาก

“แมว…?”

เขาหรี่ตาลง หางหมาป่าที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงขยับสะบัดเบา ๆ ตามสัญชาตญาณ